Το αντιστασιακό κίνημα στη Γαλλία και η θρυλική οργάνωση FTP

Το κείμενο που ακολουθεί είναι το αποτέλεσμα της επιθυμίας μας να κάνουμε μια σύντομη ιστορική αναφορά στο αντιστασιακό κίνημα της Γαλλίας και κυρίως στην ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση FTP και στη δράση της. Σκοπός μας είναι να αποτίσουμε ένα φόρο τιμής στους ανθρώπους που αφοσιώθηκαν ολόψυχα στον αγώνα κατά του φασισμού και του ναζισμού και έδειξαν ότι η ελευθερία κατακτάται με αγώνες και θυσίες.

Η κατάκτηση της Γαλλίας από τους ναζί και οι διάφορες δωσιλογικές ομάδες

Το 1940 ο στρατός της Ναζιστικής Γερμανίας (γνωστός και ως Βέρμαχτ) κατακτά τη Γαλλία. Η νικηφόρα προέλαση των Ναζί δείχνει ότι η στρατιωτική μηχανή του Χίτλερ είναι αρκετά ισχυρή και όλοι βλέπουν ότι το φάντασμα του ναζισμού αρχίζει να πλανάται σε όλο και περισσότερες χώρες της Ευρώπης.

Ο γαλλικός λαός υποδουλώνεται και υφίσταται όλα τα δεινά της κατοχής. Σε αυτά περιλαμβάνονται μεταξύ άλλων και οι πολυάριθμες συλλήψεις και εκτελέσεις, οι κατασχέσεις, τα βασανιστήρια κ.α. Οι διάφορες αστυνομικές υπηρεσίες του δωσιλογικής κυβέρνησης του Βισύ εξαπέλυσαν ένα όργιο τρομοκρατίας και είχαν αρκετά στενή συνεργασία με τα γερμανικά SD. Το έργο των Γερμανών κατακτητών φρόντισαν με προθυμία να το διευκολύνουν και διάφορες φασιστικές οργανώσεις και κόμματα όπως :

1) το Parti Populaire Francais, του οποίου ηγέτης ήταν ο Ντοριώ. Διέθετε μάλιστα και πολιτοφυλακή.

2) το Rassemblement National Populaire, με ηγέτη τον Ντεά. Η πολιτοφυλακή του είχε την ονομασία Legion Nationale Populaire.

3) το Parti Franciste, με ηγέτη τον Μπισάρ

4) το Ligue Francaise (Γαλλικός Σύνδεσμος) και άλλα.

Αυτές οι δωσιλογικές – φιλογερμανικές ομάδες φορούσαν συνήθως σκούρα μπλε πουκάμισα και σε πολλές περιπτώσεις οπλίζονταν από τους Γερμανούς κατακτητές.

Το 1943 η δοσιλογική κυβέρνηση του Βισύ δημιούργησε την Milice Francaise (Γαλλική Πολιτοφυλακή), με αρχηγό τον Νταρνάν και κύριο στόχο την εξόντωση των Γάλλων αντιστασιακών. Μια άλλη, λιγότερο σημαντική δωσιλογική ομάδα ήταν η Legion Nordafricaine (Βορειοαφρικανική Λεγεώνα), αποτελούμενη από μουσουλμάνους.

Η Γαλλική Εθνική Αντίσταση και η οργάνωση FTP

Μέσα όμως στο σκοτάδι της κατοχής ξεπρόβαλε και μια αχτίδα φωτός. Ο γαλλικός λαός δεν κάμφθηκε από το κλίμα τρομοκρατίας και τις ποικίλες διώξεις. Ιδρύθηκαν πολυάριθμες αντιστασιακές οργανώσεις από άτομα διαφόρων πολιτικών πεποιθήσεων. Το κίνημα της Αντίστασης άρχισε να μεγαλώνει και να εξαπλώνεται σε διάφορες περιοχές της κατεχόμενης Γαλλίας, δίνοντας ελπίδα στους υπόδουλους πολίτες της χώρας.

