Το αντιστασιακό κίνημα στη Γαλλία και η θρυλική οργάνωση FTP

Το κείμενο που ακολουθεί είναι το αποτέλεσμα της επιθυμίας μας να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναφορά στο αντιστασιακό κίνημα της Γαλλίας και κυρίως στην ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση FTP και στη δράση της. Σκοπός μας είναι να αποτίσουμε ένα φόρο τιμής στους ανθρώπους που αφοσιώθηκαν ολόψυχα στον αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού και έδειξαν ότι η ελευθερία κατακτάται με αγώνες και θυσίες.

Η κατάκτηση της Γαλλίας από τους ναζί και οι διάφορες δωσιλογικές ομάδες

Το 1940 ο στρατός της Ναζιστικής Γερμανίας (γνωστός και ως Βέρμαχτ) κατακτά τη Γαλλία. Η νικηφόρα προέλαση των Ναζί δείχνει ότι η στρατιωτική μηχανή του Χίτλερ είναι αρκετά ισχυρή και όλοι βλέπουν ότι το φάντασμα του ναζισμού αρχίζει να πλανάται σε όλο και περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Ο γαλλικός λαός υποδουλώνεται και υφίσταται όλα τα δεινά της κατοχής. Σε αυτά περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και οι πολυάριθμες συλλήψεις και εκτελέσεις, οι κατασχέσεις, τα βασανιστήρια κ.α. Οι διάφορες αστυνομικές υπηρεσίες του δωσιλογικής κυβέρνησης του Βισύ εξαπέλυσαν ένα όργιο τρομοκρατίας και είχαν αρκετά στενή συνεργασία με τα γερμανικά SD. Το έργο των Γερμανών κατακτητών φρόντισαν με προθυμία να το διευκολύνουν και διάφορες φασιστικές οργανώσεις και κόμματα όπως :

1) το Parti Populaire Francais, του οποίου ηγέτης ήταν ο Ντοριώ. Διέθετε μάλιστα και πολιτοφυλακή.

2) το Rassemblement National Populaire, με ηγέτη τον Ντεά. Η πολιτοφυλακή του είχε την ονομασία Legion Nationale Populaire.

3) το Parti Franciste, με ηγέτη τον Μπισάρ

4) το Ligue Francaise (Γαλλικός Σύνδεσμος) και άλλα.

Αυτές οι δωσιλογικές – φιλογερμανικές ομάδες φορούσαν συνήθως σκούρα μπλε πουκάμισα και σε πολλές περιπτώσεις οπλίζονταν από τους Γερμανούς κατακτητές.

Το 1943 η δοσιλογική κυβέρνηση του Βισύ δημιούργησε την Milice Francaise (Γαλλική Πολιτοφυλακή), με αρχηγό τον Νταρνάν και κύριο στόχο την εξόντωση των Γάλλων αντιστασιακών. Μια άλλη, λιγότερο σημαντική δωσιλογική ομάδα ήταν η Legion Nordafricaine (Βορειοαφρικανική Λεγεώνα), αποτελούμενη από μουσουλμάνους.

Η Γαλλική Εθνική Αντίσταση και η οργάνωση FTP

Μέσα όμως στο σκοτάδι της κατοχής ξεπρόβαλε και μια αχτίδα φωτός. Ο γαλλικός λαός δεν κάμφθηκε από το κλίμα τρομοκρατίας και τις ποικίλες διώξεις. Ιδρύθηκαν πολυάριθμες αντιστασιακές οργανώσεις από άτομα διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων. Το κίνημα της Αντίστασης άρχισε να μεγαλώνει και να εξαπλώνεται σε διάφορες περιοχές της κατεχόμενης Γαλλίας, δίνοντας ελπίδα στους υπόδουλους πολίτες της χώρας.

Μια από τις διάφορες οργανώσεις που έδρασαν στις τάξεις της Γαλλικής Αντίστασης ήταν και η FTP, στην οποία θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας.

H « Francs-tireurs et partisans » (FTP) (Ελεύθεροι Σκοπευτές και Αντάρτες) ήταν ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στη Γαλλία την περίοδο 1941 – 1944. Ιδρύθηκε το 1941 μετά από απόφαση που πήρε το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας (Parti Communiste Francais). Στόχος της οργάνωσης FTP ήταν να επιφέρει όσο το δυνατόν μεγαλύτερα πλήγματα εναντίον των Γερμανών κατακτητών, αλλά και διαφόρων Γάλλων συνεργατών τους.

