Ομόφωνα αθώος ο Σίμος Σεϊσίδης

Αθώος, με ομόφωνη απόφαση του Τριμελούς Εφετείου Κακουργημάτων, κρίθηκε ο Σίμος Σεϊσίδης, ο οποίος δικαζόταν για συμμετοχή σε ληστείες τραπεζών.

Σύμφωνα με το σκεπτικό του δικαστηρίου, από την ακροαματική διαδικασία προέκυψαν σοβαρές αμφιβολίες για το κατά πόσο ο Σ. Σεϊσίδης είχε συμμετοχή στα 13 κακουργήματα για τα οποία κατηγορείτο, με αποτέλεσμα την απαλλαγή του.

Αθωωτική ήταν και η εισαγγελική εισήγηση, κατά την οποία αναφέρθηκε ότι ουδείς από τους μάρτυρες μπόρεσε να τον αναγνωρίσει ως έναν από τους ληστές.

Στην απολογία του, ο Σ. Σεϊσίδης, γνωστός για τις αναρχικές – αντιεξουσιαστικές του πεποιθήσεις, είχε υποστηρίξει ότι το κατηγορητήριο σε βάρος του είχε στηθεί και κατασκευασθεί από τις υπηρεσίες ασφαλείας του κράτους.

Πρόκειται για την ίδια υπόθεση, για την οποία είχε κατηγορηθεί ο Γιάννης Δημητράκης, ο οποίος είχε τραυματισθεί και συλληφθεί στις 16/9/2006, ύστερα από ληστεία σε κατάστημα της Εθνικής Τράπεζας, στη Σόλωνος.

Το 2010 ο Σ. Σεϊσίδης, όντας φυγόδικος, χτυπήθηκε από όπλο αστυνομικού κατά τη διάρκεια ελέγχου, με αποτέλεσμα να χάσει το πόδι του.

Λόγω της φυγοδικίας του, έχει ήδη καταδικαστεί ερήμην σε επτάμισι χρόνια φυλάκισης για πλημμελήματα που αφορούσαν στη συγκεκριμένη υπόθεση.

Παραμένει στη φυλακή έως ότου επιλυθεί το ζήτημα της ποινής που του έχει επιβληθεί.

Πολλές ιστοσελίδες έχουν αναφερθεί κατά καιρούς στην υπόθεση του Σ. Σεϊσίδη, η κράτηση του οποίου αποτελεί παράδειγμα κρατικής αυθαιρεσίας, αστυνομικής βαρβαρότητας και ιατρικής αντιδεοντολογίας.

Μέσα στο δικαστήριο, όλες οι κατηγορίες που αντιμετώπιζε (για επτά ληστείες, τρεις απόπειρες ανθρωποκτονίας, ξέπλυμα βρώμικου χρήματος και συμμετοχή σε εγκληματική οργάνωση), κατέπεσαν. Η αθώωσή του ήταν κάτι που αποφάσισε ομόφωνα το τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων.

Πέρα όμως από την απόφαση του δικαστηρίου παραμένουν μερικά βασικά ερωτηματικά. Ο Σεϊσίδης δέχτηκε πυροβολισμό από αστυνομκιούς που προσπάθησαν να τον εμπλέξουν (ανεπιτυχώς όπως αποδέχτηκε) σε ληστεία που έγινε σε κατάστημα του Praktiker. Τελικά υπέστη ακρωτηριασμό του ποδιού του, γιατί, σύμφωνα με τους θεράποντες γιατρούς, διέτρεχε άμεσο κίνδυνο η ζωή του. Θα την πληρώσει κανείς ένστολος Ράμπο που πυροβόλησε και άφησε ανάπηρο ένα νεαρό άνδρα;

Θα ζητηθούν ευθύνες από κάποιους που μετέτρεψαν την νοσηλεία του σε βασανιστήριο; Και για να μην κάνουμε δικές μας εκτιμήσεις γ’ αυτό παραθέτουμε απόσπασμα από ανακοίνωση που εξέδωσε για την νοσηλεία του Σ. Σεϊσίδη η Ομοσπονδία Ενώσεων Νοσοκομειακών Γιατρών Ελλάδας: «Είναι αδιανόητο να παρέχεται νοσηλεία στον κρατούμενο υπό τα συνεχή βλέμματα αστυνομικών φρουρών και θεράποντες γιατροί και νοσηλευτές να εξαναγκάζονται σε ωμή παραβίαση του κώδικα ιατρικής δεοντολογίας. Είναι επίσης αδιανόητα και προσβλητικά για τον πολιτισμό μας τα όσα καταγγέλλονται - ότι αστυνομικοί φρουροί φωτογραφίζουν τον κρατούμενο την ώρα που του γίνονται αλλαγές και καθαρισμοί περιττωμάτων, ενώ ταυτόχρονα απαγορεύουν τη νοσηλεία του από αποκλειστική νοσηλεύτρια επιλογής του νοσοκομείου…».

Ακροδεξιοί τρομοκράτες πυρπόλησαν το αυτοδιαχειριζόμενο στέκι στο ΤΕΙ Πάτρας

Το ακροδεξιό – νεοναζιστικό παρακράτος συνεχίζει ανενόχλητο την εγκληματική του δράση. Οι φασιστικές συμμορίες έχουν αποθρασυνθεί τελείως και προσπαθούν να φιμώσουν τους πολιτικούς τους αντιπάλους, χρησιμοποιώντας τρομοκρατικές μεθόδους.

Ενδεικτικό παράδειγμα είναι η πρόσφατη εμπρηστική επίθεση εναντίον αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού στην Πάτρα, στο οποίο συχνάζουν άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου. Κουκουλοφόροι φασίστες επιτέθηκαν με βόμβες μολότοφ εναντίον του αυτοδιαχειριζόμενου στεκιού που βρίσκεται στο ΤΕΙ Πάτρας. Μάλιστα, υπερήφανοι για την εγκληματική τους ενέργεια οι ακροδεξιοί τραμπούκοι, την κατέγραψαν σε βίντεο και ανέλαβαν την ευθύνη μέσω μιας προκήρυξης.

Η αστυνομία εισέβαλε στο Μαραγκοπούλειο στην Πάτρα και συνέλαβε αντιεξουσιαστές

Στις 28 Δεκεμβρίου 2010 το πρωί, αστυνομικοί εισέβαλαν στο κτίριο που ονομάζεται Μαραγκοπούλειο (πρώην ΠΙΚΠΑ) στην Πάτρα και συνέλαβαν τους παρευρισκόμενους. Το Μαραγκοπούλειο είναι ένα εγκαταλελειμμένο κτίριο στην οδό Γούναρη της Πάτρας, το οποίο βρισκόταν σε άθλια κατάσταση τον τελευταίο καιρό εξαιτίας της πλήρους αδιαφορίας του Υπουργείου Παιδείας και αποτελούσε εστία μόλυνσης. Τον Οκτώβριο του 2010, μια ομάδα αντιεξουσιαστών ξεκίνησε μια φιλότιμη και αξιόλογη προσπάθεια να το αναμορφώσει και να το κάνει αυτοοργανωμένο χώρο ελεύθερης πρόσβασης σε όλους, όπου θα γίνονται συζητήσεις, θα προβάλλονται ταινίες κ.α. Οι νεαροί αντιεξουσιαστές με δική τους προσωπική εργασία και δικά τους έξοδα ανέλαβαν να το καθαρίσουν και να επιδιορθώσουν τις διάφορες ζημιές που υπήρχαν στο κτίριο. "Ποντίκια και ψόφιες γάτες έβγαλαν τα παιδιά από μέσα" έλεγαν οι κάτοικοι της οδού Γούναρη που έβλεπαν τους αντιεξουσιαστές να καθαρίζουν το χώρο.

Οι κρατικές αρχές όμως φάνηκε να ενοχλούνται ιδιαίτερα από αυτή την πρωτοβουλία των αντιεξουσιαστών και έδωσαν εντολή στους αστυνομικούς να επέμβουν αιφνιδιαστικά και να συλλάβουν όλους τους νεαρούς. Έτσι και έγινε. Οι αστυνομικοί εισέβαλαν στο κτίριο, συνέλαβαν δέκα άτομα που βρίσκονταν εκεί και τα πήγαν όλα στην Ασφάλεια, στην οδό Ερμού. Ο στόχος τους ήταν να τρομοκρατήσουν τους αντιεξουσιαστές και να συλλάβουν όσους περισσότερους μπορούσαν.

Λίγες ώρες αργότερα, διάφοροι αλληλέγγυοι που δεν πτοήθηκαν από την αστυνομική τρομοκρατία, πήγαν έξω από το κτίριο της Ασφάλειας και φώναζαν συνθήματα υπέρ της απελευθέρωσης των συλληφθέντων. Τελικά, οι συλληφθέντες αφέθηκαν ελεύθεροι, αφού τους απαγγέλθηκαν κατηγορίες.

Συγκέντρωση - Πορεία στις 11-12-2010 στην Αθήνα

Συγκέντρωση και πορεία για την κοινωνική και ταξική αντεπίθεση προγραμματίστηκε για τις 11 Δεκεμβρίου 2010 στην Αθήνα, στις 11.00 στην πλατεία Μοναστηρακίου.

« Η παγκόσμια κυριαρχία, έχοντας σήμερα να αντιμετωπίσει μια συνολική συστημική κρίση, επιχειρεί τον εξίσου συνολικό και εξαιρετικά βίαιο μετασχηματισμό της κοινωνίας, επιδιώκοντας τον ολοκληρωτισμό, την καταστροφή και τη λεηλασία της φύσης, την ένταση της εκμετάλλευσης και της καταπίεσης, του κοινωνικού ελέγχου και της καταστολής. Η διατήρηση και η αύξηση της καπιταλιστικής κερδοφορίας επιτάσσει τώρα την εξαθλίωση όλο και μεγαλύτερων κομματιών της κοινωνίας. Ο ούτως η άλλως εκβιαστικός χαρακτήρας της μισθωτής εργασίας αποκαλύπτεται πια σε όλο του το μεγαλείο, με την πλήρη ελαστικοποίηση της εργασίας, τη μείωση των μισθών, την απελευθέρωση των απολύσεων, με την απειλή της ανεργίας. Παράλληλα, γίνεται όλο και πιο σαφές ότι εγκαθιδρύεται ένα μόνιμο καθεστώς έκτακτης ανάγκης, που οπλίζεται για να αντιμετωπίσει οποιαδήποτε αντίσταση στους αντικοινωνικούς σχεδιασμούς κράτους και κεφαλαίου.