Μια από τις διάφορες οργανώσεις που έδρασαν στις τάξεις της Γαλλικής Αντίστασης ήταν και η FTP, στην οποία θα επικεντρώσουμε την προσοχή μας.

H « Francs-tireurs et partisans » (FTP) (Ελεύθεροι Σκοπευτές και Αντάρτες) ήταν ένοπλη αντιστασιακή οργάνωση που έδρασε στη Γαλλία την περίοδο 1941 – 1944. Ιδρύθηκε το 1941 μετά από απόφαση που πήρε το Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας (Parti Communiste Francais). Στόχος της οργάνωσης FTP ήταν να επιφέρει όσο το δυνατόν μεγαλύτερα πλήγματα εναντίον των Γερμανών κατακτητών, αλλά και διαφόρων Γάλλων συνεργατών τους.

Σημαντική συμβολή στον αντιστασιακό αγώνα του FTP είχε το «Εργατικό Κίνημα Μεταναστών», το οποίο εντάχθηκε στο FTP, με την ονομασία «FTP-MOI» και δραστηριοποιήθηκε στην περιοχή του Παρισιού.

Από τα τέλη του 1942, η αντιστασιακή δράση στις πόλεις ανατέθηκε σε αυτή την ομάδα αποφασισμένων και ριψοκίνδυνων μεταναστών, οι οποίοι υπάγονταν στην ηγεσία του ΚΚΓ (Κομμουνιστικό Κόμμα Γαλλίας), μέσω του Ζακ Ντυκλώ (Jacques Duclos). Ο Jacques Duclos (1896-1975) ήταν επιφανής κομμουνιστής, γεννημένος στη Νότια Γαλλία, πολεμιστής στη μάχη του Βερντέν και Γενικός Γραμματέας του ΚΚΓ την περίοδο 1950-1953.

Ο πιο δυναμικός πυρήνας του FTP-MOI δραστηριοποιήθηκε στο Παρίσι, στην καρδιά της ναζιστικής Κατοχής, με αρχηγούς τον Μπορίς Χόλμπαν και αργότερα τον Μισσάκ Μανουσσιάν. Στο σημείο αυτό, θα θέλαμε να σημειώσουμε ότι ο Boris Holban (1908-2004) ήταν κομμουνιστής που γεννήθηκε το 1908 στη Βεσσαραβία και εντάχθηκε στο Κομμουνιστικό Κόμμα Ρουμανίας. Ο Missak Manouchian (1906-1944) ήταν Γαλλοαρμένιος ποιητής, εβραϊκής καταγωγής, μέλος του ΚΚ Γαλλίας από το 1934 και ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης FTP-MOI στην περιοχή του Παρισιού.

Η αντάρτικη ομάδα του Μανουσσιάν (Groupe Manouchian) κατάφερε στις 28 Σεπτεμβρίου 1943 να σκοτώσει τον Julius Ritter, αξιωματούχο των SS και στενό συνεργάτη του ναζιστή Fritz Sauckel. Ο Julius Ritter ήταν επόπτης της γαλλικής «Υπηρεσίας Αναγκαστικής Εργασίας» (Service du Travail Obligatoire –STO) και υπεύθυνος για την επιστράτευση Γάλλων εργατών για τα γερμανικά πολεμικά εργοστάσια.

Από τον Αύγουστο μέχρι τον Νοέμβριο του 1943 η ομάδα Μανουσσιάν πραγματοποίησε περίπου 30 επιθέσεις εναντίον γερμανικών στόχων. Στις 16 Νοεμβρίου 1943 ο Μανουσσιάν και άλλοι αντιστασιακοί συνελήφθησαν. Συνολικά 23 αγωνιστές έπεσαν στα χέρια της γερμανικής GFP και καταδικάστηκαν με συνοπτικές διαδικασίες. Ο Μανουσσιάν μαζί με άλλα 21 άτομα εκτελέστηκαν κοντά στο Παρίσι στις 21 Φεβρουαρίου 1944, ενώ η 32χρονη Ρουμάνα Olga Bancic (1912-1944) εκτελέστηκε στις φυλακές της Στουτγάρδης στις 10 Μαΐου 1944.