Σημαντική συμβολή στον αντιστασιακό αγώνα του FTP είχε το «Εργατικό Κίνημα Μεταναστών», το οποίο εντάχθηκε στο FTP, με την ονομασία «FTP-MOI» και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή του Παρισιού.

Από τα τέλη του 1942, η αντιστασιακή δράση στις πόλεις ανατέθηκε σε αυτή την ομάδα αποφασισμένων και ριψοκίνδυνων μεταναστών, οι οποίοι υπάγονταν στην ηγεσία του ΚΚΓ (Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας), μέσω του Ζακ Ντυκλώ (Jacques Duclos). Ο Jacques Duclos (1896-1975) ήταν επιφανής κομμουνιστής, γεννημένος στη Νότια Γαλλία, πολεμιστής στη μάχη του Βερντέν και Γενικός Γραμματέας του ΚΚΓ την περίοδο 1950-1953.

Ο πιο δυναμικός πυρήνας του FTP-MOI δραστηριοποιήθηκε στο Παρίσι, στην καρδιά της ναζιστικής Κατοχής, με αρχηγούς τον Μπορίς Χόλμπαν και αργότερα τον Μισσάκ Μανουσσιάν. Στο σημείο αυτό, θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι ο Boris Holban (1908-2004) ήταν κομμουνιστής που γεννήθηκε το 1908 στη Βεσσαραβία και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας. Ο Missak Manouchian (1906-1944) ήταν Γαλλοαρμένιος ποιητής, εβραϊκής καταγωγής, μέλος του ΚΚ Γαλλίας από το 1934 και ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης FTP-MOI στην περιοχή του Παρισιού.

Η αντάρτικη ομάδα του Μανουσσιάν (Groupe Manouchian) κατάφερε στις 28 Σεπτεμβρίου 1943 να σκοτώσει τον Julius Ritter, αξιωματούχο των SS και στενό συνεργάτη του ναζιστή Fritz Sauckel. Ο Julius Ritter ήταν επόπτης της γαλλικής «Υπηρεσίας Αναγκαστικής Εργασίας» (Service du Travail Obligatoire –STO) και υπεύθυνος για την επιστράτευση Γάλλων εργατών για τα γερμανικά πολεμικά εργοστάσια.

Από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο του 1943 η ομάδα Μανουσσιάν πραγματοποίησε περίπου 30 επιθέσεις εναντίον γερμανικών στόχων. Στις 16 Νοεμβρίου 1943 ο Μανουσσιάν και άλλοι αντιστασιακοί συνελήφθησαν. Συνολικά 23 αγωνιστές έπεσαν στα χέρια της γερμανικής GFP και καταδικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Μανουσσιάν μαζί με άλλα 21 άτομα εκτελέστηκαν κοντά στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1944, ενώ η 32χρονη Ρουμάνα Olga Bancic (1912-1944) εκτελέστηκε στις φυλακές της Στουτγάρδης στις 10 Μαΐου 1944.

Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες του Φεβρουαρίου του 1944 ήταν και ο 20χρονος Γαλλοπολωνός Robert Witchitz, ο 28χρονος Ισπανός Célestino Alfonso, ο 21χρονος Γαλλοϊταλός Rino Della Negra, ο 22χρονος Ιταλός Spartaco Fontano, ο 21χρονος Γάλλος Georges Cloarec κ.α.                                                                                              

Τον Αύγουστο του 1942, ισχυρές εκρήξεις συγκλόνισαν το στάδιο Jean Bouin, στο Παρίσι, στη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα γερμανικών μονάδων. Τέσσερις στρατιώτες σκοτώθηκαν και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν σοβαρά. Τον Απρίλιο, τον Μάιο και τον Ιούνιο, ο ήχος από τις χειροβομβίδες του Εργατικού Κινήματος Μεταναστών (FTP-MOI), που επιτίθονταν σε αστυνομικούς, γερμανικές περιπόλους και φυλάκια αναπτέρωσε το ηθικό του δοκιμαζόμενου λαού της Γαλλίας.