Την ίδια στιγμή που η τρομοκρατία επιβάλλεται καθημερινά στους χώρους δουλειάς, την ίδια στιγμή που οι συνθήκες εκμετάλλευσης οξύνονται, τα ΜΜΕ αναλαμβάνουν πρόθυμα την υπεράσπιση των επιλογών των αφεντικών και τη συκοφάντηση των κοινωνικών αγώνων, προπαγανδίζοντας τον κυρίαρχο λόγο και προωθώντας την υποταγή, ενώ τα κόμματα και οι γραφειοκράτες συνδικαλιστές προσπαθούν με κάθε τρόπο να χειραγωγήσουν την κοινωνική οργή και να επιβάλουν την κοινωνική ειρήνη, με εκκλήσεις περί ‘‘εθνικής ομοψυχίας και συστράτευσης απέναντι στην κρίση’’.

Η εξουσία επενδύει στο φόβο -με προφανή σκοπό τον αποπροσανατολισμό και την εκτόνωση της κοινωνικής οργής-, στοχοποιώντας τα πλέον ευάλωτα κοινωνικά κομμάτια. Ο ανταγωνισμός και η εξατομίκευση, ως δομικά στοιχεία του καπιταλισμού, εν μέσω της γενικευμένης κρίσης τείνουν να λάβουν το χαρακτήρα του ανοιχτού αλληλοσπαραγμού των καταπιεσμένων, του κοινωνικού κανιβαλισμού. Μέσα σ’ αυτή τη συνθήκη, οι μετανάστες και οι μετανάστριες που έφτασαν στο κέντρο της Αθήνας για να ξεφύγουν από την εξαθλίωση που τους επιφύλαξε η λεηλασία της καπιταλιστικής περιφέρειας γίνονται οι αποδιοπομπαίοι τράγοι της κρίσης, με τα ΜΜΕ, το επίσημο κράτος και τις παρακρατικές φασιστικές συμμορίες να συντονίζονται σε μια ρητορική μίσους και εξόντωσης.

Απέναντι στον ολοκληρωτισμό που επιβάλλει η δημοκρατία, η μόνη πραγματική προοπτική αντίστασης είναι οι κοινοί, αδιαμεσολάβητοι αγώνες των καταπιεσμένων -ντόπιων και μεταναστών-, η αυτοοργάνωση και η συλλογικοποίηση παντού : στους χώρους εργασίας, στα σχολεία, στα πανεπιστήμια, στις γειτονιές. Με τα σωματεία βάσης, τις συνελεύσεις γειτονιάς, τους αυτοδιαχειριζόμενους χώρους αντίστασης, τις άγριες απεργίες και με όπλο μας την αλληλεγγύη, οφείλουμε στους εαυτούς μας να υπερβούμε το φόβο, την παθητικότητα και την εξατομίκευση και να θέσουμε τους όρους της κοινωνικής και ταξικής αντεπίθεσης, για την καταστροφή του κράτους, του καπιταλισμού και των ιεραρχικών δομών των κοινωνικών σχέσεων, που το μόνο που έχουν να υποσχεθούν είναι περισσότερη εκμετάλλευση και καταπίεση.

ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΕΠΑΝΑΣΤΑΣΗ
Για έναν κόσμο ισότητας, αλληλεγγύης, ελευθερίας.

ΣΥΓΚΕΝΤΡΩΣΗ - ΠΟΡΕΙΑ
Σάββατο 11/12 Μοναστηράκι 11:00 π.μ. »

Μεγάλη πορεία στην Αθήνα για την επέτειο της δολοφονίας του Γρηγορόπουλου

Μεγάλη πορεία έχει προγραμματιστεί για σήμερα, 6 Δεκεμβρίου 2010, στην Αθήνα, στις 16.00 στα Προπύλαια. Η Αθήνα θα είναι για άλλη μια φορά αστυνομοκρατούμενη ζώνη και το κέντρο της πόλης θα είναι απροσπέλαστο. Η κυκλοφορία θα διακοπεί για πολλές ώρες και πολυάριθμοι πάνοπλοι αστυνομικοί και ροπαλοφόροι των ΜΑΤ θα κατακλύσουν τους δρόμους, θυμίζοντας εικόνες από την περίοδο της χούντας.

Η πορεία γίνεται για να τιμηθεί η μνήμη του 15χρονου μαθητή Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου, που έπεσε νεκρός από σφαίρα αστυνομικού το 2008. Η συμμετοχή αναμένεται ιδιαίτερα υψηλή. Πολλοί φοιτητές, μαθητές αλλά και άτομα μεγαλύτερης ηλικίας αναμένεται να δώσουν το παρών στους δρόμους και να φωνάξουν συνθήματα κατά της αστυνομικής βίας. Διάφορες οργανώσεις και ομάδες της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς και του αντιεξουσιαστικού χώρου έχουν απευθύνει κάλεσμα προς τους πολίτες για να διαδηλώσουν.

Μέσα στις συλλογικότητες που θα πάρουν μέρος στη διαδήλωση είναι και η εφημερίδα «Κόντρα», η οποία αναφέρει στην προκήρυξή της μεταξύ άλλων και τα εξής : «Δυο χρόνια μετά την εν ψυχρώ δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου από το μπάτσο Κορκονέα και τη νεολαιίστικη εξέγερση που ακολούθησε, μια εξέγερση που δεν συγκλόνισε μόνο την Ελλάδα, αλλά ταρακούνησε την αστική Ευρώπη, που φοβήθηκε φαινόμενο ντόμινο, το μόνο που δεν μας χρειάζεται είναι η νοσταλγία. Αντίθετα, μας χρειάζεται νηφάλια σκέψη, σωστή αποτίμηση των γεγονότων και εξαγωγή συμπερασμάτων που θα εμποδίσουν τη μετατροπή του Δεκέμβρη 2008 σε μια ακόμη επέτειο. Ο Δεκέμβρης λοιδορήθηκε και συκοφαντήθηκε από το σύνολο των δυνάμεων που στηρίζουν το καπιταλιστικό σύστημα. (…) Το πολιτικό σύστημα, όμως, συνεχίζει ακάθεκτο το δρόμο του και ήδη έχει «ξεχάσει» τον αρχικό «προβληματισμό» του.
Στάση απολύτως λογική από τη μεριά του. Γιατί το πολιτικό σύστημα, με την πολυχρωμία του, τις αντιθέσεις και τις συναινέσεις του, δεν είναι παρά ο συλλογικός διαχειριστής των συμφερόντων της άρχουσας τάξης, της κεφαλαιοκρατίας.
Αυτή η τάξη απαιτεί σταθερότητα στην κορυφή, για να εξασφαλίζεται η εκμετάλλευση και καταπίεση της βάσης.

Η κατοχή από την τρόικα ΔΝΤ – ΕΕ - ΕΚΤ, σε συνεργασία με την κυβέρνηση είναι η απάντηση του καπιταλισμού στην κρίση του. Είναι η διαχείριση αυτής της κρίσης προς όφελος του κεφαλαίου. Η «εθνική ενότητα», την οποία διασαλπίζουν καθημερινά οι εκπρόσωποι του πολιτικού συστήματος και αναπαράγουν εκκωφαντικά τα ΜΜΕ της πλουτοκρατίας, είναι το όπιο για να κρατηθεί υπνωτισμένος ο λαός, για να μην υπάρξουν εργατικές και νεολαιίστικες αντιστάσεις, τέτοιες που να μπορούν να βάλουν τέλος στη βαρβαρότητα και ν’ ανοίξουν το δρόμο προς την κοινωνική ανατροπή.

Για μια φορά ακόμη αποδείχτηκε πως κάθε τι που σχετίζεται με την κάλπη δεν μπορεί να δώσει λύσεις στο κοινωνικό πρόβλημα. Η συμμετοχή υπέρ του ενός ή του άλλου συνδυασμού ενδυναμώνει το πολιτικό σύστημα της αστικής δημοκρατίας, ενισχύει τη σταθερότητα του συστήματος. Και η αποχή –η πιο θετική στάση σ’ αυτές τις συνθήκες– από μόνη της δεν μπορεί να οδηγήσει πουθενά. Η αποχή, ως καταδίκη του πολιτικού συστήματος, αποκτά ουσία μόνο όταν συνοδεύεται από συμμετοχή σε κοινωνικούς αγώνες. Αλλιώς εξατμίζεται όπως εξατμίζεται ο ατομικός θυμός. (…)

Όσο σκύβουμε το κεφάλι τόσο πιο πολύ θα μας χτυπούν. Όσο την όποια αγωνιστική μας διάθεση τη μετατρέπουμε σε πειθαρχία προς το αστικό πολιτικό σύστημα και την αστικοποιημένη συνδικαλιστική γραφειοκρατία τόσο θα καταγράφουμε ήττες, οι οποίες θα οδηγούν στην απογοήτευση, την ηττοπάθεια, την παραίτηση. (…) » .

Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας, σε δελτίο τύπου που εξέδωσε αναφέρει τα εξής : « Σήμερα βιώνουμε με τον πιο έκδηλο τρόπο μια βίαιη αλλαγή των όρων συγκρότησης της ζωής. Οι κρατούντες έχουν πλέον κάνει σαφές ότι η σωτηρία του πολιτικού συστήματος περνά μέσα από την ολοκληρωτική καταστροφή της κοινωνίας. Γι αυτό το λόγο έχουν καταστήσει σε μια συνεχή και διευρυνόμενη κατάσταση εξαίρεσης όλο και περισσότερες κοινωνικές ομάδες. Η οικονομική και πολιτική κρίση που βιώνει το καθεστώς έχουν οδηγήσει στη ριζική αυτοαναίρεση των ίδιων των κυρίαρχων θεσμών που αδυνατούν πλέον να τηρήσουν το κοινωνικό συμβόλαιο. Οι υποσχέσεις για ευημερία, πρόοδο, ανάπτυξη έχουν γίνει συντρίμμια μπροστά στο αδιέξοδο της κρατικής και καπιταλιστικής πρότασης.

Ο Δεκέμβρης του 2008 αποτέλεσε μια θραύση στην κοινωνική κίνηση. Ανέδειξε τη δυνατότητα που έχουν οι από τα κάτω για τον επαναορισμό της ίδιας της ζωής απέναντι στην επιλογή της κυριαρχίας να ορίσει ποια ζωή είναι άξια να βιωθεί. Δύο χρόνια μετά το 2008, το μήνυμα παραμένει όσο ποτέ άλλοτε επίκαιρο. Απέναντι στη βαρβαρότητα που μας ετοιμάζουν χρειάζεται γενικευμένη κοινωνική δράση. Καταργώντας τους μηχανισμούς διαμεσολάβησης κρατικούς ή ιδιωτικούς, να δημιουργήσουμε με Συμμετοχή και Άμεση Δημοκρατία τις δικές μας λαϊκές συνελεύσεις παντού και τοπικές αυτοθεσμίσεις ώστε να πάρουμε τη ζωή στα χέρια μας. Απέναντι στην παρακμή και τη σήψη να αντιτάξουμε την Αυτονομία και την Ελευθερία. Η Αντιεξουσιαστική Κίνηση Αθήνας σε συνεννόηση με άλλες συλλογικότητες καλεί σε πορεία τη Δευτέρα 6 Δεκέμβρη ώρα 16:00 στα Προπύλαια . » .

Το ΕΕΚ – Τροτσκιστές ανέφερε τα εξής : « Τίποτα δεν είναι ίδιο μετά το Δεκέμβρη του 2008. Δύο χρόνια μετά, τόσο η καπιταλιστική χρεοκοπία που λίγο νωρίτερα είχε αρχίσει να ξεπροβάλλει και αποτέλεσε το υπόβαθρο της εξέγερσης, όσο και η κρίση πολιτικής εξουσίας που η ίδια η εξέγερση ανέδειξε όχι μόνο δεν υποχώρησαν, αλλά έχουν εισέλθει σ' ένα νέο, ανώτερο στάδιο.

Το δρόμο της Ελλάδας προς το χρεοστάσιο έχει λάβει πλέον και η Ιρλανδία και όλα δείχνουν πως μαζί της ακολουθούν η Πορτογαλία, η Ισπανία ακόμα και η Ιταλία. Ολόκληρη η ευρω-ζώνη ταλανίζεται από μια διαλυτική κρίση, την οποία επιχειρούν ανεπιτυχώς να αντιμετωπίσουν οι κυβερνήσεις με αλλεπάλληλα αντιλαϊκά μέτρα “ελληνικού τύπου”, αντιμετωπίζοντας ταυτόχρονα γενικές απεργίες και νεολαιίστικες εκρήξεις. Η αποσύνθεση της Ε.Ε. είναι μέρος μόνο της παγκόσμιας καπιταλιστικής χρεοκοπίας που έχει επίκεντρο τις ΗΠΑ αλλά συνεχίζει να απλώνεται σε κάθε γωνιά του πλανήτη καταστρέφοντας δισεκατομμύρια ανθρώπινες ζωές για χάρη μιας χούφτας παρασίτων του χρηματιστικού κεφαλαίου.

Την ίδια στιγμή, το “ελληνικό πείραμα” έχει αποτύχει παταγωδώς, με το Μνημόνιο να μετατρέπεται από “σωτήρα” σε νεκροθάφτη του χρεοκοπημένου ελληνικού καπιταλισμού. Έλλειμμα, χρέος και ύφεση είναι εκτός ελέγχου, οδηγώντας σε «επιμήκυνση» του χρόνου αποπληρωμής του επαίσχυντου δανείου της τρόικας, με άλλα λόγια σε “ελεγχόμενη χρεοκοπία” της χώρας. Αυτό θα σημάνει επιδείνωση της βαρβαρότητας που ήδη έχει φέρει το αποτυχημένο Μνημόνιο κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ-ΕΕ-ΔΝΤ.

Την ίδια στιγμή, η κυβέρνηση αλλά και η Νέα Δημοκρατία αντιμετωπίζουν το διαρκώς ογκούμενο παλλαϊκό μίσος, όπως φάνηκε από το εκλογικό τους “μαύρισμα” και τη μαζική αποχή στις Αυτοδιοικητικές εκλογές του Νοέμβρη, αλλά και από μια σειρά αποσπασματικούς αλλά μαχητικούς αγώνες. (…)

Τους αγώνες που σήμερα δίδονται και προπαντός αυτούς που θα δοθούν, πρέπει να συντονίσουμε, ενάντια σε κάθε συνδικαλιστική γραφειοκρατική ηγεμονία και αστική επιρροή και να τους εντάξουμε σε ένα γενικό σχέδιο για την οργάνωση μιας Γενικής Πολιτικής Απεργίας Διαρκείας για να μην περάσουν τα μέτρα του Μνημονίου, να ανατραπεί η κυβέρνηση Παπανδρέου μαζί και η κηδεμονία της τρόικας και να ανοίξει ο δρόμος για την εργατική εξουσία.

Μόνο η εργατική εξουσία, στα συντρίμμια του αστικού κράτους που μπορεί να διαγράψει μονομερώς ολόκληρο το εξωτερικό χρέος που πνίγει το λαό, να εθνικοποιήσει χωρίς αποζημίωση κάτω από εργατικό έλεγχο και διαχείριση τις τράπεζες και να δώσει μια σοσιαλιστική διέξοδο από την καπιταλιστική βαρβαρότητα. (…) » .

Η ΑΝΤΑΡΣΥΑ που αποτελεί συμμαχία διαφόρων κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, τονίζει ότι : « Απέναντι στη βάρβαρη επίθεση και πολιτική τους χρειάζεται άμεσα κλιμάκωση των αγώνων, με απεργίες διαρκείας, καταλήψεις και διαδηλώσεις, με μια πραγματική εξέγερση, με συνελεύσεις και επιτροπές αγώνα παντού. Στα εργοστάσια και τους χώρους δουλειάς, τις γειτονιές και τις σχολές, με από τα κάτω συντονισμό, να υψώσουμε τον δικό μας ‘‘ατίθασο πύργο’’. Να διαδηλώσουμε στις 6 Δεκέμβρη, 2 χρόνια από την δολοφονία του Αλέξη Γρηγορόπουλου, ημέρα που έρχεται στην Ελλάδα ο Στρος Καν του ΔΝΤ για να συμφωνήσουν το νέο μόνιμο «πακέτο μέτρων». Όλοι στα Προπύλαια, στις 16.00 μ.μ. με τους συλλόγους και τα συνδικάτα! Όλοι στις συγκεντρώσεις και διαδηλώσεις σε όλες τις μεγάλες πόλεις. » .

Επιστολή του φυλακισμένου Σαράντου Νικητόπουλου. Το τείχος της σιωπής πρέπει να σπάσει

Την προκλητική, φρονηματική και παραδειγματική δίωξη και προφυλάκισή του καταγγέλλει σε επιστολή του από τις φυλακές ο Σαράντος Νικητόπουλος. Ο Νικητόπουλος βρίσκεται εδώ και μήνες στις φυλακές Κορυδαλλού, πληρώνοντας ακριβό τίμημα για την επιλογή του να είναι αντιεξουσιαστής και υποστηρικτής του ένοπλου αγώνα για την ανατροπή του συστήματος. Υπενθυμίζουμε ότι είναι ένας από τους 6 συλληφθέντες για συμμετοχή στον «Επαναστατικό Αγώνα», γνωστή οργάνωση του αντάρτικου πόλεων. Οι Κ. Γουρνάς, Ν. Μαζιώτης και Π. Ρούπα έχουν αναλάβει την πολιτική ευθύνη για τη συμμετοχή τους στην οργάνωση, ενώ οι άλλοι τρεις συλληφθέντες έχουν αρνηθεί ολοκληρωτικά το κατηγορητήριο και έχουν καταγγείλει ότι συνελήφθησαν από την αστυνομία λόγω της συμμετοχής τους στους αγώνες και στις κινητοποιήσεις του αναρχικού - αντιεξουσιαστικού κινήματος.

