Η ΔΙΑΛΥΣΗ ΤΗΣ ΕΑΣ (1992)

Στο κείμενο που ακολουθεί θα αναφερθούμε με συγκεκριμένα στοιχεία στην απόφαση της κυβέρνησης της Νέας Δημοκρατίας να διαλύσει την ΕΑΣ (Επιχείρηση Αστικών Συγκοινωνιών) το 1992 και στην προβοκατόρικη δράση της Αστυνομίας με σκοπό να παρουσιάσει τους απεργούς της ΕΑΣ στην κοινή γνώμη ως ταραχοποιούς, χούλιγκανς και αλήτες. Παραθέτουμε τα γεγονότα εκείνης της περιόδου.
Ιούλιος 1992 : Οι εργαζόμενοι στα αστικά λεωφορεία της Αθήνας κήρυξαν απεργία διαρκείας , διαμαρτυρόμενοι για την απόφαση της κυβέρνησης να προχωρήσει στην απόλυση 1200 εργαζομένων.
3-8-1992 : Η ιδιωτικοποίηση της ΕΑΣ βρίσκεται προ των πυλών. Ο Υπουργός Προεδρίας Σ. Κούβελας έστειλε τελεσίγραφο προς τους απεργούς ότι σε περίπτωση που εμμείνουν στις κινητοποιήσεις και δεν αποδεχτούν τις απολύσεις που εξήγγειλε η κυβέρνηση της Νέας Δημοκρατίας, το αργότερο μέχρι την αυριανή μέρα, θα προωθηθεί το σχέδιο μεταβίβασης της ΕΑΣ σε ιδιώτες και η λειτουργία της κατά τα πρότυπα των ΚΤΕΛ (Κοινό Ταμείο Εισπράξεων Λεωφορείων).
7-8-1992 : Η κυβέρνηση προχώρησε με συνοπτικές διαδικασίες στην ψήφιση του νομοσχεδίου για τη διάλυση της ΕΑΣ και την απόλυση 8000 εργαζομένων. Τα λεωφορεία εκχωρούνται δωρεάν σε ιδιώτες.
13-8-1992 : Ο Υπουργός Μεταφορών Ν. Γκελεστάθης ανακοίνωσε στους δημοσιογράφους τη δημοσίευση του νόμου που προέβλεπε τη διάλυση της ΕΑΣ και την εκχώρηση των συγκοινωνιών της Αθήνας σε ιδιώτες.
18-8-1992 : Επεισόδια στο κέντρο της Αθήνας μεταξύ απεργών της ΕΑΣ και ανδρών των ΜΑΤ. Οι αστυνομικοί αρχικά περικύκλωσαν την πορεία των απεργών της ΕΑΣ. Στη συνέχεια, οι ροπαλοφόροι άνδρες της αστυνομίας χτύπησαν με αρκετή βαρβαρότητα απεργούς με γκλομπς. Το αποτέλεσμα της αστυνομικής βαρβαρότητας ήταν ο σοβαρός τραυματισμός δύο απεργών.
25-8-1992 : Λάδι στο εύφλεκτο θέμα της διάλυσης της ΕΑΣ έριξαν εκείνη τη μέρα (δηλαδή στις 25-8-1992) τα επεισόδια που συνέβησαν στο κέντρο της Αθήνας με τη σύλληψη του αστυφύλακα Διονύση Αρβανιτάκη και του δασικού υπαλλήλου Μιχάλη Νικολάκη, οι οποίοι συνελήφθησαν από απεργούς της ΕΑΣ να προκαλούν ζημιές σε επιταγμένο λεωφορείο , στη συμβολή των οδών Ιπποκράτους και Ασκληπιού. Οι εκπρόσωποι της Αστυνομίας δίνοντας ένα ρεσιτάλ ψευτιάς, έσπευσαν να καλύψουν τον (προβοκάτορα) συνάδελφό τους λέγοντας ότι δεν έχει σχέση με τα επεισόδια! Το ίδιο έκανε και ο Υπουργός Δημόσιας Τάξης Θ. Αναγνωστόπουλος λέγοντας ότι η αστυνομία δεν χρησιμοποιεί προβοκατόρικες ενέργειες, αλλά δεν έπεισε κανένα. Το θέμα έφθασε στη δημοσιότητα, αρκετοί πολίτες έμαθαν για την απαράδεκτη ενέργεια του αστυφύλακα που συνελήφθη από τους απεργούς τη στιγμή που προκαλούσε φθορές στο λεωφορείο και έγινε γνωστός ο ρόλος που παίζει η αστυνομία σε διάφορες προβοκατόρικες ενέργειες.
Σεπτέμβριος 1992 : Τις έντονες αντιδράσεις όλων των κομμάτων της αντιπολίτευσης προκάλεσε η δήλωση του ανεκδιήγητου Υπουργού Δημόσιας Τάξης Θ. Αναγνωστόπουλου ότι οι άνδρες των ΜΑΤ νομιμοποιούνται να μη φέρουν τα διακριτικά τους.

Η ΔΟΛΟΦΟΝΙΑ Χ. ΚΑΣΙΜΗ ΚΑΙ Ο Γ. ΣΕΡΙΦΗΣ

18 Οκτώβρη 1977 : To απόγευμα πραγματοποιείται από οργανώσεις της εξωκοινοβουλευτική αριστεράς διαδήλωση διαμαρτυρίας για τις δολοφονίες των γερμανών μαχητών της RAF (Φράξια Κόκκινος Στρατός) Α. Μπάαντερ, Γ. Ενσλιν και Γ.Κ. Ράσπε. Oι διαδηλωτές από την Ακαδημίας κατευθύνονται προς το Υπ. Εξωτερικών και τη Βουλή. Στο ύψος της οδού Ομήρου αστυνομικοί ανακόπτουν τους διαδηλωτές και ακολουθούν μικροσυμπλοκές και τραυματισμοί.
Αργότερα, όταν οι διαλυμένοι διαδηλωτές ξανασυγκεντρώνονται στο Πολυτεχνείο ακολουθεί νέα επίθεση των αστυνομικών και συλλήψεις.
20-10-1977 : Μάχη τα ξημερώματα ανάμεσα σε αστυνομικούς και ενόπλους έξω από τη λαχαναγορά του Ρέντη και κοντά στο εργοστάσιο της AEG. Οι ένοπλοι σκόπευαν να τοποθετήσουν βόμβα στο εργοστάσιο της γερμανικής εταιρείας σε ένδειξη διαμαρτυρίας για τη δολοφονία των Γερμανών μαχητών της RAF. Τραυματίζεται βαριά στο κεφάλι ένας από τους ενόπλους : ο Χρήστος Κασίμης (ιδρυτικό μέλος του ΕΛΑ) καθώς και δύο αστυνομικοί, οι Στεργίου και Πλέσσας. Στον τόπο της σύγκρουσης βρίσκεται αυτοκίνητο με βόμβες. Αστυνομικοί "χτενίζουν" τη γύρω περιοχή για να βρουν τους άλλους ενόπλους.
21-10-1977 : Πεθαίνει ο Χρήστος Κασίμης. Το τραύμα του στο κεφάλι από τους πυροβολισμούς των αστυνομικών ήταν διαμπερές. Ο αρχιμπάτσος Καραθανάσης δηλώνει ότι ο Κασίμης ανήκε στην «εξτρεμιστική αριστερά» και ότι δολοφονήθηκε από τους συντρόφους του... Σκοπός του είναι να μη μαθευτεί ότι ο Κασίμης δολοφονήθηκε από αστυνομικούς. Από την αστυνομία ανακοινώνεται ότι γίνονται έρευνες για διεθνές κλιμάκιο αναρχικών τρομοκρατών στην Ελλάδα...

23-10-1977 : Κηδεύεται ο Χ. Κασίμης στο νεκροταφείο Χαλανδρίου. Εκατοντάδες σύντροφοί του τον αποχαιρετούν με σφιγμένες γροθιές και συνθήματα : "Θα εκδικηθούμε", "το αίμα κυλάει εκδίκηση ζητάει". Τα συνεργεία της χωροφυλακής τραβούν χιλιόμετρα φίλμ... Η γυνάικα του Αλεξάνδρα Κασίμη τον αποχαιρετά: "Η κόρη μου και εγώ σ΄ευχαριστούμε για τον αγώνα σου. Ξέρω οι λαϊκοί αγωνιστές δεν χάνονται. Έχω εμπιστοσύνη στους συντρόφους σου και τους ευχαριστώ"...
24-10-1977 : Φτάνει στις εφημερίδες κείμενο της «Ε.Ο. ΧΡΗΣΤΟΣ ΚΑΣΙΜΗΣ» όπου αναφέρονται με λεπτομέρειες οι ενέργειες της "Ομάδας για τη Διεθνιστική Αλληλεγγύη" για την πυρπόληση της αποθήκης και την ανατίναξη τμήματος του εργοστασίου της AEG, οι οποίες δεν ολοκληρώθηκαν μετά τη δολοφονία του Χ. Κασίμη από δύο αστυνομικούς (Πλέσσας, Στεργίου) με πολιτικά.

31-10-1977 :Συλλαμβάνεται στη δουλειά του, σ΄ένα εργοστάσιο της Αγ. Βαρβάρας, ο εργάτης Γ. Σερίφης σαν ένας από τους 3 ενόπλους της "Διεθνιστικής Αλληλεγγύης" που διέφυγαν τον κλοιό της αστυνομίας μετά την συμπλοκή στου Ρέντη και κατηγορείται μάλιστα ότι είναι αυτός σκότωσε τον Κασίμη...