Πέρα από την ομάδα Μανουσσιάν έδρασαν και άλλες ομάδες του FTP-MOI σε διάφορες άλλες περιοχές της Γαλλίας. Για παράδειγμα, στη Μασσαλία (εργατούπολη και τόπος υποδοχής χιλιάδων μεταναστών από την Ισπανία και την κατεχόμενη Ευρώπη) έδρασε η ομάδα «Compagnie Marat», στη Λυών έδρασε η ομάδα «Compagnie Carmagnole» και στη Γκρενόμπλ η ομάδα «Compagnie Liberté». Οι δύο τελευταίες ομάδες μαζί είχαν 96 θύματα σε διάφορες επιχειρήσεις και δολιοφθορές. Από αυτούς τους 96, οι 29 ήταν Πολωνοεβραίοι, 5 Ούγγροι και Ρουμάνοι Εβραίοι, 17 Ιταλοί, 23 Γάλλοι, 5 Ισπανοί (μαχητές του Ισπανικού Εμφυλίου), 7 Πολωνοί, 2 Αρμένιοι, 1 Γερμανός και 7 αγνώστου εθνικότητας.

Τέλος, στην Τουλούζη έδρασε μια ομάδα με το όνομα «35th Brigade», δηλαδή 35^η Ταξιαρχία. Ηγετική φυσιογνωμία σε αυτή την ομάδα ήταν ο Marcel (Mendel) Langer (1903-1943), ο οποίος πολέμησε στο πλευρό των δημοκρατικών – αντιφασιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο μέσα από τις γραμμές των Διεθνών Ταξιαρχιών. Ήταν ένας ιδιαίτερα τολμηρός Πολωνός που δεν λύγισε ποτέ (ούτε καν τη στιγμή του θανάτου) και αφοσιώθηκε ολόψυχα στον αγώνα για το ύψιστο ιδανικό : την ελευθερία.

Το 2009 προβλήθηκε η δραματική ταινία «L’ Armee du crime» («The Army of Crime»), του σκηνοθέτη Robert Guediguian, η οποία αναφερόταν στην ιστορία της αντιστασιακής οργάνωσης FTP-MOI.

Ο ήρωας Θ.Γεωργιάδης που δολοφονήθηκε από τη MIT και η προκήρυξη – απάντηση της «17 Νοέμβρη»

Το βράδυ της Κυριακής 20 Μαρτίου 1994, έξω από το σπίτι του στην οδό Θουκυδίδου της Αγλαντζιάς, μόλις κατέβηκε από το αυτοκίνητό του, δολοφονήθηκε, πυροβοληθείς πέντε φορές με πιστόλι 9 χιλιοστών, ο ήρωας ΘΕΟΦΙΛΟΣ ΓΕΩΡΓΙΑΔΗΣ. Η δολοφονία του Ελληνοκύπριου ήρωα πραγματοποιήθηκε από τις Μυστικές Υπηρεσίες της Τουρκίας (ΜΙΤ).

Οι ένοπλοι πράκτορες του τουρκικού κράτους εξόντωσαν άνανδρα τον 37χρονο ακούραστο άνδρα που υπηρέτησε με πάθος (ως το τέλος της ζωής του) τον αγώνα του κυπριακού λαού, αλλά και τον αγώνα του κουρδικού λαού για ελευθερία και ανεξαρτησία. Έναν  σπουδαίο άνδρα που δραστηριοποιήθηκε έντονα μέσα από την  «Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν» και το περιοδικό «Φωνή του Κουρδιστάν» και που δεν σταμάτησε να καταγγέλλει το διαρκές έγκλημα της τουρκικής κατοχής της βόρειας Κύπρου. Οι τουρκικές μυστικές υπηρεσίες πίστεψαν ότι με τη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη θα έβαζαν ένα τέλος στην ιδέα της ελληνο-κουρδικής συμμαχίας και φιλίας και ότι θα κατάφερναν να εκφοβίσουν όσους τολμούν να αντιστέκονται και να αγωνίζονται. Όμως τα οράματα δεν δολοφονούνται και ο αγώνας των σκλαβωμένων λαών για ελευθερία και ανεξαρτησία συνεχίζεται.