Ανάμεσα στους εκτελεσθέντες του Φεβρουαρίου του 1944 ήταν και ο 20χρονος Γαλλοπολωνός Robert Witchitz, ο 28χρονος Ισπανός Célestino Alfonso, ο 21χρονος Γαλλοϊταλός Rino Della Negra, ο 22χρονος Ιταλός Spartaco Fontano, ο 21χρονος Γάλλος Georges Cloarec κ.α.                                                                                              

Τον Αύγουστο του 1942, ισχυρές εκρήξεις συγκλόνισαν το στάδιο Jean Bouin, στο Παρίσι, στη διάρκεια ποδοσφαιρικού αγώνα γερμανικών μονάδων. Τέσσερις στρατιώτες σκοτώθηκαν και πολλοί άλλοι τραυματίστηκαν σοβαρά. Τον Απρίλιο, τον Μάιο και τον Ιούνιο, ο ήχος από τις χειροβομβίδες του Εργατικού Κινήματος Μεταναστών (FTP-MOI), που επιτίθονταν σε αστυνομικούς, γερμανικές περιπόλους και φυλάκια αναπτέρωσε το ηθικό του δοκιμαζόμενου λαού της Γαλλίας.

Πέρα από την ομάδα Μανουσσιάν έδρασαν και άλλες ομάδες του FTP-MOI σε διάφορες άλλες περιοχές της Γαλλίας. Για παράδειγμα, στη Μασσαλία (εργατούπολη και τόπος υποδοχής χιλιάδων μεταναστών από την Ισπανία και την κατεχόμενη Ευρώπη) έδρασε η ομάδα «Compagnie Marat», στη Λυών έδρασε η ομάδα «Compagnie Carmagnole» και στη Γκρενόμπλ η ομάδα «Compagnie Liberté». Οι δύο τελευταίες ομάδες μαζί είχαν 96 θύματα σε διάφορες επιχειρήσεις και δολιοφθορές. Από αυτούς τους 96, οι 29 ήταν Πολωνοεβραίοι, 5 Ούγγροι και Ρουμάνοι Εβραίοι, 17 Ιταλοί, 23 Γάλλοι, 5 Ισπανοί (μαχητές του Ισπανικού Εμφυλίου), 7 Πολωνοί, 2 Αρμένιοι, 1 Γερμανός και 7 αγνώστου εθνικότητας.

Τέλος, στην Τουλούζη έδρασε μια ομάδα με το όνομα «35th Brigade», δηλαδή 35^η Ταξιαρχία. Ηγετική φυσιογνωμία σε αυτή την ομάδα ήταν ο Marcel (Mendel) Langer (1903-1943), ο οποίος πολέμησε στο πλευρό των δημοκρατικών – αντιφασιστών στον Ισπανικό Εμφύλιο μέσα από τις γραμμές των Διεθνών Ταξιαρχιών. Ήταν ένας ιδιαίτερα τολμηρός Πολωνός που δεν λύγισε ποτέ (ούτε καν τη στιγμή του θανάτου) και αφοσιώθηκε ολόψυχα στον αγώνα για το ύψιστο ιδανικό : την ελευθερία.

Το 2009 προβλήθηκε η δραματική ταινία «L’ Armee du crime» («The Army of Crime»), του σκηνοθέτη Robert Guediguian, η οποία αναφερόταν στην ιστορία της αντιστασιακής οργάνωσης FTP-MOI.