Η περίπτωση του Γιάννη Σερίφη είναι μοναδική: Δεν πρόκειται για «συνήθη ύποπτο», αλλά για «αθώο με αναστολή». Μόλις απαλλάσσεται από κάποια κατηγορία, αμέσως μετά εφευρίσκεται μια νέα για να του ασκηθεί δίωξη.


Ο πραγματικός φάκελος του Γιάννη Σερίφη

Το «παραμύθι» της ζωής του μας το αφηγήθηκε ο ίδιος και σταχυολογούμε εδώ λίγα μόνο από τα πλούσια σε αγώνες κομμάτια της πολύχρονης δράσης του.

*Το 1962, μετά το στρατό, πηγαίνει στη Γερμανία και αμέσως εντάσσεται στο συνεχιζόμενο αριστερό μετεμφυλιακό κίνημα της κοινότητας και των συνδικάτων. Βιομηχανικός εργάτης στην AEG, στη Μερτσέντες και αλλού.

*Για δουλειά πηγαίνει το 1966 στην Αυστραλία, όπου συναντά το μαζικό κίνημα ενάντια στον πόλεμο του Βιετνάμ και την υποχρεωτική επιστράτευση. Πολλοί Ελληνες συμμετείχαν, μαζί και ο νεαρός Σερίφης.

*Το πραξικόπημα του 1967 τον βρίσκει στην Αυστραλία και αμέσως αρχίζει να ετοιμάζει την επιστροφή του στην Ελλάδα για τον επικείμενο αγώνα. Εκείνη την ίδια εποχή άλλοι στην Ελλάδα ετοίμαζαν τις βαλίτσες για να την εγκαταλείψουν. Εξι μήνες συζητήσεις για την επιστροφή, αλλά στο τέλος έφυγε μόνος του ο Σερίφης.

*Αρχές του '68 φτάνει στην Ευρώπη (λόγω φακέλου η νόμιμη επιστροφή στην Ελλάδα ήταν αδύνατη) την περίοδο του γαλλικού Μάη. Ο Σερίφης συμμετέχει σε μαζικές διαδηλώσεις, εργατικές επιτροπές, νέες αριστερές οργανώσεις. Τότε καταλήγει στο «κίνημα της 20ής Οκτώβρη» και αγωνίζεται εναντίον της Χούντας.

*Στα μέσα του '72 συλλαμβάνονται στην Ελλάδα μέλη της 20ής Οκτώβρη. Ο Σερίφης καταδικάζεται ερήμην. Κι ο φάκελός του στην αστυνομία όλο και μεγαλώνει. Προσωπικοί του διώκτες ο διαβόητος χουντικός βασανιστής Χατζηζήσης και κάποιος Αντωνόπουλος.

*Την ίδια χρονιά οι αστυνομικοί συλλαμβάνουν την Εντίθ Οικονόμου στην Αθήνα με κάρφωμα του άντρα της. Πάνω της βρίσκουν το τηλέφωνο του Σερίφη. Προσπαθούν να τον παγιδέψουν για να γυρίσει στην Ελλάδα. Χρησιμοποιούν και την ίδια.
Ο Σερίφης και οι σύντροφοί του όμως δεν πείθονται. Παρ' όλα αυτά, 4 Γερμανοί με τη 18χρονη τότε Σουζάνα Μπάουσινγκερ, αποφασίζουν να πάνε να την ελευθερώσουν. Συλλαμβάνονται αμέσως και βασανίζονται αλύπητα. Κάποιος «σπάει» και δίνει το όνομα του πιο «χτυπημένου», του Γιάννη Σερίφη. Ξανά στρατοδικείο και ερήμην καταδίκη σε 20 χρόνια.

*Το 1974 επιστρέφει στην Ελλάδα. Δεν βρίσκει δουλειά και πηγαινοέρχεται στη Γερμανία. Το '76 εγκαθίσταται οριστικά στην Αθήνα. Πιάνει δουλειά στην AEG και συνεχίζει. Οργανώνει με τους άλλους εργαζόμενους κόντρα στο «εργοδοτικό» συνδικάτο τη μεγάλη απεργία των 77 ημερών. Η απεργία πετυχαίνει αλλά ο Σερίφης απολύεται. Είναι το κόκκινο πανί για τους εργοδότες. Προσωπικός διώκτης του τώρα πια είναι ο Γενικός Αστυνομικός Διευθυντής Πειραιώς Χρ. Καραθανάσης. Η αστυνομία της μεταπολίτευσης προσπαθεί να πετύχει αυτό που δεν κατόρθωσε η αστυνομία της Χούντας : να τον συλλάβει και να τον κλείσει στη φυλακή.

*Τον Οκτώβρη του 1977 γίνεται η συμπλοκή του Ρέντη. 11 μέρες αργότερα συλλαμβάνουν τον Σερίφη με την εξωφρενική κατηγορία ότι σκότωσε τον αδελφό του στενού φίλου του από τη Γερμανία, δηλαδή το Χρήστο Κασίμη. Η αστυνομία προσπαθεί να παραπληροφορήσει την κοινή γνώμη παρουσιάζοντας το Σερίφη ως δολοφόνο για να μην αποκαλυφθεί ότι ο Κασίμης πυροβολήθηκε από αστυνομικούς. Με μάρτυρες κατηγορίας αστυνομικούς, το άλλοθί του παρακάμπτεται. Ενας από τους τότε ανακριτές, όπως έγραψε το «Βήμα», ήταν ο Νασιάκος. Ο (υψηλόβαθμος αστυνομικός) Καραθανάσης στήνει σενάριο με ανύπαρκτο μάρτυρα που «αναγνωρίζει» το Σερίφη σε φωτογραφία. Επειδή η ασφάλεια δεν είχε φωτογραφία, παίρνουν από το βιβλιάριό του στο ΙΚΑ τη φωτογραφία του και ζωγραφίζουν μουστάκι. Το σενάριο αυτό δεν τόλμησαν να το παρουσιάσουν στη δίκη, αλλά ο Παπαχελάς το έχει στο βιβλίο του.

*Το κίνημα αλληλεγγύης στο Γ. Σερίφη εκείνο τον καιρό είναι αξιόλογο. Πολλοί είναι αυτοί που ζητάνε την αθώωσή του. Στη συναυλία συμπαράστασης στο Γ. Σερίφη που έγινε στις 9-1-1978 στο Σπόρτινγκ πήρε μέρος και η τραγουδίστρια Άννα Βίσση. Η σκευωρία που έχει στήσει η αστυνομία εις βάρος του Σερίφη θα καταρρεύσει. Η αποκάλυψη της σκευωρίας έπληξε ανεπανόρθωτα το γόητρο της αστυνομίας. Αθωώνεται στο δικαστήριο τον Ιανουάριο του 1979, όμως όλες οι πόρτες για δουλειά είναι κλειστές. Κανένας εργοδότης δεν θέλει να προσλάβει έναν αντιεξουσιαστή που ξεσηκώνει τους εργάτες εναντίον της εργοδοσίας.

*Το 1987 γίνεται η απόπειρα δολοφονίας κατά του Προέδρου της ΓΣΕΕ και μέλους της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ Γ. Ραυτόπουλου. Ο Σερίφης αυτή τη φορά έχει ακλόνητο άλλοθι, ήταν στη συνέλευση των μετόχων. Δεν συλλαμβάνεται, αλλά οι εφημερίδες και η αστυνομία προσπαθούν να τον παρουσιάσουν ως ένοχο χωρίς να διαθέτουν ούτε ένα ενοχοποιητικό στοιχείο.

*Η νέα δίωξη έρχεται το καλοκαίρι του 2002. Αφορά το καυτό θέμα της τρομοκρατίας. Αυτή τη φορά όμως την «πρωτιά» δεν την έχει ο Χατζηζήσης, ούτε ο Καραθανάσης, ούτε καν η ασφάλεια. Οπως λέει ο ίδιος: «Η αστυνομία είναι απόλυτα σίγουρη ότι δεν μετείχα πουθενά. Αυτή τη φορά με ανέλαβε μια ομάδα δημοσιογράφων και δικαστών».

Η Κου Κλουξ Κλαν (σύντομη ιστορία)

Στο κείμενο αυτό θα ασχοληθούμε με την ιστορία της ακροδεξιάς εγκληματικής οργάνωσης Κου Κλουξ Κλαν (KU KLUX KLAN) και ορισμένα ρατσιστικά εγκλήματα εις βάρος των μαύρων στις ΗΠΑ.