Στην επιστολή του, ο Νικητόπουλος υποστηρίζει ότι όσοι στέκονται εμπόδιο στα σχέδια του οικονομικο – πολιτικού κατεστημένου (π.χ. αριστεριστές, αναρχικοί κ.α.) υφίστανται ποικίλες διώξεις από το κράτος. Παραθέτουμε ένα απόσπασμα από την επιστολή του : «Σχεδόν έξι μήνες μετά τη σύλληψή μου παραμένω προφυλακισμένος (…), καθώς η αίτηση αποφυλάκισής μου απορρίφθηκε, (…). Με λίγα λόγια, η δίωξή μου είναι καθαρά πολιτική και εντελώς φρονηματικού τύπου και βασίζεται στο γεγονός ότι είμαι αναρχικός - αντιεξουσιαστής με συνεχή παρουσία στους κοινωνικούς αγώνες, καθώς και στο ότι όλα αυτά τα χρόνια (πάνω από 16) της δραστηριοποίησής μου είχα την τύχη να γνωρίσω και να συνδεθώ φιλικά με τον υπέροχο άνθρωπο και αγωνιστή Λάμπρο Φούντα. (…) Ως αναρχικός δεν είχα ποτέ αυταπάτες περί «δικαιοσύνης» και «νομικού πολιτισμού» και αυτό επιβεβαιώνεται ανατριχιαστικά το τελευταίο χρονικό διάστημα πάνω στη ζωή μου. Αυτό, όμως, δε σημαίνει ότι θα κάτσω μοιρολατρικά να υπομείνω την κατάσταση, στην οποία με οδήγησαν οι μπάτσοι και η πολιτική τους ηγεσία. Αυτή, δηλαδή, η εξουσιαστική κλίκα που μέσα από μεγαλοστομίες του στυλ «κοινωνική δικαιοσύνη», «αντιεξουσιαστές στην εξουσία», «αγώνας να σώσουμε τη χώρα» κλπ., οδήγησαν την κοινωνία στη μέγγενη του Δ.Ν.Τ., αναβαθμίζοντας ταυτόχρονα την καταστολή και βυθίζοντας σε ένα όλο και πιο ζοφερό μέλλον τα αδύναμα κοινωνικά κομμάτια, προς όφελος των καπιταλιστών και των οικονομικών συμφερόντων τους. Το τείχος της σιωπής πρέπει να σπάσει. Πρέπει να σπάσει σε όλα τα επίπεδα μέσα από αγώνες. Η αλληλεγγύη στους φυλακισμένους αγωνιστές είναι μόνο ένα από αυτά τα επίπεδα και προσωπική μου άποψη είναι ότι δεν πρέπει να τη βλέπουμε με εσωστρέφεια και διαχωρισμένα από την τωρινή κοινωνική κατάσταση. » .

Σαράντος Νικητόπουλος
Στ’ πτέρυγα, φυλακές Κορυδαλλού
Σεπτέμβριος 2010

Άγις Στίνας (αφιέρωμα σε έναν αναρχικό αγωνιστή)

Αυτό το Νοέμβριο συμπληρώνονται 22 χρόνια από το θάνατο του Άγι Στίνα. Ο Άγις Στίνας ήταν αγωνιστής και θεωρητικός αρχικά του κομμουνισμού και στη συνέχεια του τροτσκισμού και του ντεφαιτισμού. Δραστηριοποιήθηκε από τη δεκαετία του '20 μέχρι τη δεκαετία του '80.

Γεννήθηκε στο χωριό Σπαρτύλας της Κέρκυρας το 1900. Αφού ολοκλήρωσε τις σπουδές του στη Μέση Εμπορική Σχολή, στην ηλικία των 14-15 ετών, ήρθε σε επαφή με τις σοσιαλιστικές ιδέες, συμμετέχοντας στη νεολαία της Σοσιαλιστικής Ομάδας της Κέρκυρας. Από 18 χρονών, όπως λέει ο ίδιος, αφιέρωσε τον εαυτό του στο κίνημα της εργατικής τάξης.

Το Μάιο του 1920, κλείνοντας τα 20, έχει το δικαίωμα να εγγραφεί επισήμως στο ΚΚΕ. Ωστόσο ήταν ήδη ενεργός αρκετά χρόνια νωρίτερα έχοντας ενεργό ρόλο στο ΣΕΚΕ, πρόδρομο του ΚΚΕ. Η ομάδα στην οποία συμμετείχε ήταν ένας από τους πυρήνες που έλαβαν μέρος στην ίδρυση του ΚΚΕ, το 1918. Ο ίδιος ήταν ένα από τα πιο δραστήρια στελέχη που κινήθηκαν προς αυτήν την κατεύθυνση.

Έδρασε στο Μικρασιατικό Μέτωπο και κατά τα γεγονότα της Ανατολικής Θράκης. Τον Απρίλη του 1921 παραπέμφθηκε με την κατηγορία της εσχάτης προδοσίας στο Στρατοδικείο Ανδριανούπολης με αφορμή την αντιπολεμική αρθρογραφία του στην εφημερίδα «Φωνή του Εργάτη» όπου ήταν διευθυντής. Μετά την Μικρασιατική καταστροφή το 1922, συνέβαλε ιδιαίτερα στην ανάπτυξη του «κινήματος των στρατιωτών». Για τη δράση του αυτή καταδικάστηκε από στρατοδικείο σε θάνατο, επί κυβέρνησης Πλαστήρα και υπέφερε μια σειρά από καταδίκες, φυλακίσεις και εξορίες.

Στη συνέχεια ανελίχθηκε στην ιεραρχία του ΚΚΕ ως ένα από τα πιο σημαντικά στελέχη του. Υπήρξε υποψήφιος βουλευτής του ΚΚΕ στο Νομό Κερκύρας στις εκλογές του 1926, γραμματέας της Κομματικής Οργάνωσης Πειραιά, μέλος της Κεντρικής Επιτροπής και γραμματέας της περιφέρειας Κεντρικής και Δυτικής Μακεδονίας. Το 1932 διαγράφεται από το ΚΚΕ. Αιτία της διαγραφής του ήταν το γεγονός ότι διαφώνησε με την απόφαση της Κομμουνιστικής Διεθνούς (Κ.Δ.) να καθαιρέσει την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ και να διορίσει νέα Κεντρική Επιτροπή με επικεφαλής το σταλινικό Νίκο Ζαχαριάδη.

Μετά τη διαγραφή του από το ΚΚΕ πέρασε στην τροτσκιστική αριστερά, πιστεύοντας ότι αυτή εκπροσωπούσε την επαναστατική πτέρυγα του κινήματος. Τυπικά παρέμεινε μέλος της (τροτσκιστικής) 4ης Διεθνούς μέχρι τα μέσα του 1947. Το 1935 ιδρύεται η Κομμουνιστική Διεθνιστική Ένωση Ελλάδας (ΚΔΕΕ), τμήμα της Διεθνούς Κομμουνιστικής Λίγκας, με γραμματέα της τον Άγι Στίνα. Από τον Απρίλη του 1937 ως τον Οκτώβρη του 1942 (όταν δραπέτευσε μαζί με 15 ακόμα τροτσκιστές) βρίσκεται στις φυλακές Αίγινας και Ακροναυπλίας. Μετά τη δραπέτευση, ανασυγκροτεί με άλλους αγωνιστές (όπως οι Δημοσθένης Βουρσούκης και Γιάννης Ταμτάκος) την Κ.Δ.Ε.Ε. και εκδίδουν την εφημερίδα «Εργατικό Μέτωπο». Το Μάρτιο του 1935, μετά από σειρά έντονων ιδεολογικών αγώνων προσχώρησε στην πολιτική ομάδα «Μπολσεβίκος», στην οποία ήταν επικεφαλής ο Γιώργος Βιτσώρης. Τις θέσεις και τη δράση της ομάδας «Μπολσεβίκος» συνέχισε να υποστηρίζει στη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου και της κατοχής. Η ομάδα αυτή άσκησε έντονη κριτική στην Εθνική Αντίσταση, κατά τη διάρκεια του Β' Παγκοσμίου Πολέμου θεωρώντας ότι το ευρωπαϊκό προλεταριάτο πρέπει να ακολουθήσει το δρόμο της κοινωνικής απελευθέρωσης και της διεθνιστικής αντίστασης ενάντια στον καπιταλισμό και όχι να είναι υποχείριο της σταλινικής πολιτικής. Τα πιο πολλά μέλη της Κ.Δ.Ε.Ε. έπεσαν θύματα δολοφονικών επιθέσεων από ένοπλες ακροδεξιές συμμορίες (όπως οι Χίτες του Γρίβα), από τα ναζιστικά στρατεύματα κατοχής και από τα μέλη της Ο.Π.Λ.Α. (οργάνωση σταλινικών δολοφόνων του ΚΚΕ). Συνδέθηκε με το μεγάλο φιλόσοφο Κορνήλιο Καστοριάδη.

Το 1946 συμμετείχε στην ίδρυση του ΚΔΚΕ (Κομμουνιστικό Διεθνιστικό Κόμμα Ελλάδας). Το 1947 ήρθε σε οριστική ρήξη με τον τροτσκισμό και διέκοψε κάθε σχέση μαζί του. Αργότερα ασπάστηκε τον αναρχισμό. Πριν τη στρατιωτική δικτατορία του 1967 συμμετείχε στην έκδοση της εφημερίδας «Νέο Ξεκίνημα». Μετά τη μεταπολίτευση του 1974 συμμετείχε στην έκδοση του περιοδικού «Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα».

Ο Άγις Στίνας έφυγε από τη ζωή στις 7 Νοεμβρίου 1987, μετά από αποτυχημένη χειρουργική επέμβαση στα μάτια. Παρότι οι γιατροί είχαν προειδοποιήσει για την κρισιμότητά της, λόγω του ότι έπασχε από σάκχαρο, ο ίδιος επέμενε στην πραγματοποίησή της, λέγοντας "τι να την κάνω τη ζωή, άμα δεν μπορώ να διαβάζω".
Έχει γράψει βιβλία, άρθρα, μελέτες, μπροσούρες και έχει εκδώσει μεταφράσεις πολιτικών συγγραμμάτων. Έχουν εκδοθεί δύο βιβλία του: «Αναμνήσεις» (Εκδόσεις Ύψιλον, 1977) και «ΕΑΜ-ΕΛΑΣ-ΟΠΛΑ» (Διεθνής Βιβλιοθήκη, Αθήνα 1984). Στο βιβλίο «ΕΑΜ – ΕΛΑΣ – ΟΠΛΑ» ανέφερε συγκεκριμένα ονόματα αριστερών που δολοφονήθηκαν από την οργάνωση ΟΠΛΑ (οργάνωση σταλινικών δολοφόνων του ΚΚΕ) επειδή είχαν διαφωνήσει με τη σταλινική ηγεσία του ΚΚΕ.
Μέχρι το 1926 υπέγραφε με το πραγματικό του ονοματεπώνυμο: Σπύρος Πρίφτης. Από το 1926 και μετά, υπέγραφε με το ψευδώνυμο Άγις Στίνας.

