Καταδικάστηκε ο αντιρρησίας συνείδησης Πετρομελίδης

Στις 31 Μαρτίου 2009 το αναθεωρητικό στρατοδικείο του Ρουφ δίκασε για 16η φορά τον αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη. Οι γνώστες της υπόθεσης ανέμεναν ότι η στημένη δίκη θα τελειώσει με μια καταδικαστική απόφαση εις βάρος του αντιμιλιταριστή Πετρομελίδη που τόλμησε να αγωνιστεί εναντίον του αυταρχικού, ιμπεριαλιστικού και νοσηρού θεσμού που λέγεται στρατός. Τα προγνωστικά επιβεβαιώθηκαν. Το στρατοδικείο τον καταδίκασε σε 18 μήνες φυλάκιση για ανυποταξία κατά συρροή. Η εκτέλεση της ποινής ανεστάλη μέχρι την πραγματοποίηση της δίκης του επόμενου βαθμού. Είναι μονότονο να πούμε για άλλη μια φορά πόσο άδικη και εκδικητική είναι αυτή η απόφαση, πόσο παράλογο είναι να δικάζεται κανείς για τις φιλειρηνικές και αντιμιλιταριστικές του πεποιθήσεις, πόσο απροκάλυπτα αγνοήθηκαν από το στρατοδικείο οι συστάσεις και οι αποφάσεις των διεθνών οργανισμών και δικαστηρίων για την αντιμετώπιση των αντιρρησιών συνείδησης από το ελληνικό κράτος, το οποίο θα μπορούσε να λέγεται και Ελλαδιστάν.

Είναι συνηθισμένο φαινόμενο στη χώρα μας που υποτίθεται ότι είναι «δημοκρατική», οι στρατοδίκες να δικάζουν υποθέσεις ανυποταξίας νέων που δεν παρουσιάζονται στις δίκες. Οι νέοι που αρνούνται να υποκύψουν στον παραλογισμό της υποχρεωτικής στρατιωτικής θητείας και να χαρίσουν στο στρατό 12 μήνες από τη ζωή τους είναι πολλοί περισσότεροι από τους αριθμούς που ανακοινώνει το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Η καταναγκαστική στρατιωτική θητεία είναι ένα από τα τεχνάσματα που χρησιμοποιεί το σάπιο στρατιωτικό κατεστημένο, αλλά δεν μπορεί να ξεγελάσει τη νεολαία και κάθε μορφωμένο πολίτη. Στην πραγματικότητα εξυπηρετεί τα συμφέροντα όσων κάνουν ρουσφέτια, δηλαδή τους παπάδες, τους στρατιωτικούς και διάφορους βουλευτές. Ο ίδιος ο ελληνικός στρατός (Ε.Σ.) αποτελεί έναν παρασιτικό οργανισμό που ληστεύει κυριολεκτικά τους πολίτες (μέσα από τον κρατικό προϋπολογισμό) και διαιωνίζει την ύπαρξή του με βάση μια απαράδεκτη και παρωχημένη φιλοπολεμική προπαγάνδα. Είναι καιρός ο οπισθοδρομικός και επιζήμιος για τους πολίτες θεσμός του στρατού να σταματήσει να αφαιμάζει την ελληνική κοινωνία και είναι καιρός η καταναγκαστική στρατιωτική θητεία να καταργηθεί και εδώ, όπως έχει συμβεί στις περισσότερες χώρες της Ευρώπης. Μέχρι να γίνει αυτό, οι ακριβοπληρωμένοι υπουργοί και οι στρατοδίκες θα προσπαθούν να κρύψουν το πρόβλημα κάτω από το χαλί, θα αρνούνται να παραδεχτούν ότι το τέλος του στρατού (που καταδυνάστευσε και συνεχίζει να καταδυναστεύει) την ελληνική κοινωνία πλησιάζει. Θα συνεχίσουν να υπηρετούν πρόθυμα τις βιομηχανίες όπλων και τα ιμπεριαλιστικά σχέδια του ΝΑΤΟ και άλλων δολοφόνων των λαών.