Η διαβόητη οργάνωση Κου Κλουξ Κλαν υπήρξε η μεγαλύτερη ρατσιστική οργάνωση του πλανήτη. Ιδρύθηκε το 1865. Τα μέλη της διακρίνονταν για το άσβεστο μίσος που έτρεφαν για τους μαύρους, τους Εβραίους και τους κομμουνιστές. Τα πρώτα χρόνια δολοφόνησαν πάρα πολλούς μαύρους πολίτες. Αλίμονο στο μαύρο που τολμούσε να ζητήσει κάποια ελευθερία ή ζητούσε να αποκτήσει το δικαίωμα ψήφου. Τον περίμενε βέβαιος θάνατος. Οι φονιάδες της Κου Κλουξ Κλαν έμειναν στην ιστορία όχι μόνο για τα αποτρόπαια ρατσιστικά τους εγκλήματα αλλά και για την χαρακτηριστική τους ενδυμασία. Φορούσαν μεγάλες λευκές κωνικές κουκούλες και είχαν για σήμα τους ένα σταυρό μέσα σε κύκλο. Συνήθιζαν να δολοφονούν κυρίως τη νύχτα. Ένα άλλο χαρακτηριστικό τους ήταν ότι υπερηφανεύονταν για τον υπερεθνικισμό τους, για το ότι ανήκαν στη λευκή φυλή και για το ότι ήταν φανατικοί χριστιανοί. Επεδίωξαν μέσω της τρομοκρατικής τους δράσης να εξοντώσουν όλους τους μαύρους, τους κομμουνιστές και τους αλλόθρησκους και να δημιουργήσουν μια λευκή, χριστιανική Αμερική.

Μετά από μια μικρή περίοδο παρακμής που ακολούθησε, η οργάνωση ανασυγκροτήθηκε από το Συνταγματάρχη Ουίλλιαμ Τζ. Σίμονς το 1911 και άρχισε να κάνει και πάλι αισθητή την παρουσία της. Τα μέλη της Κου Κλουξ Κλαν άρχισαν και πάλι να βασανίζουν και να δολοφονούν συστηματικά τους μαύρους εκμεταλλευόμενοι πλήρως το καθεστώς της ατιμωρησίας που επικρατούσε. Σχεδόν κανένας από τους φονιάδες της Κου Κλουξ Κλαν δεν είχε συλληφθεί από τους αστυνομικούς. Τον Ιούνιο του 1923 ο ηγέτης της οργάνωσης Χ.Γ. Ίβανς είπε ότι η οργάνωσή του αριθμούσε περισσότερα από 1 εκατομμύριο μέλη. Το Σεπτέμβριο του 1923 ο κυβερνήτης της Οκλαχόμα Τζ.Σ. Ουόλτον ενημέρωσε τους πολίτες της περιοχής ότι η Κου Κλουξ Κλαν προκάλεσε ανταρσία κατά των αρχών του κράτους. Τον Αύγουστο του 1925 έγινε στην Ουάσινγκτον το πρώτο συνέδριο της οργάνωσης. Εκείνη τη χρονική στιγμή, η Κου Κλουξ Κλαν είχε μεγάλη επιρροή στις ακόλουθες πολιτείες : Τζόρτζια, Τέξας, Οκλαχόμα, Ιντιάνα και Όρεγκον.

Στα τέλη της δεκαετίας του 1920, ο αριθμός των μελών της μειώνεται σημαντικά. Τη δεκαετία του 1930 οι κομμουνιστές γίνονται ο υπ’ αριθμόν ένα στόχος της οργάνωσης. Στις δεκαετίες του 1950 και 1960 επιδίδονται συχνά σε βιαιοπραγίες και δολοφονίες μαύρων.

Η ίδια η αμερικάνικη κοινωνία τρέφει τον ρατσισμό και επιτρέπει στην Κου Κλουξ Κλαν να πραγματοποιεί το εγκληματικό της έργο ανενόχλητη. Η Κου Κλουξ Κλαν συνεχίζει την εγκληματική της δράση ακόμη και σήμερα και διαθέτει τη δική της ιστοσελίδα στο INTERNET. Η διεύθυνση της ιστοσελίδας της είναι : www.kkk.bz . Τα κείμενα που έχουν τίτλο «Ο δολοφόνος Μπάουερς» και «Καταδικάστηκε ο Τόμας Μπλάντον» περιέχουν πληροφορίες για ορισμένους δολοφόνους της Κου Κλουξ Κλαν.

ΚΕΙΜΕΝΟ ΓΙΑ ΤΙΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ

Το κείμενο που ακολουθεί γράφτηκε από μέλη του ΦΙ.Π.ΠΑ.Κ. (Φιλειρηνικό Προοδευτικό Παλλαϊκό Κίνημα) και περιέχει ορισμένες παρατηρήσεις και προβληματισμούς σχετικά με τις παρελάσεις.


Όλοι θυμόμαστε από την παιδική μας ηλικία ότι συμμετείχαμε στις προετοιμασίες του σχολείου μας για τις μαθητικές παρελάσεις. Κάποιοι από μας μάλιστα, έχουμε πάρει μέρος σε μία ή και περισσότερες παρελάσεις. Στα παιδικά μας μάτια, η συμμετοχή στις παρελάσεις έμοιαζε αυτονόητη. Σχεδόν κανένας από μας όμως δεν είχε προβληματιστεί πάνω στο ποιος είναι ο χαρακτήρας των παρελάσεων, ποιο σκοπό εξυπηρετούν και αν ωφελούν τους μαθητές. Έχουμε όμως την ευκαιρία να προβληματιστούμε έστω και τώρα.

Οι παρελάσεις είναι μια από τις εντυπωσιακές φιέστες που διοργανώνει το ελληνικό κράτος. Ο χαρακτήρας τους είναι έντονα στρατοκρατικός (μιλιταριστικός). Οι μαθητές που παρελαύνουν έχουν ομοιόμορφη εμφάνιση και πανομοιότυπο ύφος. Περπατούν συντεταγμένα και με στρατιωτικό βηματισμό. Οι κινήσεις του σώματός τους είναι τόσο συντονισμένες που μοιάζουν με κουρδιστά στρατιωτάκια. Οι περισσότεροι από μας γνωρίζουμε ότι η συμμετοχή των μαθητών στις παρελάσεις είναι υποχρεωτική. Πόσοι όμως γνωρίζουμε την ιστορία αυτού του θεσμού ;

Η πρώτη επίσημη μαθητική παρέλαση έγινε το Μάρτιο του 1936. Το θεσμό αυτό, τον εμπνεύστηκε και τον επέβαλε η δικτατορία του Μεταξά. Ο Μεταξάς είχε εντυπωσιαστεί από την ομοιομορφία της χιτλερικής νεολαίας και αποφάσισε να την επιβάλει στην ελληνική νεολαία θέλοντας να μετατρέψει τα σχολεία σε στρατόπεδα και τους μαθητές σε στρατιωτάκια. Θυμίζουμε ότι το 1936 ο Μεταξάς ίδρυσε την ΕΟΝ (νεολαιίστικη φασιστική οργάνωση), στην οποία ήταν όλοι οι μαθητές υποχρεωμένοι να εγγραφούν. Οι παρελαύνοντες μαθητές ήταν υποχρεωμένοι να υμνούν τον κυβερνητικό επίτροπο της ΕΟΝ και να χαιρετούν φασιστικά το δικτάτορα. Όλες οι επόμενες κυβερνήσεις διατήρησαν αυτό το μιλιταριστικό θεσμό μέχρι σήμερα.

Οι περισσότεροι από εμάς πηγαίνουμε στην παρέλαση, παρακολουθούμε το θέαμα εκστασιασμένοι και χειροκροτάμε. Ο κόσμος που κατεβαίνει στις παρελάσεις έχει την αίσθηση ότι συμμετέχει σε ένα πανηγύρι, αλλά ξεχνάει ότι το πανηγύρι αυτό γίνεται μπροστά σε όπλα που φτιάχτηκαν για να σκοτώνουν ανθρώπους. Όλα όσα παρακολουθούμε εκείνη την ώρα, μας φαίνονται τόσο φυσιολογικά που δεν μπαίνουμε στον κόπο να προβληματιστούμε και να τους ασκήσουμε κριτική. Οι μαθητές περπατάνε σαν κουρδιστά και άβουλα στρατιωτάκια, το ένα πίσω απ’ το άλλο. Η προσπάθεια να επιβληθεί η ψυχολογία της μαζικής πειθαρχίας είναι αρκετά εμφανής. Εμφανής είναι και η ομοιομορφία στην ενδυμασία και στις κινήσεις των μαθητών. Η «αρετή» της υποταγής (του συνόλου) προωθείται με τον καλύτερο τρόπο. Ο σεβασμός της διαφορετικότητας και της πολυπολιτισμικότητας απουσιάζει από την παρέλαση. Τη θέση του έχει πάρει η εθνικιστική μονοπολιτισμικότητα. Οι διαφορετικοί απορρίπτονται ή γίνεται προσπάθεια αφομοίωσής τους με άκομψο και άγαρμπο τρόπο.

Οι στρατιωτικές παρελάσεις εκτός των άλλων, έχουν σημαντικό οικονομικό κόστος στο ελληνικό Δημόσιο. Στο σημείο αυτό, θα ήταν καλό να προβληματιστούμε σχετικά με το ποιοι παίρνουν μέρος στις παρελάσεις. Μπορούν να πάρουν μέρος όλοι οι μαθητές ή μήπως αποκλείονται κάποιοι; Για να βρούμε απάντηση σε αυτό το ερώτημα θα παραθέσουμε ένα απόσπασμα από την απόφαση Γ4/150/24.2.2000 που είχε υπογράψει ο Υφυπουργός Παιδείας Ι. Ανθόπουλος και αφορά «τη σύνθεση των τμημάτων παρέλασης και τον τρόπο επιλογής σημαιοφόρων και παραστατών Δευτεροβάθμιας Εκπαίδευσης». Σύμφωνα με αυτή, «Οι μαθητές ή σπουδαστές που θα μετέχουν στα τμήματα της παρέλασης θα επιλέγονται από τους οικείους καθηγητές Φυσικής Αγωγής από εκείνους τους μαθητές που έχουν άρτια εμφάνιση, παράστημα (…)». Οι υπόλοιποι, όπως καταλαβαίνετε, απορρίπτονται. Το Υπουργείο Παιδείας δηλαδή, θεωρεί ότι όσοι δεν έχουν αξιόλογη εμφάνιση, υψηλούς βαθμούς και ικανοποιητικό παράστημα πρέπει να απορρίπτονται.