Ο αγώνας του Θεόφιλου Γεωργιάδη δεν πήγε χαμένος. Το παράδειγμά του ενέπνευσε πολλούς ανθρώπους. Δικαιωματικά λοιπόν αξίζει μια θέση στη μνήμη μας και στην καρδιά μας γιατί υπήρξε μαχητής ως το τέλος και μάλιστα αλύγιστος. Οι αλήθειες του Θεόφιλου Γεωργιάδη, υπογεγραμμένες ιδιοχείρως από τον ίδιο, με μελάνι πολλών ετών στις εφημερίδες και με το ίδιο του το αίμα στις 20-3-1994, βρίσκονται στο βιβλίο, 270 σελίδων, «Διά χειρός Θεόφιλου Γεωργιάδη». Μαζί με τις συνεντεύξεις του. Μεταξύ των οποίων και η τηλεοπτική συνέντευξη της 24-3-1992, στην εκπομπή «Χωρίς Πλαίσια», που είχε τότε το κρατικό κανάλι ΡΙΚ-1.

Ο Θεόφιλος Γεωργιάδης γεννήθηκε στις 9 Σεπτεμβρίου 1957, στο χωριό Ευρύχου της Κύπρου. Ο πατέρας του ήταν αγωνιστής της ΕΟΚΑ. Ο Θεόφιλος φοίτησε για τρία χρόνια στο (τουρκοκρατούμενο σήμερα) Γυμνάσιο Νεαπόλεως, στη Λευκωσία και στη συνέχεια στο Παγκύπριο Γυμνάσιο, απ' όπου αποφοίτησε το 1975.  Μέχρι την τουρκική  εισβολή  του  Ιούλη του 1974, η  οικογένεια του  διέμενε στο προάστειο Τράχωνας, βορείως της Λευκωσίας. Σήμερα ο Τράχωνας, κατέχεται από τον τουρκικό στρατό.

Το 1974, μετά την τουρκική εισβολή στην Κύπρο, ο Θεόφιλος, μαθητής  του  Λυκείου ακόμη, αναγκάστηκε να εγκαταλείψει το σπίτι του και μαζί με άλλους 200.000 Έλληνες της Κύπρου, να πάρει το δρόμο της προσφυγιάς. Μαζί με την οικογένειά του εγκαθίσταται στις ελεύθερες περιοχές της Μεγαλονήσου, σαν  πρόσφυγας  μέσα στην ίδια του την Πατρίδα.  

Στην διάρκεια των ετών 1977 - 1981, σπουδάζει Πολιτικές Επιστήμες στο Πάντειο Πανεπιστήμιο της Αθήνας. Μαθαίνει την τουρκική γλώσσα και εξειδικεύεται στην τουρκολογία, βαθαίνοντας τις επιστημονικές του γνώσεις με σπουδές στη Γαλλία και τη Γερμανία.   

Το 1988, ο Θεόφιλος και άλλοι συναγωνιστές του ιδρύουν την Κυπριακή Επιτροπή Αλληλεγγύης στο Κουρδιστάν. Είναι ήδη το τέταρτο έτος του ένοπλου Εθνικοαπελευθερωτικού Αγώνα που διεξάγει ο περήφανος λαός των Κούρδων, μέσω της αντάρτικης οργάνωσης P.K.K. (με επικεφαλής τον Οτσαλάν).

Η μετωπική σύγκρουσή του με το φασιστικό – στρατοκρατικό τουρκικό κράτος αρχίζει να εκδηλώνεται ανοικτά. Οι διαλέξεις του σε εκδηλώσεις και συγκεντρώσεις πληθαίνουν. Οι συνεντεύξεις και τα άρθρα του στο ραδιόφωνο και τον τύπο είναι εκατοντάδες : για το Κυπριακό, για τον απελευθερωτικό αγώνα των Κούρδων (μέσω του PKK), για τα δικαιώματα του Ελληνισμού, για τη γενοκτονία εις βάρος των Ελλήνων του Πόντου, για το Αρμενικό ζήτημα. Κοινός παρονομαστής, η αποκάλυψη του βρώμικου, απάνθρωπου και φασιστικού προσώπου του τουρκικού κράτους-δολοφόνου.   

Τεράστια είναι και η συμβολή του στην προβολή των θέσεων του Απελευθερωτικού Μετώπου του Κουρδιστάν (ERNK), του Εργατικού Κόμματος του Κουρδιστάν (PKK) και  του Λαϊκού Απελευθερωτικού Στρατού του Κουρδιστάν (ARGK).  Αρθρογραφεί ακατάπαυστα στον ελληνικό και τον ελληνοκυπριακό Τύπο, ενώ ταυτόχρονα είναι βασικό στέλεχος της συντακτικής ομάδας του επίσημου δημοσιογραφικού οργάνου του PKK στην Ελλάδα, του περιοδικού "Φωνή του Κουρδιστάν". 