Το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας και το στρατοκρατικό κατεστημένο νομίζει ότι στρίμωξε το 46χρονο αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη για ακόμα μια φορά. Το υποτιθέμενο αδίκημα είναι γνωστό: τα φιλειρηνικά και αντιμιλιταριστικά του φρονήματα, η ενσυνείδητη άρνησή του να καταταγεί στις ένοπλες δυνάμεις για να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία και η άρνηση του να αποδεχθεί μια εξοντωτική εναλλακτική υπηρεσία που στοχεύει περισσότερο στην τιμωρία των «αντιφρονούντων», παρά στην αληθινή προσφορά στην κοινωνία.

Μερικά από τα προβλήματα που «έλυσε» το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας είναι τα εξής: η εν μέσω οικονομικής κρίσης τεράστια παραγγελία πολεμικών εξοπλισμών (που θα υποχρεωθεί να χρυσοπληρώσει ο ελληνικός λαός), η οποία ακολούθησε την «τυχαία» τηλεοπτική καμπάνια/υστερία περί «παραβιάσεων» του «εθνικού εναέριου χώρου» από τουρκικά αεροσκάφη· η παραδειγματική για την αναισθησία της στάση του Υπουργού κ. Μεϊμαράκη απέναντι στο κύμα αυτοκτονιών και θανάτων μέσα στο στρατό (έναν 20χρονο μάλιστα τον άφησαν να κείτεται νεκρός για έντεκα ημέρες δίπλα στα μαγειρεία του στρατοπέδου Καμπάνη χωρίς κανείς να ενδιαφερθεί να τον αναζητήσει)· το γεγονός ότι ένας στους τέσσερις νέους σύμφωνα με τα επίσημα στοιχεία δεν εκπληρώνει με διάφορους τρόπους τη θητεία του. Για όλα τα παραπάνω – και για πολλά άλλα - που στα δικά μας τα μάτια δείχνουν την οριστική αποσύνθεση της μιλιταριστικής ιδεολογίας και του θεσμού του στρατού, το Υπουργείο σφυρίζει αδιάφορα. Και κάνει αυτό που ξέρει καλύτερα: μπίζνες με τους εμπόρους όπλων (ή εμπόρους του θανάτου αν προτιμάτε), οι οποίες συνδυάζονται με την καλλιέργεια του φόβου στο λαό σχετικά με τις «επεκτατικές βλέψεις και προκλητικές ενέργειες των γειτονικών κρατών», με τη διοργάνωση φασιστικού τύπου διελεύσεων αρμάτων μάχης και σωμάτων ασφαλείας μέσα στις πόλεις σε κάθε επέτειο της 25ης Μαρτίου και της 28ης Οκτωβρίου.

Σχετικά με την υπόθεση Πετρομελίδη θα πρέπει να πούμε ότι η δίκη ήταν σε δεύτερο βαθμό με την κατηγορία της ανυποταξίας, ενώ η πρωτοφανής και απαράδεκτη πρωτόδικη απόφαση προέβλεπε την τριετή φυλάκιση χωρίς αναστολή ή την καταβολή εγγύησης 7000 ευρώ. Είναι απαράδεκτο, 35 χρόνια μετά την πτώση της στρατιωτικής δικτατορίας στη χώρα μας, τα στρατοδικεία να εξακολουθούν να δικάζουν πολίτες. Ο στόχος του στρατιωτικού κατεστημένου ήταν προφανής : να καταδικαστεί για άλλη μια φορά ο γνωστός αντιρρησίας συνείδησης (αρνητής στράτευσης) έτσι ώστε να φοβηθούν όσοι νέοι διαφωνούν με το θεσμό του στρατού και να μην τολμήσουν να αρνηθούν τη στράτευση, σκεπτόμενοι τις οδυνηρές συνέπειες.

Στο σημείο αυτό θα παραθέσουμε το Δελτίο Τύπου που εξέδωσε η Διεθνής Αμνηστία σχετικά με την καταδίκη του Λάζαρου Πετρομελίδη.