Για τα σχολεία, οι παρελάσεις είναι ένας πολύ σημαντικός θεσμός. Γι’ αυτό και δίνουν μεγάλη βαρύτητα στο αν οι μαθητές τους θα παρελάσουν με ικανοποιητικό τρόπο και αν θα αφήσουν καλές εντυπώσεις στους θεατές. Για να πετύχουν το αποτέλεσμα που επιθυμούν, ξοδεύουν πολλές ώρες διδασκαλίας κάνοντας προετοιμασία για την παρέλαση υπό την καθοδήγηση του γυμναστή και υπό τους ήχους στρατιωτικών εμβατηρίων. Μέσα από τις παρελάσεις, το σχολείο περνάει στους μαθητές την απόλυτη πειθαρχία και την υποταγή. Τους επιβάλλει την υπακοή σε εντολές και διαταγές. Η υπακοή στις εντολές του εντολοδότη θεωρείται αρετή και επιβραβεύεται. Όσο περισσότερο μοιάζουν οι μαθητές με καλοκουρδισμένα στρατιωτάκια, τόσο πιο ικανοποιημένο είναι το σχολείο και ευχαριστημένο με την εικόνα του προς τα έξω.

Μάλλον είναι καιρός να αναρωτηθούμε τι σχολείο θέλουμε. Θέλουμε ένα σχολείο δημιουργίας
υποταγμένων συνειδήσεων και ανελεύθερων ανθρώπων που υπακούνε αδιαμαρτύρητα στους εντολοδότες τους ή ένα σχολείο όπου οι μαθητές αντιμετωπίζουν τα πάντα με κριτική διάθεση, εκφράζουν τις απόψεις τους ελεύθερα χωρίς να τιμωρούνται και έχουν δικαίωμα να αρνηθούν να κάνουν πράγματα που δεν τους εκφράζουν;

Οι μαθητές (αλλά και οι καθηγητές) που αρνήθηκαν κατά καιρούς να παρελάσουν, καταγγέλλοντας το μιλιταριστικό και αυταρχικό χαρακτήρα των παρελάσεων, τιμωρήθηκαν με διάφορες ποινές (π.χ. αποβολή). Ο Θεόδωρος και η Σωτηρία Νικολαϊδη τιμωρήθηκαν με 3μερη αποβολή από το συμβούλιο των καθηγητών του γυμνασίου Χέρσου Κιλκίς επειδή δεν συμμετείχαν στον εορτασμό της 28ης Οκτωβρίου 1988. Η μαθήτρια Βικτωρία Βαλσαμή, που αρνήθηκε να παρελάσει στις 28-10-1992 για ιδεολογικούς λόγους, τιμωρήθηκε με μονοήμερη αποβολή. Το 1994 τιμωρήθηκαν μαθητές στην Καστοριά, την Κομοτηνή κ.α. Το 1995 τιμωρήθηκαν με μονοήμερη αποβολή 3 μαθητές από το Γυμνάσιο Σκάλας. Η καθηγήτρια Φραντζέσκα Ρωμανού που αρνήθηκε να παρελάσει στις 28-10-2001 για ιδεολογικούς λόγους, αντιμετώπισε πειθαρχική δίωξη. Στην απολογία της υποστήριξε ότι πέρα από την παρέλαση «υπάρχουν ένα σωρό άλλοι τρόποι για να καταλάβουν και να νοιώσουν τα παιδιά τη σημασία και την αξία της κάθε επετείου». Τελικά της επιβλήθηκε χρηματικό πρόστιμο.

Τα τελευταία χρόνια όλο και περισσότεροι άνθρωποι καταγγέλλουν το μιλιταριστικό θεσμό των μαθητικών παρελάσεων και απέχουν από αυτές. Καταγγέλλουν την προσπάθεια του κράτους να συνδέσει το σχολείο με τα εθνικιστικά και φιλοπόλεμα κηρύγματα του παρελθόντος και να μετατρέψει τους μαθητές σε υπάκουα στρατιωτάκια. Ο αριθμός των ανθρώπων που εναντιώνονται στην ισοπεδωτική ομοιομορφία και την άβουλη υπακοή των μαθητών σε παραγγέλματα, που καλλιεργούνται μέσα από αυτό τον αναχρονιστικό θεσμό, αυξάνεται σημαντικά. Πρόσφατο παράδειγμα είναι η Κ. Μαρίνη, μαθήτρια ενός γυμνασίου της Θεσσαλονίκης, που δήλωσε ότι δεν θα παρελάσει στις 28-10-2005. Το κείμενο της Πρωτοβουλίας Εκπαιδευτικών Αχαΐας ενάντια στις μαθητικές παρελάσεις υπογράφουν πολλοί εκπαιδευτικοί των 3 βαθμίδων, οι φοιτητικοί σύλλογοι Πολιτικών Μηχανικών και Μηχανολόγων Μηχανικών του Πανεπιστημίου Πατρών κ.α. Θέση κατά των μαθητικών παρελάσεων έχει πάρει μεταξύ άλλων και ο Ενωτικός Ανοιχτός Συνδυασμός Εκπαιδευτικών Πρωτοβάθμιας Εκπαίδευσης Καλλιθέας – Μοσχάτου, ο Γρηγόρης Καλομοίρης (που διετέλεσε πρόεδρος της ΟΛΜΕ), ο Νίκος Δήμου, η Ένωση Πολιτών για την Οικολογία και το Περιβάλλον Ηλείας (ΕΠΟΠ), οι Οικολόγοι Πράσινοι, η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης, η Ελευθεριακή Πρωτοβουλία Παιδαγωγικού (Ε.Π.Π.) κ.α.

Καταγγέλλουμε το μιλιταριστικό και αντιπαιδαγωγικό χαρακτήρα των μαθητικών παρελάσεων. Ζητάμε να σταματήσει το κράτος να τιμωρεί με διάφορες ποινές όσους δεν επιθυμούν να συμμετάσχουν σε αυτές για ιδεολογικούς λόγους.

ΚΑΜΙΑ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗ ΣΤΙΣ ΜΑΘΗΤΙΚΕΣ ΠΑΡΕΛΑΣΕΙΣ.

ΚΑΝΕΝΑ ΧΕΙΡΟΚΡΟΤΗΜΑ ΤΗΣ ΜΙΛΙΤΑΡΙΣΤΙΚΗΣ ΦΙΕΣΤΑΣ.

ΕΝΑΝΤΙΩΝΟΜΑΣΤΕ ΣΤΗΝ ΠΡΟΣΠΑΘΕΙΑ ΜΕΤΑΤΡΟΠΗΣ ΤΟΥ ΣΧΟΛΕΙΟΥ ΣΕ ΣΤΡΑΤΟΠΕΔΟ.

ΟΙ ΜΑΘΗΤΕΣ ΔΕΝ ΕΙΝΑΙ ΣΤΡΑΤΙΩΤΑΚΙΑ.

ΦΙ.Π.ΠΑ.Κ.

Ο ΕΝΣΤΟΛΟΣ ΦΟΝΙΑΣ ΚΑΖΑΚΟΣ

Τον Οκτώβριο του 1999 ο Παντελής Καζάκος, υπάλληλος Ασφαλείας στην ΕΡΤ και γιος αστυνομικού, πυροβόλησε διάφορους αλλοδαπούς πολίτες. Το αποτέλεσμα ήταν να βρουν το θάνατο δύο από αυτούς (ένας Γεωργιανός και ένας Κούρδος) και να τραυματιστούν σοβαρά πολύ περισσότεροι.

Το περιοδικό Βιβλιοθήκη που κυκλοφόρησε μαζί με την εφημερίδα Ελευθεροτυπία της 9ης Σεπτεμβρίου 2005 στη σελίδα 28 αναφέρει λίγα λόγια για τον ένστολο φονιά Καζάκο. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από τη σελίδα 28 όπου γίνεται μία παρουσίαση του βιβλίου «Ο δρόμος για την ομόνοια» :
«Θυμάστε τον «αστυνομικό» Π.Καζάκο που πυροβόλησε τις 19 και 20 Οκτωβρίου 1999 αλλοδαπούς στην πλατεία Κουμουνδούρου, στο παλιό Δημαρχείο, στην οδό Καλλιδρομίου, στην οδό Λιοσίων, στο Μεταξουργείο ; Έκτοτε έχουν περάσει έξι χρόνια. Από τους επιζώντες, ο Τόμι Κόφι Μάρκους από την Γκάνα, ζει με μια σφαίρα στο κεφάλι, ο Τίμοθι Αμπντούλ, από τη Νιγηρία, έχει δεχθεί τρεις σφαίρες στη σπονδυλική στήλη και στέκεται με δυσκολία όρθιος, ο Μοχάμετ Νταντόν, από το Μπαγκλαντές, αυτοσυντηρείται, ενώ ο Κούρδος Σαρίφ Χαντίρ, σε αναπηρικό καροτσάκι πια, πηγαινοέρχεται σε συγγενείς του στη Γερμανία. Ο Σταύρος Κασιώτης συγκέντρωσε τους συγγραφείς, οι οποίοι προσέφεραν τα κείμενά τους. Τα έσοδα από τις πωλήσεις της έκδοσής τους θα διατεθούν για τις ανάγκες του Τίμοθι Αμπντούλ και του Τόμι Κόφι Μάρκους.»