Παράλληλα  εντείνει τις προσπάθειές του για την ανεύρεση των Αγνοουμένων της Κύπρου.

Έγραφε μεταξύ άλλων ο Θεόφιλος : " Υποστηρίζουμε το δικαίωμα του κουρδικού λαού για ελευθερία και ανεξαρτησία καθώς και το δικαίωμά του να αποκτήσει το δικό του κράτος, όπως το κάνουμε για κάθε λαό της υφηλίου, ανεξάρτητα από το ποιος κατευθύνει τον αγώνα αυτό. Τον υποστηρίζουμε σαν θέμα αρχής, όπως υποστηρίζουμε τον αγώνα των Παλαιστινίων, των Πολισάριος, των Λατινοαμερικάνων και κάθε άλλου λαού χωρίς να κοιτάζουμε την ιδεολογική τους τοποθέτηση, όπως συνηθίζουν να κάνουν τα πολιτικά κόμματα., Τον υποστηρίζουμε και τον προβάλλουμε με τον ίδιο τρόπο που εμείς ζητούμε από τους άλλους λαούς να κάνουν για το δικό μας αγώνα ενάντια στην τουρκική κατοχή. Υποστηρίζουμε τον αγώνα του κουρδικού λαού στο τουρκοκρατούμενο Κουρδιστάν, γιατί το ΡΚΚ πολεμά ενάντια στους δικούς μας κατακτητές. Η νίκη του κουρδικού λαού θα θέσει τέρμα στην τουρκική κατοχή της Κύπρου . Υποστηρίζουμε τον αγώνα αυτό γιατί οι Κούρδοι αντάρτες πολεμούν και για την Κύπρο, Ο τουρκικός στρατός κατοχής , είτε βρίσκεται στο Κουρδιστάν, είτε στην Κύπρο, συνεχίζει να παραμένει στρατός κατοχής. Ας μην ξεχνάμε τα λόγια του Βιετναμέζου στρατηγού Γκιαπ :Μέτωπο δεν υπάρχει. Το μέτωπο είναι μόνο εκεί που βρίσκεται ο εχθρός. "

Η στυγερή δολοφονία του το Μάρτιο του 1994 προκαλεί αίσθηση.

Η «17 Νοέμβρη», η γνωστότερη και πιο δραστήρια οργάνωση του «αντάρτικου πόλεων» στην Ελλάδα, λίγους μήνες μετά τη δολοφονία του Θεόφιλου Γεωργιάδη, αποφασίζει να πάρει εκδίκηση, με ένα χτύπημα εναντίον της MIT στην Αθήνα.

Τη Δευτέρα 4 Ιουλίου 1994, η οργάνωση «17 Νοέμβρη» στήνει ενέδρα στον Ομέρ Σιπαχίογλου, έξω από το σπίτι του στο Παλαιό Φάληρο, καθώς έμπαινε στο αυτοκίνητό του για να πάει στην τουρκική πρεσβεία. Τον εκτελούν με έξι σφαίρες και στη συνέχεια διαφεύγουν με ένα αυτοκίνητο μάρκας Suzuki, στο οποίο είχαν τοποθετήσει πλαστές πινακίδες. Ο Σιπαχίογλου ήταν διπλωμάτης της τουρκικής πρεσβείας και Αρχηγός της MIT στην Ελλάδα.

Σε μια τετρασέλιδη προκήρυξη (4-7-1994) και με την υπογραφή «17 Νοέμβρη - Κομάντο Θεόφιλος Γεωργιάδης», η οργάνωση «17 Νοέμβρη» καταγγέλλει τον τουρκικό επεκτατισμό (ιμπεριαλισμό) και μιλιταρισμό καθώς και τη δολοφονία του Κύπριου Θεόφιλου Γεωργιάδη από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (MIT). Παράλληλα, επιτίθεται στην κυβέρνηση Τσιλέρ για άσκηση εθνοκάθαρσης σε βάρος των Κούρδων και της ελληνοκυπριακής κοινότητας στη Βόρεια Κύπρο. Η προκήρυξη περιλαμβάνει και την εξής φράση : “Ο Κύπριος αγωνιστής Θεόφιλος Γεωργιάδης δολοφονήθηκε στις 20 Μάρτη του ‘94 στην Κύπρο από πράκτορες των μυστικών υπηρεσιών της Τουρκίας της ΜΙΤ, επειδή σαν πραγματικός πατριώτης και διεθνιστής αγωνιστής θεωρούσε σαν στοιχειώδες καθήκον του να βοηθάει έμπρακτα πολιτικά και υλικά τον αγώνα του Κουρδικού λαού ενάντια στον τούρκικο φασιστικό επεκτατισμό.” .