Διεθνής Αμνηστία - Δελτίο Τύπου
Αθήνα, 31 Μαρτίου 2009,

Η Ελλάδα επιμένει να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο: Άλλη μια καταδικαστική απόφαση κατά του Αντιρρησία Συνείδησης Λάζαρου Πετρομελίδη

Το Αναθεωρητικό Στρατοδικείο Ρουφ καταδίκασε σήμερα σε δεύτερο βαθμό τον αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη, Αντιπρόεδρο του EBCO (Ευρωπαϊκό Γραφείο για την Αντίρρηση Συνείδησης), σε ποινή φυλάκισης 18 μηνών, με αναστολή εκτέλεση ποινής, κρίνοντάς τον ένοχο για δύο κατηγορίες για ανυποταξία. Πρωτοδίκως είχε καταδικαστεί στην πρωτοφανή ποινή τριετούς φυλάκισης, χωρίς αναστολή, για τις δύο κατηγορίες για ανυποταξία με τις οποίες είχε παραπεμφθεί για 15η φορά.
Εδώ και έντεκα χρόνια εφαρμογής του θεσμού της εναλλακτικής πολιτικής κοινωνικής υπηρεσίας, η Ελλάδα δεν επιδεικνύει καμία πρόθεση να συμμορφωθεί με τα ευρωπαϊκά και διεθνή πρότυπα, αλλά, αντίθετα, εξακολουθεί να διώκει συστηματικά τους αντιρρησίες συνείδησης που υπερασπίζονται τα διεθνώς αναγνωρισμένα δικαιώματά τους.
«Άλλη μια φορά, η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει την αγανάκτησή της για την επιμονή της Ελλάδας να παραβιάζει το διεθνές δίκαιο και δηλώνει ότι, σε περίπτωση που ο Λάζαρος Πετρομελίδης φυλακιστεί, θα τον υιοθετήσει ως κρατούμενο συνείδησης, κάτι που θα αποτελέσει θλιβερή πρωτοτυπία της Ελλάδας εδώ και χρόνια στην Ευρώπη» δήλωσε ο Σίμος Μπούρας, Πρόεδρος του ελληνικού τμήματος της Διεθνούς Αμνηστίας.
Με τις συνεχείς διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης, η Ελλάδα παραβιάζει, εκτός των άλλων, και το άρθρο 14 παράγραφος 7 του Διεθνούς Συμφώνου για τα Ατομικά και Πολιτικά Δικαιώματα, το οποίο ορίζει ότι «κανένας δεν πρέπει να δικάζεται ή να τιμωρείται ξανά για αδίκημα, για το οποίο έχει τελεσίδικα καταδικαστεί ή αθωωθεί σύμφωνα με το δίκαιο και τον κώδικα ποινικής δικονομίας κάθε χώρας».
Η Διεθνής Αμνηστία εκφράζει τον αποτροπιασμό της για την απόφαση αυτή που έρχεται να συμπληρώσει τη μακρά λίστα καταδικαστικών αποφάσεων κατά του αντιρρησία συνείδησης Λάζαρου Πετρομελίδη, ο οποίος έχει κατ’ επανάληψη έρθει αντιμέτωπος με τα στρατοδικεία της Ελλάδας, με τις ίδιες κατηγορίες. Καθώς το γεγονός αυτό παραβιάζει κατάφορα θεμελιώδεις αρχές τους διεθνούς δικαίου, η Διεθνής Αμνηστία ζητάει την άμεση παύση κάθε δίωξης προς το πρόσωπο του Λάζαρου Πετρομελίδη.
Γενικές πληροφορίες:
Η οργάνωση υπενθυμίζει στις ελληνικές αρχές ότι “για δημοκρατικά κράτη που σέβονται τα δικαιώματα και τις θεμελιώδεις ελευθερίες, ο σεβασμός για το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης δεν μπορεί να θεωρείται έλασσον ζήτημα, ξεκομμένο από τη δεσπόζουσα τάση προστασίας και προώθησης, σε διεθνές επίπεδο, των ανθρωπίνων δικαιωμάτων” (“Αντίρρηση συνείδησης στην υποχρεωτική στρατιωτική θητεία”, Γενική Διεύθυνση Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων, Συμβούλιο της Ευρώπης, Ιούνιος 2002).
Τον Μάρτιο του 2005, η Επιτροπή Ανθρωπίνων Δικαιωμάτων των Ηνωμένων Εθνών κάλεσε την Ελλάδα να βελτιώσει το νόμο που αφορά στην αντίρρηση συνείδησης, σημειώνοντας ότι: «Η Επιτροπή εκφράζει την ανησυχία της γιατί η διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας για τους αντιρρησίες συνείδησης είναι πολύ μεγαλύτερη από τη στρατιωτική θητεία και γιατί η αξιολόγηση των αιτήσεων για την υπηρεσία αυτή βρίσκεται υπό τον αποκλειστικό έλεγχο του Υπουργείου Άμυνας. Το Κράτος-Μέλος πρέπει να διασφαλίσει ότι η διάρκεια της εναλλακτικής υπηρεσίας δεν θα έχει τιμωρητικό χαρακτήρα και πρέπει να εξετάσει το ενδεχόμενο να θέσει την αξιολόγηση των αιτήσεων αναγνώρισης των αντιρρησιών συνείδησης υπό τον έλεγχο πολιτικών αρχών».