Υπενθυμίζουμε ότι ο Καζάκος επιτέθηκε απρόκλητα σε 9 μετανάστες, εκ των οποίων 2 σκοτώθηκαν και 7 τραυματίστηκαν. Στη δίκη που έγινε στο Μεικτό Ορκωτό Δικαστήριο της Αθήνας το 2001, συνήγοροι υπεράσπισης του Καζάκου ήταν ο Γ. Πρασσιανάκης (πρώην βουλευτής του ΠΑΣΟΚ) και ο Χρήστος Μαρκογιαννάκης (βουλευτής της Νέας Δημοκρατίας). Ο 23χρονος ναυτικός Απόστολος Αποστόλου, που κατηγορούνταν για συνέργεια απαλλάχθηκε και καταδικάστηκε μόνο για κατοχή ναρκωτικών και φυσιγγίων σε ποινή φυλάκισης 8 μηνών.

Ο ΚΡΥΣΤΑΛΛΗΣ ΚΑΙ Η ΚΥΠ

Στο κείμενο που ακολουθεί θα παραθέσουμε με συντομία ορισμένα ιστορικά γεγονότα που αφορούν τη στενή σχέση που έχουν ορισμένα μέλη τρομοκρατικών οργανώσεων με την ΚΥΠ, δηλαδή τη σημερινή ΕΥΠ.
Σεπτέμβριος 1985 : Πολλά ερωτήματα δημιούργησε η σύλληψη των τρομοκρατών Κρυστάλλη, Μπεχράκη και Τσιτσιλιάνου και κυρίως η γνωστοποίηση της σχέσης του Κρυστάλλη με την ΚΥΠ (Κρατική Υπηρεσία Πληροφοριών). Ο ίδιος ο Κρυστάλλης στην απολογία του ομολόγησε ότι ήταν πληροφοριοδότης της ΚΥΠ.
Φεβρουάριος 1986 : Ακόμα περισσότερα ερωτηματικά προκαλεί η αποφυλάκιση του Κρυστάλλη που χαρακτηρίζεται από πολλούς ως ύποπτη. Ο Κρυστάλλης που κρατούνταν ως ύποπτος για ανάμειξη στην τρομοκρατία στις φυλακές Κορυδαλλού, αφέθηκε ελεύθερος.

Οι ακροδεξιοί στο Μελιγαλά (2005)

Το Σεπτέμβριο του 2005 πραγματοποιήθηκε συγκέντρωση ακροδεξιών - νεοναζιστών στην περιοχή Πηγάδα του Μελιγαλά. Περίπου 100 οπαδοί της χιτλερικής Χρυσής Αυγής και της Εθνικής Συμμαχίας φώναξαν διάφορα εθνικιστικά συνθήματα και υβριστικά συνθήματα εναντίον της αριστεράς και της Εθνικής Αντίστασης. Ορισμένα από τα συνθήματα που φώναξαν ήταν : «Αλήτη προδότη Καραμανλή» και «Φωτιά – φωτιά στα κόκκινα σκυλιά».

ΟΙ ΝΕΟΝΑΖΙ ΣΤΟ ΒΕΡΟΛΙΝΟ (2005)

Το Μάιο του 2005, εξήντα χρόνια από το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και τη νίκη κατά του ναζισμού, η Γερμανία τίμησε με πολλές εκδηλώσεις τα θύματα του πολέμου. Το μεσημέρι της 8ης Μαϊου 2005, συγκεντρώθηκαν στο κέντρο του Βερολίνου περίπου 1500 νεοναζί και επιχείρησαν να διαδηλώσουν αλλά μόλις είδαν απέναντί τους περισσότερους από 10000 διαδηλωτές να φωνάζουν αντιναζιστικά και αντιρατσιστικά συνθήματα, αποφάσισαν να αποχωρήσουν από το κέντρο της πόλης με τα κεφάλια σκυμμένα. Για άλλη μια φορά λειτούργησαν τα δημοκρατικά αντανακλαστικά που έχει η πλειοψηφία των πολιτών. Οι μνήμες από τις φρικαλεότητες του ναζισμού είναι ακόμα νωπές.

ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΑ ΑΣΤΥΝΟΜΙΚΗΣ ΒΑΡΒΑΡΟΤΗΤΑΣ

Τον Οκτώβριο του 1990 τα ΜΑΤ, οι Ειδικές Μονάδες και οι άνδρες ασφαλείας του αεροδρομίου της Αθήνας επιτέθηκαν εναντίον των απεργών της εταιρείας Ολύμπικ Κέτερινγκ στο χώρο της Βουλιαγμένης μέχρι και τα Σούρμενα. Η Ολύμπικ Κέτερινγκ ήταν θυγατρική της Ολυμπιακής. Το αποτέλεσμα της αστυνομικής βαρβαρότητας ήταν να πάνε 22 απεργοί στο νοσοκομείο.

Το Σεπτέμβριο του 1992 έγιναν επεισόδια στην Αθήνα με αιχμή το ασφαλιστικό νομοσχέδιο. Η πλατεία Συντάγματος μετατράπηκε σε θάλαμο αερίων εξαιτίας της εκτεταμένης χρήσης δακρυγόνων και χημικών από την αστυνομία με στόχο τη διάλυση της συγκέντρωσης των οικοδόμων. Ομάδα οικοδόμων που ζήτησε να συναντηθεί με τον Υπουργό Εθνικής Οικονομίας Στ. Μάνο, ξυλοκοπήθηκε βάναυσα από τους άνδρες των ΜΑΤ.

Οργή στην κοινή γνώμη προκάλεσε η βάρβαρη επίθεση της αστυνομίας εναντίον συνταξιούχων διαδηλωτών στις αρχές Μαρτίου του 1995. Οι άνδρες των ΜΑΤ έριξαν μεγάλο αριθμό δακρυγόνων σε ανήμπορους ηλικιωμένους με καρδιακά και αναπνευστικά προβλήματα και παράλληλα τους ξυλοκόπησαν. Η οδός Ηρώδου Αττικού γέμισε με τραυματισμένους διαδηλωτές. Η ατμόσφαιρα έγινε αποπνικτική. Δεκάδες ηλικιωμένοι προσπαθούσαν να ανασάνουν και να διαφύγουν, τη στιγμή που τα μάτια τους είχαν γίνει κόκκινα από τα δακρυγόνα. Πολλοί μεταφέρθηκαν με αναπνευστικά προβλήματα στο νοσοκομείο. Η λυσσασμένη επίθεση των ΜΑΤ εναντίον των συνταξιούχων προκάλεσε την έντονη και δικαιολογημένη αντίδραση της κοινής γνώμης.

Τον Απρίλιο του 2006, εργαζόμενοι στους δήμους είχαν συγκεντρωθεί έξω από το Υπουργείο Εσωτερικών και θέλησαν να μιλήσουν στον Υπουργό. Τα ΜΑΤ όχι μόνο τους εμπόδισαν να μπουν στο κτίριο του Υπουργείου, αλλά τους ξυλοκόπησαν κιόλας με λύσσα.

Σύντομη ιστορία της Χρυσής Αυγής

Η ιστορία μας ξεκινά το Δεκέμβριο του 1980, με την έκδοση του περιοδικού «Χρυσή Αυγή» από τον Νίκο Μιχαλολιάκο και την παρέα του. Ο αρχηγός της ομάδας είναι ακροδεξιός, γνωστός για την έφεσή του στη βία και τη συμμετοχή του σε ακροδεξιά τρομοκρατική οργάνωση. Το Δεκέμβριο του 1976 είχε συλληφθεί για συμμετοχή στην κακοποίηση μιας δεκαριάς δημοσιογράφων κατά την κηδεία του βασανιστή της χούντας Μάλλιου. Συλλαμβάνεται ξανά τον Ιούλιο του 1978, αυτή τη φορά ως μέλος ακροδεξιάς τρομοκρατικής ομάδας βομβιστών, και τον Οκτώβριο του 1979 καταδικάζεται για κατοχή όπλων και εκρηκτικών σε φυλάκιση ενός χρόνου. Το Σεπτέμβριο του 1984 ο Μιχαλολιάκος έγινε αρχηγός της νεολαίας της ΕΠΕΝ. Το 1982, ιδρύθηκε η ακροδεξιά οργάνωση “Χρυσή Αυγή” (Χ.Α.).

Ο χαρακτήρας της Χ.Α. είναι ναζιστικός και φιλοχουντικός. Αρχηγός της οργάνωσης είναι ο Νίκος Μιχαλολιάκος (τον οποίο οι Χρυσαυγίτες αποκαλούν «φύρερ»). Στον ηγετικό πυρήνα της Χ.Α. βρίσκεται μεταξύ άλλων και ο Γιάννης Γιαννόπουλος, παλιός στρατιωτικός, αποστρατευμένος μετά τη Μεταπολίτευση, συγκατηγορούμενος του Μιχαλολιάκου στην υπόθεση των νεοφασιστών βομβιστών του 1978.