Σπάνιο περιοδικό του PKK (Φωνή του Κουρδιστάν) (free download)

Με μεγάλη ικανοποίηση, σας προσφέρουμε δωρεάν ένα πραγματικά σπάνιο και δυσεύρετο περιοδικό που το μετατρέψαμε σε ψηφιακή μορφή (pdf). Είναι το θρυλικό περιοδικό «Φωνή του Κουρδιστάν», τεύχος 59, Ιούλιος – Αύγουστος του 1997. Έχει ιστορική και συλλεκτική αξία και αναφέρεται στον ηρωικό αγώνα του κουρδικού λαού για ελευθερία και ανεξαρτησία. Ήταν το επίσημο όργανο της αντάρτικης κουρδικής οργάνωσης PKK (του Οτσαλάν). Στη συντακτική του ομάδα ήταν και ο Ελληνοκύπριος Θεόφιλος Γεωργιάδης που δολοφονήθηκε το Μάρτιο του 1994 από τις τουρκικές μυστικές υπηρεσίες (MIT), έξω από το σπίτι του. Το περιοδικό δεν υπάρχει ούτε στο ίντερνετ.

Από τη στιγμή που βρέθηκε στα χέρια μας ένα τεύχος του συγκεκριμένου περιοδικού, θελήσαμε να σας το προσφέρουμε δωρεάν για να το μοιραστούμε μαζί σας, αλλά και για να το σώσουμε από την αφάνεια.

Έχει μέγεθος 36 MB. Αν θέλετε να το κατεβάσετε (free download), πάτε στην ακόλουθη διεύθυνση

http://www.mediafire.com/file/7u46ee8bebf3f2x/PKK.pdf

Μήνυση Μπερλουσκόνι κατά του PCL

Το τελευταίο χρονικό διάστημα, το Partito Communista dei Lavoratori (PCL) που είναι ένα μαχητικό κόμμα της ιταλικής εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς, συνεχίζοντας τον πολιτικό του αγώνα ενάντια στην καπιταλιστική κυβέρνηση του Μπερλουσκόνι, είχε ξεκινήσει μια καμπάνια με κεντρικό σύνθημα «Στην Ιταλία πρέπει να γίνει της Τυνησίας και της Αιγύπτου». Το τροτσκιστικό PCL (που συμμετέχει στη συντονιστική επιτροπή για την επανίδρυση της 4ης Διεθνούς) σε παρεμβάσεις του σ’ ολόκληρη την ιταλική επικράτεια, σε διαδηλώσεις και απεργίες, καλούσε το λαό της Ιταλίας να μιμηθεί τον επαναστατημένο αραβικό κόσμο και να απαιτήσει την άμεση παραίτηση του Μπερλουσκόνι και της κυβέρνησής του πολιορκώντας κυβερνητικά κτίρια και καταλαμβάνοντας εργοστάσια. Παλεύοντας παράλληλα για γενική απεργία διαρκείας είχε πάρει την πρωτοβουλία να προτείνει την κοινή δράση με τις άλλες δυνάμεις της αριστεράς.

Απ΄ ότι φαίνεται όμως, ο βουτηγμένος μέχρι το λαιμό στα σκάνδαλα και στη διαφθορά Ιταλός πρωθυπουργός (μεγαλοεπιχειρηματίας και καναλάρχης), ενοχλήθηκε από τη δράση του PCL και αποφάσισε να του δημιουργήσει προβλήματα. Δύο βουλευτές του κόμματος του Μπερλουσκόνι (PDL) κατέθεσαν μηνυτήρια αναφορά ενάντια στο γενικό γραμματέα του PCL M. Ferrando και στο ίδιο το κόμμα για «παρακίνηση σε εξέγερση και προσβολή της νομιμότητας». Για άλλη μια φορά, φάνηκε ξεκάθαρα ότι στόχος του Μπερλουσκόνι είναι να φιμώσει όσους αντιστέκονται στα σχέδιά του.