Δυσεύρετο τεύχος της Αντιπληροφόρησης του ΕΛΑ (free download)

Βρήκαμε (μετά από αρκετό ψάξιμο) και σας προσφέρουμε δωρεάν ένα ιστορικό έντυπο που κυκλοφορούσε παράνομα στην μεταπολιτευτική Ελλάδα και πλέον είναι ιδιαίτερα δυσεύρετο. Πρόκειται για ένα τεύχος της θρυλικής «Αντιπληροφόρησης». Το συγκεκριμένο έντυπο ήταν της οργάνωσης ΕΛΑ (Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας») που έγραψε τη δική της ιστορία στο χώρο της ένοπλης πάλης / αντάρτικο πόλεων, μέσα από την ποικιλόμορφη και πολυετή δράση της (1975 – 1995) και μέσα από τις προκηρύξεις της.

Κατά τη διάρκεια της ιστορικής του διαδρομής, ο Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας (Ε.Λ.Α.) πραγματοποίησε πολυάριθμες επιθέσεις, κυρίως κατά αμερικάνικων στόχων, κατά ενός βασανιστή της χούντας, κατά πανίσχυρων επιχειρήσεων, υπουργείων, αστυνομικών τμημάτων, κατά των ΜΑΤ κ.α.

Το 1990 ο ΕΛΑ άρχισε να συνεργάζεται στενά με την οργάνωση «1η Μάη».

Η δράση του ΕΛΑ χαρακτηρίζεται από την έντονη παρέμβασή του στους χώρους δουλειάς και στις γειτονιές της Αθήνας και της Θεσσαλονίκης. Προσπάθησε να βρίσκεται όσο πιο κοντά μπορούσε στους αγώνες και στις διεκδικήσεις της εργατικής τάξης.

Ο ΕΛΑ αποτέλεσε την μαζικότερη μεταπολιτευτικά οργάνωση ένοπλης πάλης και το μοντέλο λειτουργίας του θα μπορούσαμε να πούμε ότι μοιάζει με αυτό των Ερυθρών Ταξιαρχιών στην Ιταλία. Λειτούργησε με βάση ένα αντι-ιεραρχικό μοντέλο, δηλαδή δεν είχε αρχηγό. Ο ΕΛΑ αποτελεί επίσης την πολυγραφότερη οργάνωση στην Ελλάδα.

Σε περιοδική βάση φρόντιζε να εκδίδει τα τεύχη της Αντιπληροφόρησης, το έντυπο προπαγάνδισης των ενεργειών και των θέσεων της οργάνωσης. Η Αντιπληροφόρηση κυκλοφορούσε σε περισσότερα από 15.000 αντίτυπα και μοιραζόταν σε διάφορες γειτονιές της Αθήνας. Πρόκειται για μακροσκελή κείμενα που περιέχουν εκτενείς αναλύσεις για την πολιτική κατάσταση στην Ελλάδα και τον κόσμο.

Το τέλος της δράσης του ΕΛΑ (το 1995) σε αντίθεση με αυτό της 17 Νοέμβρη (Ε.Ο. 17Ν) έρχεται έπειτα απ’ τη λήψη απ’ τα μέλη του σαφούς πολιτικής απόφασης και όχι εξαιτίας της εξάρθρωσης της οργάνωσης από την αστυνομία. Πολλοί ήταν αυτοί που ονόμασαν τον ΕΛΑ «μητέρα – οργάνωση της ένοπλης πάλης στην Ελλάδα».

Για να κατεβάσετε το τεύχος του Απριλίου του 1992, πάτε στην ακόλουθη διεύθυνση :

http://hotfile.com/dl/137692006/f6f5ad4/ELA_antipliroforisi.rar.html


Όποιος επιθυμεί μπορεί να το διαβάσει και να βγάλει τα συμπεράσματά του, μακριά από την προπαγάνδα παραπληροφόρησης των εκπροσώπων την εξουσία και των ΜΜΕ που προσπάθησαν συστηματικά να αμαυρώσουν την εικόνα του ΕΛΑ στα μάτια της κοινής γνώμης.