Τη δεκαετία του 1990, οι μαχαιροβγάλτες της Χ.Α. πραγματοποιούν πολυάριθμες εγκληματικές ενέργειες. Οι επιδρομές κατά των γραφείων της αριστερής Οργάνωσης Σοσιαλιστική Επανάσταση (9/3 & 20/4/92) ή η επίθεση εναντίον αριστερών φοιτητών στο προαύλιο της ΑΣΟΕΕ, αμέσως μετά το μεγάλο συλλαλητήριο για το Μακεδονικό (10/12/92) αποτελούν ένα δείγμα μόνο των προθέσεών τους. Τον Απρίλιο του 1996, μέλη της πολιτικής οργάνωσης ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση) δέχθηκαν βάρβαρη επίθεση από 6 νεοναζί της Χρυσής Αυγής στην Κυψέλη την ώρα που διένειμαν την εφημερίδα τους “Εργατική Αλληλεγγύη”. Από την επίθεση τραυματίστηκαν 5 από τα μέλη της ΟΣΕ και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο. Μεταξύ των 6 τραμπούκων νεοναζί ήταν και οι Χ. Κουσουμβρής και Δ. Ζαφειρόπουλος. Ο Δ. Ζαφειρόπουλος είναι Εκδότης -Διευθυντής του «Ελεύθερου Κόσμου» (χουντική εφημερίδα που επανακυκλοφόρησε το 2003), μέλος του Πολιτικού Συμβουλίου της “Χρυσής Αυγής” και εκδότης του διμηνιαίου περιοδικού της ναζιστικής νεολαίας «Αντεπίθεση». Ο Ζαφειρόπουλος καταδικάστηκε σε ποινή 1 έτους για την επίθεση και τον τραυματισμό των μελών της ΟΣΕ.

Στις αρχές του Σεπτέμβρη του 1996, στα Χανιά, δύο Ελληνοπόντιοι και ένας Βορειοηπειρώτης δέχθηκαν επίθεση. Το γεγονός κατάγγειλε με ανακοίνωσή της στις 11/9, η Πανελλήνια Αγωνιστική Μαθητική Κίνηση (ΠΑΜΚ) Χανίων –μαθητική κίνηση της Νεολαίας ΠΑΣΟΚ. Στην ανακοίνωση επισημαίνεται ότι πρόκειται για μέλη της ρατσιστικής οργάνωσης “Χρυσή Αυγή” τα οποία μετά την επίθεση άφησαν σε διπλανό τοίχο την ταυτότητά τους.
Στις 31 Ιανουαρίου 1997, δύο μέλη της αριστερής οργάνωσης ΟΑΚΚΕ (Οργάνωση για την Ανασυγκρότηση του ΚΚΕ) δέχθηκαν επίθεση από μέλη της “Χρυσής Αυγής”. Την επίθεση κατάγγειλε με ανακοίνωση Τύπου η ΟΑΚΚΕ. Τα μέλη της που τραυματίστηκαν και μεταφέρθηκαν στο νοσοκομείο ήταν οι Γ. Ιωαννίδης, και Π. Γουρνάς, οι οποίοι κολλούσαν αφίσες. Την επίθεση κατάγγειλαν με ψηφίσματα ο Δήμος Κερατσινίου και ο Δήμος Δραπετσώνας με ονομαστική αναφορά στους “φασίστες της “Χρ. Αυγής”.
Στις ευρωεκλογές του 1996 μέλη της “Χρυσής Αυγής” έσπασαν το περίπτερο του εκλογικού συνδυασμού ΟΑΚΚΕ-“Ουράνιου Τόξου” το οποίο είχε στηθεί στην Ομόνοια.


Στις 24 Ιανουαρίου 1998, ο 34χρονος μεταφραστής και μέλος του συγκροτήματος Last Drive δέχθηκε επίθεση από τρεις ναζιστές που τον χτύπησαν με σιδερόβεργα στο πρόσωπο. Όταν αυτός έπεσε στο πεζοδρόμιο άρχισαν να χτυπούν με μανία το κεφάλι του στο μάρμαρο μπροστά στα μάτια δεκάδων θεατών. Ακόμα και όταν ο Α.Κ. κατάφερε και σύρθηκε στην είσοδο ενός καταστήματος για να γλυτώσει από τη δολοφονική επίθεση, αυτοί μπήκαν μέσα και συνέχισαν να τον χτυπούν μπροστά σε μια υπάλληλο. Ύστερα οι τρεις μπήκαν στην πολυκατοικία της 3ης Σεπτεμβρίου όπου στεγάζονται τα γραφεία της “Χρυσής Αυγής”. Τα στοιχεία αυτά προέρχονται από τη μαρτυρία του ίδιου του Α. Καλοφωληά και μαρτυρίες αυτοπτών.
Στις 24 Φεβρουαρίου, στην πλατεία Ομονοίας μία ομάδα ναζιστών της “Χρυσής Αυγής” ξυλοκόπησε τον 25χρονο αλλοδαπό Αρμούτ Α.

Οι επιθέσεις αυτές της ρατσιστικής “Χρυσής Αυγής” είναι εφαρμογή των διακηρύξεών της. Η πιο ουσιαστική και νομοτελειακή έκφραση της ρατσιστικής ιδεολογίας είναι η βία. Οι φορείς και υπερασπιστές των ρατσιστικών ιδεών αποτελούν απειλή για την πολιτική δημοκρατία, για τη ζωή, την τιμή και την ελευθερία των πολιτών. Το κράτος που δεν απαγορεύει τη δραστηριότητά τους, επιτρέπει την ατιμώρητη, ωμή παραβίαση του συνταγματικά κατοχυρωμένου δικαιώματος της απόλυτης προστασίας της ζωής, της τιμής και της ελευθερίας όλων όσων βρίσκονται στην Ελληνική Επικράτεια, χωρίς διάκριση εθνικότητας, φυλής, γλώσσας και θρησκευτικών ή πολιτικών πεποιθήσεων.

Τον Ιανουάριο του 1990 ακροδεξιοί έκαψαν τα παλιά κεντρικά γραφεία του ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) στην οδό Μενάνδρου. Το 1992 επιτέθηκαν κι έσπασαν τα τζάμια στα νέα γραφεία στην οδό Αναξαγόρα. Τον Ιούνη του 2000 ομάδα από 8 τραμπούκους της Χρυσής Αυγής έκανε επιδρομή και προκάλεσε μεγάλες καταστροφές στο Μαρξιστικό Βιβλιοπωλείο κραδαίνοντας μαχαίρια. Δύο από αυτούς αναγνωρίστηκαν.

Οι μαθητές που ανήκουν σε αριστερές παρατάξεις ή αντιφασιστικούς, αντιρατσιστικούς φορείς ανήκουν κατά κόρον στις προτιμήσεις των χρυσαυγιτών. Το 1993, στις 25 Μαΐου, ο μαθητής Δ. Παπαράς καταγγέλλει ότι τον ξυλοκόπησαν χρυσαυγίτες. Τον Νοέμβριο του ’93 και ενώ βρίσκονται σε εξέλιξη μαθητικές καταλήψεις, δεκάδες είναι οι καταγγελίες μαθητών που κάνουν λόγο για επιθέσεις χρυσαυγιτών που καραδοκούσαν έξω από τα σχολεία. Όπως μια μαθήτρια στο Eνιαίο Πολυκλαδικό Λύκειο Αμπελοκήπων που κατήγγειλε ότι της χάραξαν τον αγκυλωτό σταυρό στο μέτωπο, ένας μαθητής στην Πάτρα κατήγγειλε ότι του χαράκωσαν το χέρι. Η Χρυσή Αυγή στις ευρωεκλογές του 1994 πήρε 7264 ψήφους.

Η Φωκίωνος Νέγρη φαίνεται πως είναι από τα αγαπημένα πεδία δράσης τους. Εκεί ξυλοκόπησαν το μέλος της ΚΝΕ και πρόεδρο του 15μελούς συμβουλίου του 39ου ΓΕΛ Κυψέλης στις 21 Ιουνίου του ’96, εκεί και έναν Aφρικανό μετανάστη δύο ημέρες αργότερα. Τον Μάιο του ’97 επιτίθενται στο Πολυκλαδικό της Αθήνας, ξυλοκοπούν έναν αναρχικό μαθητή και κουρεύουν ένα φίλο του.
Από τότε, λοιπόν, που άρχισαν να κυκλοφορούν στους δρόμους, μέχρι τις πέτρες στους έγκλειστους του Πολυτεχνείου τον Νοέμβριο του 1995 και την προστασία που απόλαυσαν από τα ΜΑΤ μέχρι σήμερα και την απόπειρα δολοφονίας των Κουσουρή, Καραμπατσόλη και Φωτιάδη πολλά άλλαξαν. Ουσιαστικά άρχισαν να δραστηριοποιούνται έντονα και, εννοείται, επικίνδυνα. Συμμετέχουν σε προβοκατόρικες ενέργειες και ξυλοκοπούν τους πολιτικούς τους αντιπάλους.