Το PCL είχε από καιρό στοχοποιηθεί από την μπουρζουαζία (εκμεταλλεύτρια τάξη) με μια σειρά δημοσιευμάτων – επιθέσεων από την εφημερίδα «Il Sole 24ore» για την υπόθεση της FIAT. Η απάντησή του ήταν άμεση : «Η μηνυτήρια αναφορά που κατατέθηκε ενάντια στον σύντροφο Marco Ferrando και στο PCL δεν μας τρομοκρατεί. Δεν κάνουμε πίσω ούτε ένα εκατοστό !! Η κατηγορία της υποκίνησης σε εξέγερση που κατατέθηκε από τους βουλευτές του PDL είναι λάθος διατυπωμένη. Ο πρώτος ‘‘υποκινητής’’ σε εξέγερση είναι ο ίδιος ο Μπερλουσκόνι και η κυβέρνησή του. Ένα σουλτανάτο που διοικεί ολόκληρη την Ιταλία, βουτηγμένο στο ψέμα, τη διαφθορά και την υποκρισία είναι το μοναδικό που σπέρνει την εξέγερση. (….)».

O εγγονός του Τίτο ίδρυσε νέο κόμμα

O εγγονός του θρυλικού Γιουγκοσλάβου στρατάρχη Τίτο αποφάσισε να ακολουθήσει τα χνάρια του μεγάλου πολιτικού και παππού του, του Γιόσιπ Μπρόζ Τίτο (Josip Broz Tito), πρώην ηγέτη της Γιουγκοσλαβίας που εξακολουθεί ακόμα και σήμερα να είναι εξαιρετικά δημοφιλής σε πολλές χώρες στα Βαλκάνια, ιδρύοντας ένα νέο Κομμουνιστικό Κόμμα που θα επικεντρωθεί “στην επιστροφή της αξιοπρέπειας στους πολίτες”, όπως δήλωσε.

Τριάντα χρόνια μετά το θάνατο του θρυλικού Τίτο (Josip Broz Tito) που ηγήθηκε επί πολλές δεκαετίες της Γιουγκοσλαβίας ο Γιόσιπ Γιόσκα Μπροζ συγκέντρωσε τις 12 χιλιάδες υπογραφές που είναι απαραίτητες για να επικυρωθεί με βάση το νόμο, ο σχηματισμός αυτού του νέου πολιτικού κόμματος, όπως μετέδωσε το πρακτορείο ΒΕΤΑ.

Μιλώντας στον Τύπο και σε χιλιάδες πολίτες στην κλασική παλαιά κομμουνιστική διάλεκτο που χρησιμοποιείτο στη Γιουγκοσλαβία, ο Γιόσιπ Γιόσκα Μπροζ εξέφρασε την επιθυμία του “να συμβάλλει ώστε να επιστρέψει η αξιοπρέπεια στο λαό, να βοηθήσει τους νέους και την παιδεία τους, να αγωνιστεί για την περίθαλψη των ηλικιωμένων και να ενώσει τις δυνάμεις της Αριστεράς στη Σερβία”.

Το νέο αυτό Κομμουνιστικό Κόμμα φιλοδοξεί “να αποκαταστήσει το παλαιό σύστημα αξιών” και “να αγωνιστεί στο όνομα του Τίτο και της κληρονομιάς του που προέρχεται από τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο και τον νικηφόρο αγώνα κατά του φασισμού”, ανέφερε ο 63χρονος εγγονός του Τίτο.

Στη συνέντευξη τύπου που καλύφθηκε από τα ΜΜΕ, υπήρχε ένα έντονο άρωμα νοσταλγίας. Οι πολυάριθμοι παριστάμενοι ήταν στην πλειοψηφία τους άτομα μεγάλης ηλικίας που κρατούσαν κόκκινες σημαίες και την παλαιά σημαία της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας, καθώς και διάφορα πανό.

Ο εγγονός του Τίτο λέγεται Γιόσιπ Γιόσκα Μπροζ (Josip Joška Broz) και υπήρξε ο αγαπημένος εγγονός του στρατάρχη, από τον πρώτο του γιο, Ζάρκο (Žarko). Ανέφερε ότι το κόμμα του θα συμμετάσχει στις εκλογές του 2012 και παρουσίασε το νέο κόμμα ως διάδοχο του παλαιού Κομμουνιστικού Κόμματος. Παράλληλα, δήλωσε ότι είναι αναγκαίο να υπάρξει στενή συνεννόηση των χωρών της πρώην Γιουγκοσλαβίας σε θέματα κοινωνικά και οικονομικά, παραδεχόμενος σαφώς ότι τα σύνορα δεν αλλάζουν πλέον.