Francisco Ferrer, ένας σπουδαίος αναρχικός παιδαγωγός

Φέτος συμπληρώνονται 100 χρόνια από το θάνατο του Francisco Ferrer. Ο Ferrer ήταν ένας πολύ μορφωμένος παιδαγωγός με προοδευτικές και ριζοσπαστικές αντιλήψεις. Παράλληλα ήταν και αναρχικός που υπηρέτησε με συνέπεια την ιδεολογία του. Ήταν αυτός που κατάφερε να κάνει πράξη τα οράματα της ελευθεριακής εκπαίδευσης και να ταράξει τα λιμνάζοντα ύδατα στο χώρο της εκπαίδευσης.

Ο Francisco Ferrer σ’ όλη την διάρκεια της παιδαγωγικής του πορείας, πάλεψε να αναδείξει την αξία της ολικής εκπαίδευσης, δίνοντας προτεραιότητα στην ελευθερία της συνείδησης και την αναζήτηση της αλήθειας. Ο ίδιος υποστήριζε πως ο καθένας οφείλει να είναι υπεύθυνος για τις πράξεις του. Να σκέφτεται ελεύθερα για να πράττει ελεύθερα.

Ο Francisco Ferrer γεννήθηκε στην Alella της Καταλωνίας το 1859. Τα σχολικά του χρόνια ήταν διαποτισμένα από την αυστηρή πειθαρχία και τον αυταρχισμό του παιδαγωγικού συστήματος της εποχής. Όταν αργότερα ρωτήθηκε από πού πήγαζαν οι ριζοσπαστικές παιδαγωγικές του θεωρίες, απάντησε : «απλώς από το σχολείο των παιδικών μου χρόνων καθώς προσπαθούσα να πράξω το αντίθετο από ότι ήταν εκείνο».
Προς το τέλος του 19ου αιώνα αναπτύχθηκε έντονα το ενδιαφέρον του για τα εκπαιδευτικά ζητήματα. Αρχικά παρέδιδε μαθήματα Ισπανικών. Στο πλαίσιο των μαθημάτων γνώρισε την δεσποινίδα Ernestine Meunier η οποία εντυπωσιάστηκε από την πρωτοποριακή παιδαγωγική θεωρία του. Αργότερα όταν το 1901 η Meunier πέθανε, κληροδότησε στον Ferrer ένα χρηματικό ποσό για την ίδρυση του μοντέρνου σχολείου που οραματιζόταν. Στις 8 Σεπτεμβρίου 1901 το όραμα του Francisco Ferrer για την ίδρυση του μοντέρνου σχολείου γίνεται πραγματικότητα.

Το μοντέρνο σχολείο βασίζονταν σε θεμελιώσεις αρχές όπως η συνεκπαίδευση των δυο φύλων (πράγμα πολύ πρωτοποριακό για εκείνα τα χρόνια που οι γυναίκες ήταν αποκλεισμένες από την εκπαίδευση), η συνεκπαίδευση των κοινωνικών τάξεων, η σχολική υγιεινή, η αυτοπειθαρχία, η άρνηση των εξετάσεων, η αυτονομία και η ελευθερία του παιδιού. Το αποτέλεσμα ήταν η ίδρυση του σχολείου να γίνει δεκτή με ενθουσιασμό από του κατοίκους της Βαρκελώνης. Πολύ γρήγορα η φήμη του μοντέρνου σχολείου εξαπλώθηκε και ο Ferrer έγινε το σύμβολο της ελευθεριακής εκπαίδευσης. Το μοντέρνο σχολείο επί 8 χρόνια θα αποτελέσει το πιο εκπληκτικό πείραμα σοσιαλιστικής και ελευθεριακής ιδεολογίας.

Ο Francisco Ferrer πάνω από όλα ήταν επαναστάτης. Το μοντέρνο σχολείο ήταν ένα σχολείο χειραφέτησης, όπου το παιδί εξασκείται στην κριτική ικανότητα που θα του αποφέρει την ελευθερία να απορρίπτει διαστρεβλωμένες αντιλήψεις και στερεότυπα της κυρίαρχης ιδεολογίας. Το σχέδιο όμως του Ferrer δεν εξαντλείται στον σχολικό τομέα. Επεκτείνεται σε ένα ευρύτερο κοινωνικοπολιτικό πεδίο. Ο Ferrer ιδρύει ένα εκδοτικό οίκο όπου τυπώνει επαναστατικά κείμενα, μπροσούρες, εκλαϊκευμένα επιστημονικά βιβλία και περιοδικά. Τις Κυριακές στο χώρο του σχολείου γίνονται διαλέξεις σε ενήλικες στο πνεύμα των λαϊκών πανεπιστημίων.

Ο αντικρατικός, αντιμιλιταριστικός και αντικληρικαλιστικός χαρακτήρας του σχολείου, ήταν επόμενο πως θα προκαλούσε αντιδράσεις στην συντηρητική Ισπανία των αρχών του 20ου αιώνα. Ο Ferrer ήρθε σε ρήξη με κάθε μορφή εξουσίας. Έτσι, η κρατική εξουσία αποφάσισε να τον βάλει στο περιθώριο. Η πρώτη κρατική απόπειρα ενάντια στο μοντέρνο σχολείο, επετεύχθη το 1906 έπειτα από την απόπειρα δολοφονίας του βασιλικού ζεύγους της Ισπανίας, από τον Mateo Morrai, συνεργάτη του Ferrer. Ο Ferrer φυλακίστηκε και το μοντέρνο σχολείο έκλεισε. Ένα χρόνο αργότερα ο Ferrer αθωώνεται ελλείψει αποδεικτικών στοιχείων. Το μοντέρνο σχολείο όμως δεν μπόρεσε να λειτουργήσει ξανά.

Το 1909 φυλακίστηκε ξανά. Αυτή την φορά κατηγορείται με την σύμφωνη γνώμη του μητροπολίτη και όλων των ιεραρχών της Βαρκελώνης, ως υποκινητής της τραγικής εβδομάδας (Ιούλιος 1909). Έπειτα από μια στημένη δίκη καταδικάζεται σε θάνατο. Στις 4 Οκτώβρη 1909 μέσα από τη φυλακή γράφει: «Παρά την απόλυτη αθωότητά μου, ο εισαγγελέας ζητά την ποινή του θανάτου, με βάση τις καταγγελίες των αστυνομικών και πως εκπροσωπώ τους αναρχικούς του κόσμου, κατευθύνοντας τα εργατικά συνδικάτα της Γαλλίας…». Η κρατική εξουσία, η εκκλησία και η αστυνομία επιθυμούν την εκτέλεσή του. Παρά το διεθνές κύμα αλληλεγγύης προς το πρόσωπό του, ο Ferrer οδηγείται στο εκτελεστικό απόσπασμα στις 13 Οκτωβρίου 1909. Η δολοφονία του Ferrer είναι σαφές πως στόχευε στην αναστολή των ριζοσπαστικών παιδαγωγικών θεωριών του. Σήμερα ύστερα από την ευρεία διάδοση της φήμης του Ferrer, μπορούμε να πούμε πως η συντηρητική τάξη της Ισπανίας πέτυχε το αντίθετο από αυτό που αποσκοπούσε.

Άλλωστε όπως έγραψε η Emma Goldman: «η παιδαγωγική αλήθεια του Ferrer παραμένει ζωντανή, ενώ η εποχή των δήμιών του έχει παρέλθει οριστικά».

Οι εφημερίδες της εξέγερσης

Στο κείμενό μας αυτό θα θέλαμε να αναφερθούμε στις εφημερίδες που από πολλούς θεωρούνται ως ανατρεπτικές. Στις εφημερίδες που δεν διαφημίζονται καθόλου από τα ΜΜΕ και είναι άγνωστες στο ευρύ κοινό. Είναι εφημερίδες που μπορείτε να βρείτε σε λίγα περίπτερα. Δεν είναι τοποθετημένες σε περίοπτη θέση δίπλα στις μεγάλες κομματικοποιημένες εφημερίδες της Αθήνας. Σχεδόν πάντα είναι καταχωνιασμένες στα κάτω ράφια των περιπτέρων, σε σημεία που δύσκολα μπορείτε να διακρίνετε.