Στις 6 Ιουνίου 1994 το βράδυ, μια ομάδα αναρχικών καταλαμβάνει το Πολυτεχνείο διαμαρτυρόμενη για την επίσκεψη του ακροδεξιού πολιτικού Ζαν Μαρί Λεπέν στη χώρα μας. Ο Λεπέν ήρθε στην Ελλάδα για να παραστεί σε συγκέντρωση στα γραφεία της φιλοχουντικής ΕΠΕΝ. Οι αναρχικοί ταμπουρώθηκαν στο χώρο του Πολυτεχνείου και άρχισαν να φωνάζουν αντιφασιστικά συνθήματα. Γύρω από το Πολυτεχνείο μαζεύτηκαν οι άνδρες των ΜΑΤ. Κάποια στιγμή κάνουν την εμφάνισή τους και οι ροπαλοφόροι της Χρυσής Αυγής πυροδοτώντας την ατμόσφαιρα και προχωρώντας στην πολιορκία του κτιρίου μαζί με τα ΜΑΤ. Ακολουθεί πετροπόλεμος μεταξύ αναρχικών και Χρυσαυγιτών. Οι άνδρες των ΜΑΤ προχωρούν σε εκτεταμένη χρήση δακρυγόνων δημιουργώντας μια αποπνικτική ατμόσφαιρα. Ο χώρος μετατρέπεται σε πεδίο μάχης.

Τα ξημερώματα της 15ης Νοεμβρίου 1995 ορισμένοι αναρχικοί μπαίνουν στο Πολυτεχνείο και κάνουν κατάληψη. Το Πολυτεχνείο περικυκλώνεται από δυνάμεις των ΜΑΤ αλλά και νεαρούς ακροδεξιούς που πετροβολούν όσους είναι ταμπουρωμένοι στο ίδρυμα. Οι καταληψίες τους απαντούν με πέτρες και νεράτζια και η μάχη γενικεύεται. Στις 17-11-1995 μια ομάδα αναρχικών καταλαμβάνει και πάλι το χώρο του Πολυτεχνείου, το οποίο είναι περικυκλωμένο από δυνάμεις των ΜΑΤ και κάμερες τηλεοπτικών σταθμών. Τα μέλη της Χ.Α., πρόθυμα να προβούν σε τραμπουκισμούς και βιαιοπραγίες, είναι συντεταγμένα σε στρατιωτικό σχηματισμό δίπλα από τα ΜΑΤ. Για αρκετή ώρα οι Χρυσαυγίτες βρίζουν και πετροβολούν τους καταληψίες. Μάλιστα επιχειρούν να εισβάλουν στο Πολυτεχνείο αλλά τελικά δεν τα καταφέρνουν. Οι δρόμοι γύρω από το Πολυτεχνείο μετατρέπονται σε πεδίο μάχης.
Τον Ιανουάριο του 1996, μήνα που οι χρυσαυγίτες έκαναν τα εγκαίνια των γραφείων τους στην οδό Ηρώων Πολυτεχνείου, στο κέντρο του Πειραιά, την ίδια μέρα πέταξαν μπογιές από τον όροφο των γραφείων τους σε αντιφασίστες της πόλης που έκαναν συγκέντρωση διαμαρτυρίας από κάτω, ενώ παράλληλα έκαναν και προγραφές, τσεκάριζαν φάτσες. Όταν τελείωσε η συγκέντρωση, ξαμολήθηκαν στον Πειραιά με ξυράφια και μαχαίρια. Χτύπησαν σε διαφορετικά σημεία δύο αδέρφια φοιτητές, τον Κώστα και τον Θύμιο Κατσούλη. Τον Σεπτέμβριο του 1996 στην Αθήνα, μια πολυάριθμη ομάδα χρυσαυγιτών επιτέθηκε σε μουσουλμανικές οικογένειες που ζουν στο Γκάζι. Στις 10 Ιανουαρίου 1997, δημοσιεύεται στη «Χρυσή Αυγή» με την υπογραφή του Γ. Γιαννόπουλου ένα κείμενο-κάλεσμα σε μαζικές βιαιοπραγίες εναντίον των ξένων μεταναστών και των «Ελλήνων συνεργατών τους».

Στις 16 Ιουνίου 1998 έξω από τα δικαστήρια της πρώην Σχολής Eυελπίδων έγινε μια από τις αγριότερες επιθέσεις της Χ.Α. Η δολοφονική επίθεση ροπαλοφόρων τραμπούκων της Χρυσής Αυγής σε 3 μέλη του ΝΑΡ (Νέο Αριστερό Ρεύμα), 100 μέτρα από τα δικαστήρια της οδού Ευελπίδων ενώ βρίσκονταν σε καφετέρια, προκάλεσε οργή και αγανάκτηση. Η επίθεση έγινε σε βάρος των φοιτητών Δημήτρη Κουσουρή και Ηλία Φωτιάδη, καθώς και του εκπαιδευτικού Ιωάννη Καραμπατσώλη. Οι 8 δολοφόνοι της Χ.Α. τους πλησίασαν και τους ξυλοκόπησαν άγρια, στέλνοντας μάλιστα τον 24χρονο Δ. Κουσουρή στο χειρουργείο του Ιατρικού Κέντρου με κρανιοεγκεφαλικές κακώσεις και τρία εσωτερικά αιματώματα. Μόνο από καθαρή τύχη, ο Δ. Κουσουρής γλύτωσε το θάνατο.
Τα καθάρματα που επιχείρησαν να δολοφονήσουν τους 3 αριστερούς είναι μέλη της ναζιστικής Χρυσής Αυγής. Μόλις μία ώρα πριν την επίθεση, η ομάδα των νεοναζιστών είχε εγκαταλείψει τα δικαστήρια συνοδευόμενη από διμοιρία των ΜΑΤ. Βρίσκονταν εκεί ως κατηγορούμενοι για τον ξυλοδαρμό 4 μελών του ΣΕΚ το 1996.

Την ίδια ώρα, δικάζονταν 9 από τους συλληφθέντες του διαγωνισμού και ο κόσμος που βρισκόταν στα δικαστήρια για συμπαράσταση μόλις αντιλήφθηκε την παρουσία των φασιστών τους γιουχάισε. Οι αλήτες της Χρυσής Αυγής προφανώς έστησαν καρτέρι στη γύρω περιοχή επιλέγοντας τελικά ως θύματά τους, τα 3 μέλη του ΝΑΡ.

Η αγριότητα της δολοφονικής επίθεσης έξω από τα δικαστήρια της Ευελπίδων, η αναγνώριση των πρωτεργατών της από πλήθος αυτοπτών μαρτύρων, η δημόσια κατακραυγή και η συνακόλουθη πίεση που ασκείται -για πρώτη φορά σε τέτοια έκταση- εναντίον κάθε απόπειρας για συγκάλυψη του εγκλήματος, έχουν σαν αποτέλεσμα το σπάσιμο της σιωπής που κάλυπτε παλιότερα παρόμοια «ανδραγαθήματα» των ένοπλων εγκληματιών της Χ.Α. .

Στις 20-6-2000, οκτώ μέλη της Χρυσής Αυγής κραυγάζοντας φασιστικά συνθήματα εισβάλλουν στο «μαρξιστικό βιβλιοπωλείο» του ΣΕΚ (Σοσιαλιστικό Εργατικό Κόμμα) στην οδό Αναξαγόρα στην Ομόνοια. Προκαλούν υλικές ζημιές και απειλούν τον ταμεία. Στο βιβλιοπωλείο γινόταν έκθεση αντιρατσιστικού υλικού.

Το 2002 η Αντιναζιστική Πρωτοβουλία καταγγέλλει την επίσημη συμμετοχή στο Συνδυασμό του Γ. Καρατζαφέρη για τις νομαρχιακές εκλογές της ίδιας χρονιάς τεσσάρων μελών της ναζιστικής και δολοφονικής "Χρυσής Αυγής", τους Βασίλειο Κολιό, Μιχαήλ Παπαδημητρίου, Νικόλαο Σκάντζο και Ηλία Παναγιώταρο. Τον Παναγιώταρο που είναι μέλος της Κεντρικής Επιτροπής της "Χ.Αυγής" και Πρόεδρος της Γαλάζιας Στρατιάς, ο Γ. Καρατζαφέρης τον πριμοδοτεί στην εφημερίδα του σαν "εκλεκτή υποψηφιότητα". Ο ακροδεξιός Γιώργος Καρατζαφέρης έβαλε υποψηφιότητα για την Υπερνομαρχία Αθηνών-Πειραιώς στις Νομαρχιακές Εκλογές του Οκτωβρίου του 2002. Στον Α’ Γύρο ο συνδυασμός του συγκέντρωσε το 13,6 % των ψήφων και κατέλαβε την τρίτη θέση με αποτέλεσμα να μην περάσει στο Β’ Γύρο. Στις 16 Νοέμβρη 2002, κατά την διάρκεια του εορτασμού του Πολυτεχνείου, ομάδα νεοναζί της συμμορίας Χρυσή Αυγή επιτέθηκε σε παρέα Ελλήνων και Μπαγκλαντέζων. Οι φασίστες την είχαν στήσει έξω από τα γραφεία τους και επιτίθονταν σε όποιον θεωρούσαν μετανάστη ή αριστερό… Από την επίθεση μαχαιρώθηκε ο φοιτητής Πάρης Χρυσός και ξυλοκοπήθηκε η εκπαιδευτικός Χρυσάνθη Τσιμπίδου.