Ο Γιόσιπ Γιόσκα Μπροζ γεννήθηκε στο Βελιγράδι το 1947 και στα 14 του άφησε το σχολείο για να φοιτήσει σε επαγγελματική σχολή δασοφυλάκων. Αρκετά χρόνια αργότερα άνοιξε εργοστάσιο κατασκευής ανταλλακτικών για φορτηγά και μετά ανέλαβε τη διαχείριση ενός μικρού ξενοδοχείου. Από το 2004 διευθύνει στο Βελιγράδι ένα μικρό εστιατόριο. Το 2009 ήταν η χρονιά που μπήκε στην πολιτική.

Μετά τη διάλυση της ενωμένης σοσιαλιστικής Γιουγκοσλαβίας του Τίτο (Socialist Federal Republic of Yugoslavia) το 1992, η οικονομική κατάσταση της περιοχής χειροτέρευσε δραματικά και το βιοτικό επίπεδο των πολιτών έπεσε κατακόρυφα. Η έλλειψη ενός μεγάλου ηγέτη του διαμετρήματος του Τίτο ήταν αισθητή. Η διάλυση της χώρας και η ευρύτατα διαδεδομένη φτώχια που επικρατεί σήμερα, έχουν οδηγήσει πολλούς στο να νοσταλγούν την εποχή του Τίτο.

Ο Τίτο υπήρξε ο αδιαμφισβήτητος ηγέτης της ενωμένης Γιουγκοσλαβίας. Την περίοδο του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου αγωνίστηκε μαζί με τους παρτιζάνους αντάρτες για την απελευθέρωση της χώρας από τους Γερμανούς κατακτητές. Στη συνέχεια ανακήρυξε τη Γιουγκοσλαβία ομόσπονδη δημοκρατία αποτελούμενη από τις σοσιαλιστικές δημοκρατίες της Σερβίας, της Κροατίας, της Σλοβενίας, του Μαυροβουνίου, της Βοσνίας - Ερζεγοβίνης και των Σκοπίων.

Κατόρθωσε να μην είναι εξαρτημένος ούτε από το Δυτικό ούτε από το Ανατολικό Μπλοκ και να ακολουθήσει έναν διαφορετικό και ανεξάρτητο δρόμο. Συμμετείχε στο Κίνημα των Αδέσμευτων και το 1948 ήρθε σε ρήξη με τον Στάλιν, γιατί ο Σοβιετικός ηγέτης ήθελε να βρίσκεται η Γιουγκοσλαβία υπό τον πλήρη έλεγχο της ΕΣΣΔ. Ακολούθησε μια πολιτική που είχε σαν στόχο να δημιουργήσει μια οικονομικά εύρωστη Γιουγκοσλαβία που θα βασιζόταν στη δική της βιομηχανία.

Δείτε το ακόλουθο βίντεο στο YouTube :

Josip Broz TITO

http://www.youtube.com/watch?v=BanpIvNIuc8

Φωτογραφίες του Che Guevara (1928-1967) (Β' Μέρος)

Φωτογραφίες του Che Guevara (1928-1967)

Εκλογή νέου Γενικού Γραμματέα στο ΑΚΕΛ (Ιανουάριος 2009)