ΚΟΝΤΡΑ
Μια τέτοια εφημερίδα είναι η ΚΟΝΤΡΑ. Είναι μια εβδομαδιαία πολιτική εφημερίδα με αριστερό προσανατολισμό που κυκλοφορεί κάθε Σάββατο. Στις σελίδες της μπορείτε να βρείτε αρκετά ενδιαφέροντα κείμενα. Η ΚΟΝΤΡΑ δείχνει έντονο ενδιαφέρον για ζητήματα όπως η καταπάτηση των δικαιωμάτων των εργαζομένων, οι αυθαιρεσίες διαφόρων εργοδοτών, οι δολοπλοκίες της ΕΥΠ, οι αγώνες του φοιτητικού κινήματος, ο ένοπλος επαναστατικός αγώνας ενάντια στο υπάρχον κοινωνικοπολιτικό σύστημα, ο ένοπλος αγώνας ορισμένων συνεχιστών του IRA ενάντια στη βρετανική κατοχή της Βόρειας Ιρλανδίας, τα εγκλήματα των αμερικανικών στρατευμάτων κατοχής, η αστυνομική βία, οι βιαιότητες των ακροδεξιών συμμοριών, τα εγκλήματα των δουλεμπόρων κ.α.
Η ΚΟΝΤΡΑ έχει γραφεία στην Αθήνα και τη Θεσσαλονίκη και διευθύνεται από Συντακτική Επιτροπή. Ιδιοκτήτης – Εκδότης – Διευθυντής της εφημερίδας είναι ο Πέτρος Γιώτης. Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις 2 Νοέμβρη 1996. Από τότε κυκλοφορεί ανελλιπώς κάθε Σάββατο. Απ’ ότι καταλαβαίνετε έχει μια ιστορία πολλών ετών στο χώρο. Από το 1996 μέχρι σήμερα η «Κόντρα» έκανε πολλές αποκαλύψεις. Ξεχωρίζουν οι αποκαλύψεις της για τις καταπατήσεις δασικών εκτάσεων, για τις διάφορες πτυχές του διατροφικού σκανδάλου κ.α. Υπερασπίστηκε πολιτικούς κρατούµενους που γνώρισαν ανελέητους διωγμούς από τον κατασταλτικό μηχανισμό του κράτους (είναι γνωστή η έμπρακτη αλληλεγγύη που είχε δείξει ο Γιώτης προς τον διωκόμενο Γιάννη Σερίφη), αγωνίστηκε ενάντια σε όσους συκοφαντούν την επαναστατική λαϊκή αντιβία κ.α. Η ΚΟΝΤΡΑ συνηθίζει να τα χώνει στο σύστημα και στα διάφορα καθεστωτικά πολιτικά κόμματα, περιέχει άρθρα εναντίον της εγκληματικής πολιτικής του δικομματισμού, άρθρα εναντίον της κοινοβουλευτικής αριστεράς (ΚΚΕ, ΣΥΡΙΖΑ) την οποία θεωρεί συμβιβασμένη με το σύστημα και εναντίον κομμάτων της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, ενώ παράλληλα τρέφει φιλικά αισθήματα για τον αντιεξουσιαστικό χώρο. Βαδίζει με συνέπεια σε ένα δρόμο που είναι έξω από το κοινοβούλιο και μακριά από τα κρατικοδίαιτα πολιτικά κόμματα. Η ιστοσελίδα της Κόντρας στο INTERNET είναι www.eksegersi.gr.
Στο σημείο αυτό θα θέλαμε να κάνουμε μια αναφορά στην ταυτότητα της ΚΟΝΤΡΑΣ και στα έντυπα που κυκλοφόρησαν πριν από αυτή. Η ΚΟΝΤΡΑ βασίζεται στην ενιαιομετωπική πάλη δύο αριστερών ομάδων : α) της ομάδας «Κομμουνιστής» που παλαιότερα εξέδιδε το έντυπο «Ανατροπή» και β) της ΣΑΚΕ. Η ΣΑΚΕ ήταν μαρξιστική – λενινιστική οργάνωση που ιδρύθηκε από τον Πέτρο Γιώτη, το Γεράσιμο Λιόντο κ.α. και εξέδιδε τη μηνιαία εφημερίδα «Οχτώβρης». Ο «Οχτώβρης» κυκλοφόρησε για πρώτη φορά στις αρχές της δεκαετίας του ’80. Αρκετά χρόνια αργότερα, η ΣΑΚΕ κυκλοφόρησε και ένα πολιτικό περιοδικό. Το περιοδικό αυτό λεγόταν «Μαρξιστική Λενινιστική Επιθεώρηση» (ΜΑΛΕΠ) και πρωτοκυκλοφόρησε το Μάιο του 1990.

ΔΙΑΔΡΟΜΗ ΕΛΕΥΘΕΡΙΑΣ
Η «Διαδροµή Ελευθερίας» έκανε την εµφάνισή της για πρώτη φορά, τον Μάρτιο του 2002. Είναι μια μηνιαία αντιεξουσιαστική εφημερίδα που εκδίδεται από την ομάδα της «Αναρχικής Αρχειοθήκης». Η «Διαδροµή Ελευθερίας» διαδέχτηκε την εφημερίδα «Εξέγερση». Έχει ξεκάθαρη θέση υπέρ της αποχής από τις εκλογές, καταδικάζει την κομματική και συνδικαλιστική χειραγώγηση του εργατικού κινήματος, κρατάει εχθρική στάση απέναντι σε όλα τα πολιτικά κόμματα και τους εξουσιαστές και θεωρεί την εξέγερση ενάντια στο οικονομικό – κοινωνικό – πολιτικό σύστημα ως τη μόνη λύση.

ΡΟΣΙΝΑΝΤΕ

Η «Ροσινάντε» είναι μια μηνιαία αντιεξουσιαστική εφημερίδα που το πρώτο τεύχος της κυκλοφόρησε τον Ιούλιο – Αύγουστο του 2009. Διευθύνεται από Συντακτική Ομάδα που συνεδριάζει ανοιχτά. Σκοπός της είναι η προώθηση του επαναστατικού συνδικαλισμού μέσα στα εργατικά σωματεία και τους εργασιακούς χώρους, καθώς και η πληροφόρηση του κόσμου πάνω σε εργατικά ζητήματα. Σας θυμίζουμε ότι Ροσινάντε ονομαζόταν το άλογο του ιππότη Δον Κιχώτη, στο γνωστό βιβλίο του Θερβάντες.

ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ

Η «Βαβυλωνία» είναι μια μηνιαία αντιεξουσιαστική εφημερίδα που γεννήθηκε μέσα από το κίνημα κατά της παγκοσμιοποίησης. Σύμφωνα με την ιστοσελίδα της εφημερίδας στο INTERNET, “Η έκδοση της «ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ» γεννήθηκε μέσα απ' τις κινητοποιήσεις εναντίον της συνόδου κορυφής της Ε.Ε. τον Ιούνη του 2003, καθώς και από το γενικότερο κλίμα των κινητοποιήσεων ενάντια στον πόλεμο και κατά της παγκοσμιοποίησης του κεφαλαίου. Προέκυψε ως αναγκαιότητα για ενημέρωση σχετικά με τη διοργάνωση του αντιεξουσιαστικού φεστιβάλ και των δράσεων στους δρόμους, όπως και για ευρύτερη δημοσιοποίηση των θέσεων της Αντιεξουσιαστικής Κίνησης Salonika 2003 σε μια σειρά ζητημάτων που επεξεργαστήκαμε όλη την προηγούμενη περίοδο. Η «ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ» δημιουργήθηκε μέσα από διαδικασίες αυτοοργάνωσης και συντροφικότητας, αλλά και εμπνεύστηκε από το ίδιο το αντιεξουσιαστικό κλίμα που έπνεε μέσα στην κατάληψη της Θεολογικής σχολής τις μέρες της συνόδου. Η επιτυχία του εγχειρήματος, τόσο στην ανταπόκριση του κόσμου, όσο και στο μήνυμα του αντικαθεστωτικού αγώνα που θέλαμε να περάσουμε, αποτέλεσε το έναυσμα και τη σκέψη για τη συνέχιση του εγχειρήματος. ’’. Η «ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ» προσπαθεί να εκφράσει αυτούς που καταδυναστεύονται και θέλουν έναν άλλο κόσμο απελευθερωμένο από τα δεσμά των κυρίαρχων. Έχει ταχθεί εναντίον όλων των πολιτικών κομμάτων. Προσπαθεί να αποτελέσει όπλο κριτικής κατά της τάξης των εκμεταλλευτών, που ανάγει το κεφάλαιο σε υπέρτατη αξία και εκμηδενίζει την αξιοπρέπεια των ανθρώπων, οι οποίοι στα μάτια της είναι χρήσιμοι μόνο για τις παραγωγικές και καταναλωτικές δυνατότητές τους. Προβάλλει όλες τις δραστηριότητες και εκδηλώσεις του αντιεξουσιαστικού αλλά και του ευρύτερου ριζοσπαστικού και αντιφασιστικού χώρου. Τέλος προσπαθεί να καλλιεργήσει την ανταλλαγή απόψεων και προβληματισμού, μέσα από ανοιχτή συζήτηση και αντιιεραρχικές διαδικασίες. Η εφημερίδα κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Ιούνιο του 2003. Στην πορεία η «ΒΑΒΥΛΩΝΙΑ» κατέκτησε την αναγνώριση, αποσπώντας δύο βραβεία, το ΕΒΓΕ για το γραφιστικό κοµµάτι και ένα διεθνές βραβείο σε δηµοσιογράφο-συνεργάτη της εφηµερίδας.

Σύμφωνα με δημοσίευμα του περιοδικού «Γαλέρα», τόσο η «Διαδροµή Ελευθερίας», όσο και η «Βαβυλωνία» πουλάνε γύρω στα 1.000-2.000 φύλλα μηνιαίως πανελλαδικά, αριθµός που αυξήθηκε στις 2.500 τις µέρες που ακολούθησαν την εξέγερση του Δεκεμβρίου 2008. Το ελλιπές δίκτυο διανοµής είναι ένα από τα µεγαλύτερα προβλήµατα στον αγώνα να διαδώσουν το λόγο και τις απόψεις τους. Οι εφηµερίδες αυτές, όταν δεν… χάνονται, µένουν στα κάτω ράφια βιβλιοπωλείων και περιπτέρων.

Μυστηριώδης δολοφονία αντιεξουσιαστή

Νεαρός ηλικίας 28 χρονών δολοφονήθηκε εν ψυχρώ το Μάιο του 2009 στα Εξάρχεια. Ο νεαρός ήταν ηλεκτρολόγος στο επάγγελμα και ανήκε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Η άγρια δολοφονία που έγινε μέρα μεσημέρι στην καρδιά των Εξαρχείων προκάλεσε πολλά ερωτηματικά.