Το πολιτικό κόμμα που υποστηρίζεται από τη Χ.Α. είναι η «Πατριωτική Συμμαχία» (Π.Σ.) που ιδρύθηκε το 2004 και έχει ακροδεξιό προσανατολισμό. Ορισμένα σημαντικά μέλη της Π.Σ. είναι και οι Δημήτρης Ζαφειρόπουλος, Βασίλειος Κολιός, Ηλίας Παναγιώταρος και Σπυρίδων Ζουρνατζής (αρχηγός της ΕΠΕΝ). Ο Ζαφειρόπουλος καυχιέται ότι στην Π.Σ. έχουν προσχωρήσει πολλά στελέχη της ΕΠΕΝ. Στις Ευρωεκλογές του 2004 (οι οποίες ήταν η πρώτη εκλογική αναμέτρηση στην οποία πήρε μέρος η Π.Σ.), ο ΛΑ.Ο.Σ. του Γιώργου Καρατζαφέρη συγκέντρωσε το 4,12 % των ψήφων και η Πατριωτική Συμμαχία το 0,17 % των ψήφων.

Οι χρυσαυγίτες είναι φανατικοί υποστηρικτές των στρατιωτικών που έκαναν το πραξικόπημα του 1967 καθώς και του δικτάτορα Μεταξά. Έχουν γραφεία σε διάφορες πόλεις. Έκαναν συστηματική προσπάθεια να μετατρέψουν την Τρίπολη σε προπύργιο της οργάνωσής τους. Γέμισαν τους τοίχους της πόλης με εμετικά συνθήματα όπως : «θα το ξανάκοβα και πάλι, του Βελουχιώτη το κεφάλι», «Ζήτω ο Μεταξάς» κ.α. Στις 3-5-2005, ομάδα μελών της Χ.Α. επιτέθηκε και τραυμάτισε σοβαρά σπουδαστή (του ΤΕΙ Πειραιά) έξω από το σπίτι του στην Τρίπολη όπου είχε στήσει ενέδρα. Τον χτύπησαν με σιδερογροθιές και κλωτσιές στο κεφάλι και ολόκληρο το σώμα, με αποτέλεσμα να μεταφερθεί στο νοσοκομείο, όπου έκανε 8 ράμματα.

Τον Οκτώβριο του 2005 ακροδεξιοί πυρπόλησαν τα γραφεία του ΣΕΚ στο Ηράκλειο Κρήτης.

Το Σεπτέμβριο του 2006 δικάστηκε ο φυγόδικος Χρυσαυγίτης Αντώνης Ανδρουτσόπουλος, γνωστός ως «Περίανδρος». Στις 24-2-1999 ο κ. Χρυσοχοΐδης δήλωνε στη Βουλή ότι ο Ανδρουτσόπουλος έφυγε από την Ελλάδα τις πρωινές ώρες της 21/6/1998, δίνοντας έτσι το μήνυμα πως η υπόθεση ανήκει πλέον στην Interpol. Έπειτα από χρόνια, το υπουργείο Δημόσιας Τάξης θα καταλήξει ότι ο καταζητούμενος «Περίανδρος» ουδέποτε εγκατέλειψε την Ελλάδα. Κανείς δεν μας είπε πού κρυβόταν τόσα χρόνια ο -υποτίθεται- καταζητούμενος χρυσαυγίτης.

Η ειδική ομάδα της ΕΛ.ΑΣ. που συστήθηκε για τη σύλληψή του «σκόνταψε» στις διασυνδέσεις της «Χρυσής Αυγής» και του ίδιου του «Περίανδρου» με αξιωματικούς της ΕΛ.ΑΣ. Όπως αποκαλύπτουν τα απόρρητα έγγραφα της ειδικής αυτής ομάδας, η Αστυνομία προμήθευε τους Χρυσαυγίτες με ασυρμάτους και κλομπ στις μαζικές διαδηλώσεις, στις επετείους του Πολυτεχνείου και σε εκδηλώσεις του «αριστερίστικου και αναρχικού χώρου», για να εμφανίζονται ως αγανακτισμένοι πολίτες και να προκαλούν επεισόδια («Τα Νέα», 17/4/04). Αυτή η διαπλοκή με την ΕΛ.ΑΣ. ήταν η «ασπίδα» της «Χρυσής Αυγής».

Ο Ανδρουτσόπουλος κρίθηκε από το δικαστήριο ομόφωνα ένοχος χωρίς κανένα ελαφρυντικό για τρεις απόπειρες ανθρωποκτονιών και καταδικάστηκε σε συνολική κάθειρξη 21 ετών. Ο «Περίανδρος» ήταν αυτός που επιχείρησε να δολοφονήσει τον Δημήτρη Κουσουρή τον Ιούνιο του 1998.
Οι ομοϊδεάτες του κατηγορουμένου που βρίσκονταν στην αίθουσα, μετέτρεψαν τη δίκη σε συγκέντρωση της Χρυσής Αυγής (που επισήμως έχει αναστείλει τη λειτουργία της) και με προκλητικό τρόπο επιτέθηκαν κατά των δικαστών, αλλά και των δικηγόρων των θυμάτων, βρίζοντας και απειλώντας τους. Κάποια στιγμή, έψαλαν τον εθνικό ύμνο με τεντωμένα τα χέρια σε ναζιστικό χαιρετισμό. Οι τραμπούκοι της Χ.Α. έφθασαν μάλιστα στο σημείο να φτύσουν τη μητέρα του Κουσουρή και να απειλήσουν τον εισαγγελέα ότι θα τον σκοτώσουν. Κατά την αποχώρησή τους από το δικαστήριο δεν δίστασαν να σχίσουν ένα πανό που έγραφε «κάτω ο φασισμός».

Τον Οκτώβριο του 2006 έγινε η δίκη του μαχαιροβγάλτη νεοναζί Παναγιώτη Ρουμελιώτη, γνωστού ως «Πόρκυ», για απόπειρα ανθρωποκτονίας κατά συρροή
με δόλο. Στις 19-10-2005 ο Πόρκυ μαχαίρωσε δύο φοιτητές που ήταν αδέρφια, στην Αθήνα. Αφού πρώτα μαχαίρωσε επανειλημμένα τον ένα από τους δύο, στη συνέχεια τραυμάτισε και τον άλλο που προσπαθούσε να βοηθήσει τον αιμόφυρτο αδερφό του.

Το μεσημέρι της 17ης Ιουνίου 2006, 48 μέλη της Χρυσής Αυγής και της Πατριωτικής Συμμαχίας εισέβαλαν στο κτίριο της ΕΤ-3 στη Θεσσαλονίκη, προκειμένου να μεταδώσουν διάγγελμά τους. Τα μέλη των ακροδεξιών αυτών οργανώσεων, κρατώντας ξύλα, πέτρες και διάφορα άλλα αντικείμενα, έκαναν κατάληψη του δεύτερου ορόφου, χτύπησαν όποιον βρήκαν μπροστά τους και προσπάθησαν με τη βία να διακόψουν τη ροή του προγράμματος. Λίγο αργότερα συνελήφθησαν.

Το 2006 η «Αντιναζιστική Πρωτοβουλία» κατήγγειλε τη συμμετοχή των ναζιστών στις δημοτικές εκλογές της Αθήνας, με αφίσα της που κολλήθηκε σε κεντρικά σημεία της Αθήνας με τίτλο «Δημοτικές Εκλογές 2006. ΠΡΟΣΟΧΗ ΣΤΟΥΣ ΒΡΥΚΟΛΑΚΕΣ! Ο συνδυασμός «ΑΘΗΝΑ ΠΟΛΙΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗ» είναι η ναζιστική Χρυσή Αυγή».

Η αφίσα η οποία δημοσιεύτηκε στην ιστοσελίδα της Αντιναζιστικής Πρωτοβουλίας «www.antinazi.gr” είχε στόχο να βγάλει μία δυνατή κραυγή μέσα στη γενική ησυχία που κάλυπτε το κατέβασμα των ναζιστών στην Αθήνα και να δείξει στους δημοκρατικούς πολίτες ότι χρειάζεται διαρκής επαγρύπνιση. Στο κείμενο της, η αφίσα αποκάλυπτε το ναζιστικό χαρακτήρα του συνδυασμού και το ότι επρόκειτο για μεταμφίεση της «Χρυσής Αυγής» που έκρυβε από πίσω της αυτή τη φορά και τους βρυκόλακες της χούντας, Ακόμα αποκάλυπτε ότι ο υποψήφιος δήμαρχος Δ. Ζαφειρόπουλος είναι παλιό στέλεχος της «Χ.Α» και είχε ήδη καταδικαστεί για την εισβολή στα γραφεία της κρατικής τηλεόρασης ΕΤ-3. Τελικά, ο συνδυασμός της Χρυσής Αυγής δεν κατάφερε να εκλέξει ούτε ένα δημοτικό σύμβουλο.

Τον Μάρτιο του 2007, τα μέλη και η ηγεσία της Χ.Α. απέσυραν την υποστήριξή τους στην Πατριωτική Συμμαχία, η οποία με την σειρά της οδηγήθηκε σε αναστολή κάθε δραστηριότητάς της.
Τον ίδιο μήνα η Χρυσή Αυγή πραγματοποίησε το 6ο της συνέδριο. Μέλη της τέλος, τον Ιούνιο του 2007 συμμετείχαν στην πρώτη πανευρωπαϊκή εθνικιστική κινητοποίηση εναντίον της συνόδου των G8 στην Γερμανία, στο πλευρό του γερμανικού ναζιστικού κόμματος ΝPD κι άλλων νεοναζιστικών οργανώσεων.

Το Φεβρουάριο του 2008, ο χρυσαυγίτης αστυνομικός Γιάννης Ανδρασκέλας καταδικάστηκε από το Εφετείο σε 1 χρόνο φυλάκιση.