Ο βουλευτής και εκπρόσωπος τύπου του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού εξελέγη νέος Γενικός Γραμματέας (Γ.Γ.)του κόμματος από την Κεντρική Επιτροπή. Η Κεντρική Επιτροπή του ΑΚΕΛ εξέλεξε με μυστική ψηφοφορία τον νέο γενικό γραμματέα του κόμματος που θα διαδεχθεί τον πρόεδρο Δημ. Χριστόφια. Στην ψηφοφορία που έγινε, από τα 105 μέλη της Κεντρικής Επιτροπής Ο κ. Κυπριανού εξασφάλισε 57 ψήφους (ποσοστό 54,29%) και ο κ. Κατσουρίδης 48 (ποσοστό 45,71%).
Την εκλογή του Αντρου Κυπριανού ως Γενικού Γραμματέα του ΑΚΕΛ ανακοίνωσε ο πρόεδρος της Κεντρικής Επιτροπής Ελέγχου του ΑΚΕΛ Αριστοφάνης Γεωργίου, διαβεβαιώνοντας ότι ’’θα στηρίξουμε το νέο Γενικό Γραμματέα, το κόμμα, αλλά και την προσφορά του κόμματος προς το λαό μας’’.

Δηλώσεις νέου γ.γ. του ΑΚΕΛ
Συλλογικότητα υποσχέθηκε ο νέος γενικός γραμματέας του ΑΚΕΛ Άντρος Κυπριανού στις πρώτες δηλώσεις μετά την εκλογή του.
Ο κ. Κυπριανού, ο οποίος εμφανίστηκε ενώπιον των δημοσιογράφων μαζί με τον μέχρι σήμερα προκάτοχο του, πρόεδρο Χριστόφια, δήλωσε ότι θα κριθεί από όλους και ότι το μόνο που τώρα θα ήθελε να υποσχεθεί είναι πως θα υπηρετήσει «με πίστη και αφοσίωση, ώστε όλοι μαζί να ανεβάσουν πιο ψηλά το ΑΚΕΛ».
Στόχος, πρόσθεσε, είναι το ΑΚΕΛ να επαναβεβαιωθεί ως η μεγαλύτερη πολιτική δύναμη του τόπου. Επίσης, δεσμεύτηκε ότι θα συνεργαστεί με τον ανθυποψήφιο του και κοινοβουλευτικό εκπρόσωπο του κόμματος Νίκο Κατσουρίδη.

Ο πρόεδρος Χριστόφιας, ο οποίος ήταν στην ηγεσία του ΑΚΕΛ για 20 χρόνια, διαβεβαίωσε ότι θα είναι δίπλα στον νέο γενικό γραμματέα. «Δεν θα λειτουργήσω πατερναλιστικά, δεν πρόκειται να τον υπερκεράσω, θα του λέω την άποψή μου, όταν χρειάζεται και όταν μου την ζητά», είπε.
Ο κ. Χριστόφιας είπε ότι δεν πρότεινε κάποιο όνομα στη διάρκεια της συνεδρία της ΚΕ. Απαντώντας σε ερωτήσεις οι κύριοι Κυπριανού και Χριστόφιας έδειξαν να μην ευνοούν την αλλαγή του Καταστατικού του κόμματος, ώστε στο εξής η εκλογή γενικού γραμματέα να γίνεται από όλα τα μέλη του ΑΚΕΛ.
Το ΑΚΕΛ έχει το δικό του τρόπο σκέψης και αντίληψης της δημοκρατίας, είπε ο κ. Κυπριανού και πρόσθεσε: «δημοκρατία σημαίνει να έχεις ενώπιον σου όλα τα δεδομένα και να αποφασίζεις. Αυτό γίνεται με την Κεντρική Επιτροπή, όπου γνωρίζει πάρα πολύ καλά τους υποψηφίους και κρίνει και αποφασίζει. Αλλά δεν πρόκειται να εμπλακώ σε μια τέτοια συζήτηση τώρα».