Η Διεθνής Αμνηστία ζητά άμεσες τροποποιήσεις του ελληνικού θεσμικού πλαισίου, ώστε να διασφαλιστεί ότι:
Η εναλλακτική υπηρεσία δεν θα έχει διάρκεια με χαρακτήρα διάκρισης και τιμωρίας. Αυτή τη στιγμή, όπως έχει ο νόμος, η πλήρης στρατιωτική θητεία είναι 12 μήνες, ενώ η πλήρης εναλλακτική υπηρεσία είναι 30 μήνες. Κατόπιν απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας, η πλήρης εναλλακτική υπηρεσία μπορεί να μειωθεί, αλλά πρέπει να είναι τουλάχιστον 23 μήνες, δηλαδή διάρκεια που συνεχίζει να είναι μεροληπτική και τιμωρητική.
Η διαχείριση της εναλλακτικής υπηρεσίας, συμπεριλαμβανομένων της εξέτασης των αιτήσεων και κάθε πιθανής επακόλουθης δικαστικής εξέλιξης, θα υπάγεται εξ’ ολοκλήρου σε μη στρατιωτικές αρχές. Αυτή τη στιγμή, η διαχείριση υπάγεται στο Υπουργείο Εθνικής Άμυνας. Ο Υπουργός Εθνικής Άμυνας αποφασίζει για τις αιτήσεις, μετά από γνωμοδότηση ειδικής πενταμελούς επιτροπής με δύο στρατιωτικά μέλη, και οι αντιρρησίες συνείδησης, αν και δεν είναι στρατιωτικοί, δικάζονται από στρατοδικεία.
Οι αντιρρησίες συνείδησης θα έχουν το δικαίωμα να αξιώσουν την ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης οποιαδήποτε στιγμή, τόσο πριν, όσο και μετά την κατάταξή τους στις ένοπλες δυνάμεις. Αυτή τη στιγμή, μπορούν μόνο να αξιώσουν την ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης πριν καταταγούν στις ένοπλες δυνάμεις.
Το δικαίωμα στην αντίρρηση συνείδησης θα ισχύει πάντοτε, τόσο σε καιρό ειρήνης όσο και σε καιρό πολέμου. Αυτή τη στιγμή, σε καιρό πολέμου, οι διατάξεις για την εναλλακτική υπηρεσία μπορούν να αναστέλλονται κατόπιν απόφασης του Υπουργού Εθνικής Άμυνας.
Η ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης, και, συνεπώς, το δικαίωμα στην εναλλακτική υπηρεσία, δεν θα ανακαλείται ποτέ, είτε για λόγους άσκησης συνδικαλιστικής δραστηριότητας, είτε συμμετοχής σε απεργία, είτε πειθαρχικών παραπτωμάτων. Επί του παρόντος, προβλέπεται έκπτωση για τέτοιους λόγους.
Η Διεθνής Αμνηστία καλεί επίσης τις ελληνικές αρχές:
Να θέσουν τέλος στις διώξεις των αντιρρησιών συνείδησης και να τους επιτρέψουν να ανακτήσουν πλήρως τα ατομικά και πολιτικά τους δικαιώματα.
Να διασφαλίσουν ότι, τόσο στο νόμο όσο και στην πράξη, οι αντιρρησίες συνείδησης δεν θα υφίστανται διακρίσεις όσον αφορά τους όρους και τις συνθήκες της υπηρεσίας, ή όσον αφορά οποιαδήποτε οικονομικά, πολιτισμικά, αστικά και πολιτικά δικαιώματα.
Να εξαλείψουν τα προβλήματα στη διαδικασία αίτησης. Αυτή τη στιγμή υπάρχουν πολλά προβλήματα σχετικά με τη διαδικασία αίτησης για την ιδιότητα του αντιρρησία συνείδησης, λόγω εμποδίων όπως αυστηρές προθεσμίες, δυσκολίες στην απόκτηση των απαιτούμενων δικαιολογητικών, μη αναγνώριση ως αντιρρησιών όσων παρουσιάζονται σε στρατόπεδο για να πάρουν αναβολή για λόγους υγείας, καθώς και αμφισβητήσιμες αποφάσεις της ειδικής επιτροπής, κυρίως για τους μη θρησκευτικούς αιτούντες.
Να εγγυηθούν τη διαθεσιμότητα επαρκούς και έγκαιρης πληροφόρησης για το δικαίωμα της αντίρρησης συνείδησης στη στρατιωτική θητεία και τον τρόπο απόκτησης της ιδιότητας του αντιρρησία συνείδησης προς όλους όσους αφορά η στρατιωτική θητεία. Αυτή τη στιγμή η συντριπτική πλειονότητα των στρατευσίμων δεν γνωρίζουν ακόμα ότι υπάρχει η επιλογή να υπηρετήσει κάποιος εναλλακτική πολιτική υπηρεσία αντί για στρατιωτική θητεία.