Σύμφωνα με την εφημερίδα «Έθνος» της 27ης Μαΐου 2009 : «Μυστήριο καλύπτει τα κίνητρα της άγριας δολοφονίας με έξι σφαίρες, 28χρονου ηλεκτρολόγου, από τον αντιεξουσιαστικό χώρο, που έγινε χτες το μεσημέρι στην καρδιά των Εξαρχείων, στη διασταύρωση των οδών Τοσίτσα και Τσαμαδού. Η Αστυνομία αναζητά ένα άτομο με το οποίο το θύμα είχε φιλονικήσει τρεις φορές τις τελευταίες μέρες στην πλατεία Εξαρχείων, προκειμένου να δώσει κατάθεση για τις διαφορές που είχαν, δεδομένου ότι όλες οι ενδείξεις οδηγούν στο συμπέρασμα ότι το πιθανότερο κίνητρο είναι ζητήματα προσωπικής φύσεως, χωρίς ωστόσο να έχει αποκλειστεί και οποιαδήποτε άλλη εκδοχή. Η δολοφονία, που θυμίζει μαφιόζικη εκτέλεση, προκάλεσε συναγερμό στην Αστυνομία λόγω του ότι το σημείο της φονικής επίθεσης ήταν δίπλα στο στέκι μεταναστών, που στο πρόσφατο παρελθόν δέχτηκε επίθεση με χειροβομβίδα, από την οποία από θαύμα δεν έγινε μακελειό, αλλά και σε καφενείο-στέκι αναρχικών, όπου μάλιστα σύχναζε το θύμα. (…) Όπως είπαν αυτόπτες μάρτυρες, ο 28χρονος είχε φύγει από το καφενείο όπου έπινε καφέ με παρέα και πήρε το «παπάκι» ενός φίλου του, που ήταν σταθμευμένο στη γωνία Τοσίτσα και Τσαμαδού, για να πάει σε μια δουλειά. Την ώρα εκείνη, μια μαύρη μοτοσικλέτα εντούρο, χωρίς πινακίδες κυκλοφορίας, στην οποία επέβαινε ένα άτομο με κράνος, καθώς ανέβαινε την οδό Τοσίτσα έκοψε ταχύτητα δίπλα του και ο οδηγός πυροβόλησε τον 28χρονο δύο φορές, τραυματίζοντάς τον σοβαρά. Το μένος του δράστη όμως ήταν τέτοιο, που παρά το γεγονός ότι ο νεαρός ήταν αιμόφυρτος στο έδαφος, κατέβηκε από τη μοτοσικλέτα και τον πυροβόλησε άλλες τέσσερις φορές, δίνοντάς του τη χαριστική βολή. Στη συνέχεια ο εκτελεστής επιβιβάστηκε στη μοτοσικλέτα και εξαφανίστηκε. (…)». Ο 28χρονος διακομίστηκε στην Πολυκλινική Αθηνών, όπου όμως ύστερα από λίγα λεπτά άφησε την τελευταία του πνοή. Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι το θύμα συμμετείχε σε κίνηση που δίνει αγώνα για την απομάκρυνση των εμπόρων ναρκωτικών από τα Εξάρχεια. Η Αστυνομία έχει φακελωμένο τον 28χρονο (που ήταν γνωστός ως Βασίλης ο ηλεκτρολόγος) ως άτομο του αντιεξουσιαστικού χώρου των Εξαρχείων, αλλά όχι με πρωταγωνιστικό ρόλο σε κινητοποιήσεις, καθώς και ως οπαδό της ΑΕΚ.

Εργατική Πρωτομαγιά

Η σημερινή μέρα είναι από τις σημαντικότερες για το εργατικό κίνημα. Η Πρωτομαγιά είναι αφιερωμένη στους σκληρούς και πολυετείς αγώνες που έδωσαν οι εργάτες για την απόκτηση περισσότερων δικαιωμάτων και καλύτερων εργασιακών συνθηκών, πληρώνοντας ακόμη και με το ίδιο τους το αίμα πολλές φορές. Θέλουμε επίσης να διευκρινίσουμε ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή των λουλουδιών όπως θέλουν πολλοί να την παρουσιάσουν (κυρίως για εμπορικούς λόγους). Είναι μια μέρα που έχουμε καθήκον να αποτίσουμε φόρο τιμής στους εργάτες που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Ας θυμηθούμε λοιπόν ορισμένες Πρωτομαγιές που έμειναν στην ιστορία και σημάδεψαν την πορεία της εργατικής τάξης.

Πρωτομαγιά 1886

Η αιματοβαμμένη μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας. Τη μέρα εκείνη ξέσπασαν στις ΗΠΑ μεγάλες απεργίες των εργατών, με αίτημα την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας. Το εργατικό κίνημα καταπνίγηκε βίαια, κυρίως στο Σικάγο, λόγω της βαρβαρότητας που επέδειξαν οι δυνάμεις καταστολής του κράτους. Το Σικάγο ήταν το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Το σύνθημα των εργατών ήταν "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο". Σας θυμίζουμε ότι οι εργάτες τότε δούλευαν πολλές ώρες, κάτω από ελεεινές συνθήκες και ότι υπήρχαν ακόμη και παιδιά που δούλευαν. Οι απεργίες που πραγματοποιήθηκαν το Μάιο του 1886 στις ΗΠΑ έμειναν στην ιστορία για τη μαζικότατη συμμετοχή των εργατών σε αυτές. Σε εκείνη την Πρωτομαγιά περίπου 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Εκείνο το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket. Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1.350 άνδρες, οπλισμένους με οπλοπολυβόλα που περίμεναν απλώς το σύνθημα για να ανοίξουν πυρ. Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Οι αστυνομικοί μαζί με μπράβους των εργοδοτών άρχισαν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.
Στις 3 Μαΐου 1886, η απεργία είχε εξαπλωθεί σε ιδιαίτερα μεγάλη κλίμακα. Οι εργοδότες άρχισαν να ανησυχούν, βλέποντας τον ξεσηκωμό πολυάριθμων εργατών. Οι βιομήχανοι φοβήθηκαν ότι δεν θα μπορούσαν να εκμεταλλεύονται με διάφορους τρόπους τους εργάτες όπως έκαναν τόσα χρόνια. Την ίδια μέρα, η αστυνομία πυροβόλησε εργάτες που διαδήλωναν, σκοτώνοντας 6 από αυτούς και τραυματίζοντας 30. Αυτές οι δολοφονίες προκάλεσαν την οργή και την αγανάκτηση της εργατικής τάξης.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στον αγωνιστή August Spies (1855-1887), του οποίου το πλήρες όνομα ήταν August Vincent Theodore Spies. Ο August Spies είχε γεννηθεί στη Γερμανία και το 1872 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε στις ταπετσαρίες. Σύντομα ασπάστηκε τις αντιεξουσιαστικές ιδέες και εξέδωσε την αντιεξουσιαστική εφημερίδα «Arbeiter Zeitung». Στις 4 Μαϊου 1886 ο Spies μίλησε σε μια μεγάλη συγκέντρωση εργατών στο Haymarket, αγανακτισμένος από τις δολοφονίες που πραγματοποίησε η αστυνομία. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το συγκεντρωμένο πλήθος ήταν αρκετά ήρεμο, αλλά ο επικεφαλής της αστυνομίας απαίτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος από το πλήθος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι και η έκρηξη σκότωσε τέσσερις αστυνομικούς. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον των συγκεντρωμένων εργατών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις από αυτούς και να τραυματιστούν ακόμα περισσότεροι. Ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα πολλοί διαδηλωτές και συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα. Οι εφημερίδες και το κράτος άρχισαν μια συντονισμένη προπαγάνδα εναντίον των σοσιαλιστών και των αντιεξουσιαστών, παρουσιάζοντάς τους ως ενόχους και παραπληροφορώντας την κοινή γνώμη. Οκτώ από τους πιο επιφανείς αντιεξουσιαστές (ο August Spies, ο Samuel Fielden, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe) παραπέμφθηκαν σε δίκη, χωρίς να υπάρχουν ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος τους. Θα θέλαμε στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι από τους 8 οι 5 (δηλαδή ο Spies, ο Fischer, ο Engel, ο Lingg και ο Schwab) ήταν μετανάστες από τη Γερμανία.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο για να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε εκφράσει δημόσια την επιθυμία του να κρεμαστούν όλοι οι κατηγορούμενοι. Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Δηλαδή, όλοι οι ένορκοι ήταν άτομα που διακατέχονταν από εχθρικά αισθήματα απέναντι στους αντιεξουσιαστές εργάτες. Καμία απόδειξη δεν παρουσιάστηκε από τους εκπροσώπους του κράτους ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ. Επίσης, δεν παρουσιάστηκε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχε υποκινήσει τη βία. Μάλιστα, στην κατάθεσή του ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Οι μάρτυρες κατέθεσαν ότι δεν είδαν κάποιον από τους κατηγορούμενους να πετάει τη βόμβα, αλλά το δικαστήριο αποφάσισε να καταδικάσει σε βαρύτατες ποινές και τους οκτώ.

Από όλα όσα αναφέραμε μπορείτε να κατανοήσετε ότι η δίκη ήταν στημένη και ότι η καταδίκη ήταν προαποφασισμένη. Στην ουσία, οι κατηγορούμενοι δικάζονταν για τις αντιεξουσιαστικές τους ιδέες και για την ενεργή συμμετοχή τους στους αγώνες και στις διεκδικήσεις των εργατών. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. Το δικαστήριο τους καταδίκασε σε θάνατο. Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά την καταδίκη του, φώναξε : «Εάν νομίζετε ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να συντρίψετε το εργατικό κίνημα... το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία - εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας και μπροστά σας και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.». Η απόφαση του δικαστηρίου προκάλεσε τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των εργατών της χώρας. Τρεις από τους καταδικασθέντες αγωνιστές γλύτωσαν τελικά την εκτέλεση. Από τους υπόλοιπους πέντε, ο Louis Lingg αυτοκτόνησε στο κελί του. Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο 32χρονος August Spies, ο 39χρονος Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο 51χρονος George Engel, όλοι τους αντιεξουσιαστές, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς οι 4 αγωνιστές περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να τους συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν αμέσως από την αστυνομία. Λίγο πριν θανατωθεί από τους δήμιούς του ο 32χρονος August Spies φώναξε: «Πλησιάζει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς συγκλονισμένοι.

Το 1889 αποφασίστηκε από το συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς Ένωσης Εργατών στο Παρίσι να εορτάζεται η Πρωτομαγιά ως διεθνής εργατική γιορτή σε ανάμνηση των εκτελεσθέντων εργατών του 1886. Στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόις απένειμε χάρη στους 3 εργάτες που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ κατηγορούμενοι αθώοι. Δήλωσε μάλιστα πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα. Αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την εντολή για τη βίαιη διάλυση της συγκέντρωσης των εργατών, καταδικάστηκε για διαφθορά.