Στη δική του απάντηση ο πρόεδρος Χριστόφιας ήταν πιο κατηγορηματικός. «Πρέπει να κρίνουμε και από την πρακτική δράση και τους αγώνες στη ζωή και το πώς επιτυγχάνει τους στόχους του ένα κόμμα. Και ερωτώ. Θέλω να μου πείτε κάποια αριστερά κόμματα, τα οποία εκλέγουν απευθείας, έχουν το χαΐρι που έχει το ΑΚΕΛ; Με όλο το σεβασμό σε όλα τα αριστερά κόμματα και την αγάπη μου. Κατά συνέπεια είναι δοκιμασμένες οι διαδικασίες του ΑΚΕΛ», ανέφερε ο Δ. Χριστόφιας.
Ο κ. Χριστόφιας υποστήριξε σχετικά ότι το ΑΚΕΛ έκανε τις αλλαγές του και πρόσθεσε: «Αν θέλει να κάμει άλλες είναι δικαίωμα της ΚΕ να αποφασίσει και εφόσον εγώ παραμένω μέλος της ΚΕ, έχω και το δικαίωμα στην άποψη. Αυτό δεν σημαίνει τίποτε δηλαδή ότι προδιαγράφω ή προκαταλαμβάνω οτιδήποτε».

Ο νέος Γενικός Γραμματέας του ΑΚΕΛ είπε επίσης ότι το κόμμα θα συνεχίσει να εργάζεται για να στηρίξει τις προσπάθειες της κυβέρνησης και του προέδρου της Χριστόφια , «η οποία κινείται προς την σωστή κατεύθυνση στο Κυπριακό, ώστε να φτάσουμε σε μια συμφωνημένη λύση, η οποία να βασίζεται σε αρχές».
Απευθυνόμενος στους Τουρκοκύπριους, ο κ. Κυπριανού τους κάλεσε να συνεργαστούν με τον πρόεδρο Χριστόφια και το ΑΚΕΛ, ώστε να συμβάλουν όλοι μαζί στην επίτευξη ειρήνης και ευημερίας για την τωρινή και τις επόμενες γενιές.

Βιογραφικό του Κυπριανού
Ο κ.Κυπριανού γεννήθηκε στη Λευκωσία στις 26 Οκτωβρίου 1955 και είναι νυμφευμένος τη Σοφία Ποδινά.Έχει μία κόρη και ένα γιο.Είναι επαγγελματικό στέλεχος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Εξελέγη βουλευτής Λευκωσίας με το ΑΚΕΛ- Αριστερά - Νέες Δυνάμεις στις εκλογές της 27ης Μαΐου 2001 και επανεξελέγη στις εκλογές της 21ης Μαΐου 2006.
Διετέλεσε μέλος της Επιτροπής Επιλογής,καθώς και πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εργασίας και Κοινωνικών Ασφαλίσεων και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών.
Σήμερα είναι μέλος της Επιτροπής Επιλογής,πρόεδρος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εσωτερικών και μέλος της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Εξωτερικών και της Κοινοβουλευτικής Επιτροπής Παρακολουθήσεως Σχεδίων Αναπτύξεως και Ελέγχου Δημόσιων Δαπανών.
Είναι επίσης αρχηγός της αντιπροσωπίας της Βουλής στην Κοινοβουλευτική Συνέλευση του Συμβουλίου της Ευρώπης.
Τον Απρίλιο του 2008 εξελέγη ομόφωνα ένας εκ των αντιπροέδρων της Κοινοβουλευτικής Συνέλευσης του Συμβουλίου της Ευρώπης για το έτος 2008.
Διετέλεσε επικεφαλής του Αθλητικού Γραφείου,του Γραφείου Τοπικής Αυτοδιοίκησης και του Γραφείου Περιβάλλοντος της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ.
Είναι Γραμματέας της Κεντρικής Επιτροπής του ΑΚΕΛ για τις διεθνείς σχέσεις,μέλος του Πολιτικού Γραφείου της Κεντρικής Επιτροπής και εκπρόσωπος τύπου του κόμματος.
Ο κ.Κυπριανού σπούδασε Πολιτική μηχανική στο Ανώτερο Τεχνολογικό Ινστιτούτο (Α.Τ.Ι.).Παρακολούθησε επίσης κύκλο μαθημάτων στον τομέα των παιδαγωγικών,που οργάνωσε το Παιδαγωγικό Ινστιτούτο και μετεκπαιδεύθηκε σε θέματα τεχνολογίας του ξύλου στην Εκπαιδευτική Σχολή του Ρίμινι στην Ιταλία.