Οι αγώνες των εργατών συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες κινητοποιήσεις και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Η Πρωτομαγιά του 1893

Η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα γιορτάστηκε το 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου (Κ.Σ.Σ.) του Σταύρου Καλλέργη. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Κ.Σ.Σ. είχε ιδρυθεί το 1890, εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής» και είχε σαν στόχο τη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών και την αφύπνιση της εργατικής τάξης. Όπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μάη του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5 μ.μ. ο Καλλέργης μαζί με διάφορους σοσιαλιστές και εργαζόμενους, συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο, όπου και γιόρτασαν την παγκόσμια ημέρα της Εργατικής Τάξης. Οι πληροφορίες στον Τύπο της εποχής παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση αναφορικά με τον αριθμό των συγκεντρωμένων. Σύμφωνα με άρθρο που δημοσίευσε η «Εφημερίς» για τους σοσιαλιστές : «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Ομιλητής σε εκείνη την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση ήταν ο Σταύρος Καλλέργης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Ο σκοπός της συναθροίσεώς μας ενταύθα είναι να υπογράψωμεν ψήφισμα διά να δοθή εν καιρώ εις την Βουλήν. Το ψήφισμα δε, έχει ως εξής: Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.
Οι παραδεχόμενοι το ψήφισμα ας υπογράψουσιν αυτό. Δεν πιστεύω δε να υπάρχη τις ενταύθα ο οποίος να μη παραδέχεται τας σοσιαλιστικάς ιδέας και το ψήφισμα. Η συνάθροισίς μας ενταύθα σήμερον έχει παγκόσμιον χαρακτήρα...». Ύστερα από την ομιλία του Καλλέργη – σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Σοσιαλιστή» - συγκεντρώθηκαν μέσα σε μισή ώρα 500 υπογραφές κάτω από το ψήφισμα. Η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίστηκε και στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν περί τις 2.000. Το Δεκέμβριο του 1893, ο Καλλέργης πήγε στη Βουλή και παρέδωσε το συγκεκριμένο ψήφισμα. Όμως, το ψήφισμα δεν έγινε δεκτό, ο Πρόεδρος της Βουλής έδειξε ειρωνική διάθεση απέναντι στον Καλλέργη όταν παρέλαβε το ψήφισμα και διέταξε τη σύλληψή του. Οι στρατιώτες συνέλαβαν αμέσως τον Καλλέργη, τον κτύπησαν και τον οδήγησαν σε ένα αστυνομικό τμήμα όπου παρέμεινε εκεί για 2 ημέρες. Στη συνέχεια, ο Καλλέργης καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης 10 ημερών στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα.

Η Πρωτομαγιά του 1894

Μετά τον επιτυχή εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 και τα όσα επακολούθησαν με την επίδοση του ψηφίσματος, τη σύλληψη και την καταδίκη του Καλλέργη, κυριάρχησε ενωτικό πνεύμα στις τάξεις των σοσιαλιστικών ομάδων της εποχής. Οι ομάδες αυτές κινήθηκαν στην κατεύθυνση ενός ενωτικού εορτασμού της παγκόσμιας μέρας της εργατικής τάξης, κάτι που - παρά τις διαφορές τους - κατάφεραν να φέρουν σε πέρας στις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις του 1894. Τη μέρα του εορτασμού, οι αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν σε κινητοποίηση. Η Πρωτομαγιά του 1894 γιορτάστηκε την 1η του Μάη στο Στάδιο και οι εφημερίδες εκείνης της μέρας ανήγγειλαν τη συγκέντρωση που είχε προγραμματιστεί για τις 5 μ.μ. Η «Ακρόπολις» του Γαβριηλίδη έγραφε στο πρωτομαγιάτικο φύλλο της: «Σήμερον την 5 μ.μ. εν τω Σταδίω η συγκέντρωσις των εν Αθήναις και Πειραιεί Σοσιαλιστών. Την ανάπτυξιν των αρχών του σοσιαλισμού θα κάμη ο κ. Π. Δρακούλης. Από χθες εκυκλοφόρησεν εις τας οδούς μακροσκελής έκκλησις προς τους εργάτας εν η δι' επαναστατικού ύφους καλείται και ο λαός να συμμετάσχη της διαδηλώσεως». Ο κόσμος άρχισε να προσέρχεται στο Στάδιο από τις 4 μ.μ.
Στη συγκέντρωση μίλησε ο σοσιαλιστής Πλάτωνας Δρακούλης και στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Καλλέργης, του οποίου η ομιλία ήταν ιδιαίτερα καταγγελτική απέναντι στην πλουτοκρατία και το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Στο τέλος μίλησε ο φοιτητής νομικής Ευάγγελος Μαρκαντωνάτος και ο Δ. Γραμματικός. Ο Δ. Γραμματικός τόνισε ότι είναι αναγκαίο να μορφωθούν οι εργάτες, για να καταπολεμηθεί η αμάθεια που αποτελούσε την κύρια αιτία της πολιτικής τους παθητικότητας.
Η συγκέντρωση κατέληξε στο παρακάτω ψήφισμα :
«Οι διεθνείς σοσιαλισταί και οι εργάται Αθηνών - Πειραιώς

Προς την κυβέρνησιν της Ελλάδος

Συνελθόντες σήμερον την 1η Μαΐου του 1894 έτους, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. πάντες οι διεθνείς Σοσιαλισταί και εν γένει πάντες οι υπό μισθόν ευρισκόμενοι και πάσχοντες εργάται Αθηνών - Πειραιώς, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν τα εξής:
α) Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα καθ' όλην την ημέραν και οι εργάται ν' αναπαύωνται.
β) Οι εργάται να εργάζωνται επί 8 ώρας την ημέραν και ν' απαγορευθή η εργασία εις τους ανηλίκους.
γ) Να απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανίκανους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
δ) Να καταργηθώσιν αι θανατικαί εκτελέσεις.
ε) Ανατίθεται εις τους διευθυντάς των σοσιαλιστικών εφημερίδων η επίδοσις του παρόντος ψηφίσματος εις την κυβέρνησιν, επί τη βάσει του οποίου παρακαλείται αύτη να συντάξη νομοσχέδιο και υποβάλη τούτο εις την Βουλήν προς ψήφισιν κατά την αμέσως συγκληθησομένην αυτής σύνοδον.

Αθήναι, 1η Μαΐου 1894».

Μάιος του 1936

Στην ιστορία έμειναν και οι μεγάλες απεργίες στη Θεσσαλονίκη το Μάιο του 1936. Με αίτημα την αύξηση του ημερομισθίου από τις 75 στις 120-135 δραχμές, η «Πανελλήνια Καπνεργατική Ομοσπονδία» κάλεσε τα μέλη της σε απεργία. Στις 29 Απριλίου οι καπνεργάτες ξεκίνησαν στη Θεσσαλονίκη τον απεργιακό τους αγώνα. Τις πρώτες μέρες του Μαΐου 1936 οι απεργίες είχαν αυξηθεί σημαντικά, όπως και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τους απεργούς καπνεργάτες. Στις 8 Μαΐου η χωροφυλακή της Θεσσαλονίκης εμπόδισε τους χιλιάδες απεργούς να κατευθυνθούν στο Διοικητήριο. Χρησιμοποίησαν απροκάλυπτη βία με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά πολλοί καπνεργάτες. Στη συνέχεια ξεκίνησαν απεργία οι εργάτες των σιδηροδρόμων, οι εργαζόμενοι στον ηλεκτρικό, οι τροχιοδρομικοί κ.α. Η κυβέρνηση του (μετέπειτα δικτάτορα) Ιωάννη Μεταξά θέλοντας να φιμώσει το απεργιακό κίνημα, επιστράτευσε τους σιδηροδρομικούς και τους τροχιοδρομικούς, ενώ πέραν της χωροφυλακής, ανέθεσε και στο Γ’ Σώμα Στρατού να είναι σε ετοιμότητα. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης όμως έφεραν αποτελέσματα εντελώς αντίθετα από αυτά που ανέμενε. Στις 9 Μαΐου διευρύνθηκε το μέτωπο των εργαζομένων που συμμετείχαν στην απεργία. Αρτεργάτες, λιμενεργάτες, βιομηχανικοί εργάτες κ.α., συνολικά 25.000 εργαζόμενοι, δήλωσαν ότι απεργούν. Η βαρβαρότητα που επέδειξε η χωροφυλακή στην προσπάθειά της να διαλύσει τις διαδηλώσεις δεν φόβισε τους απεργούς. Οι δυνάμεις καταστολής πυροβολούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον 12 εργάτες και να τραυματιστούν περίπου 280-300. Η κυβέρνηση διέταξε το στρατηγό Ζέππο του Γ’ Σώματος Στρατού να καταστείλει τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Οι εργάτες ζήτησαν την τιμωρία των δολοφόνων χωροφυλάκων και του διοικητή της χωροφυλακής συνταγματάρχη Ντάκου. Στην κηδεία των δολοφονημένων εργατών που έγινε στις 10 Μαΐου, ξεπέρασαν τις 250.000 οι πολίτες που τους συνόδευσαν στο νεκροταφείο. Η οργή του λαού ανάγκασε τους χωροφύλακες να παραμείνουν κρυμμένοι στα γραφεία τους. Η 24ωρη πανελλαδική απεργία που κηρύχθηκε στις 13 Μαΐου ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Τελικά, μετά από πολλές ανθρώπινες απώλειες έγιναν δεκτά, στο σύνολό τους, τα αιτήματα των απεργών.

Οι φωτογραφίες που έχουμε βάλει είναι από το μνημείο που έχει στηθεί στο HAYMARKET και από εορτασμούς της Πρωτομαγιάς στο Σικάγο.