Αντιδράσεις πολιτικών κομμάτων

Στο σημείο αυτό, θα πρέπει να παρουσιάσουμε μερικά αποσπάσματα από ανακοινώσεις που εξέδωσαν ορισμένα πολιτικά κόμματα για το θέμα της καταδίκης του Πετρομελίδη.
Σε ανακοίνωση τους οι Οικολόγοι Πράσινοι αναφέρουν πως «εκθέτει τη χώρα μας η αιτία των διώξεων του Λάζαρου Πετρομελίδη, που αφορά ουσιαστικά τις αντιρρήσεις του για τη διάρκεια και το χαρακτήρα της εναλλακτικής κοινωνικής θητείας: Διάρκεια ελαφρά μεγαλύτερη από τη στρατιωτική θητεία μπορεί να αποτελεί εχέγγυο για την ειλικρίνεια των κινήτρων των αντιρρησιών συνείδησης, η απαίτηση όμως για κοινωνική θητεία 2-3 φορές μεγαλύτερη από τη αντίστοιχη στρατιωτική έχει καθαρά χαρακτήρα τιμωρίας των 'αντιφρονούντων'. Η άρνηση του Λάζαρου Πετρομελίδη να αποδεχθεί κάτι τέτοιο, τον έχει αναδείξει σε μόνιμο στόχο της στρατιωτικής δικαιοσύνης».
Η Νεολαία Συνασπισμού αναφέρει ότι : «Οι διωκτικές αρχές και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας συνεχίζουν να διώκουν τον 46χρονο αντιρρησία συνείδησης Λάζαρο Πετρομελίδη. Την Τρίτη 31/3 δικάζεται σε δεύτερο βαθμό με την κατηγορία της ανυποταξίας, ενώ η πρωτόδικη απόφαση προέβλεπε την τριετή φυλάκιση χωρίς αναστολή ή την καταβολή εγγύησης 7000 ευρώ. Η εκδικητικότητα των αρχών συνεχίζεται, σέρνοντας για ακόμη μια φορά έναν πολίτη στα δικαστήρια, επειδή τόλμησε να αμφισβητήσει το μιλιταριστικό δόγμα, αρνούμενος να εκπληρώσει τη στρατιωτική του θητεία, αλλά και να δεχτεί την εναλλακτική υπηρεσία, με τον εξοντωτικό και εκδικητικό χαρακτήρα για όσους την επιλέγουν. Τη στιγμή που κυβέρνηση της Ν.Δ και το Υπουργείο Εθνικής Άμυνας αδιαφορούν πλήρως για τις αυτοκτονίες και τους θανάτους στο στρατό και επιδίδονται σε μπίζνες εκατομμυρίων ευρώ με τους εμπόρους όπλων, συνεχίζουν και το κυνήγι μαγισσών ενάντια στους αντιρρησίες συνείδησης και τους αρνητές στράτευσης, με εξαντλητικές ποινές. Ως Νεολαία Συνασπισμού στεκόμαστε αλληλέγγυοι/ες στον Λάζαρο Πετρομελίδη. Αγωνιζόμαστε για τον εκδημοκρατισμό του στρατού, για τη μείωση της στρατιωτικής θητείας στους 6 μήνες, για -ισόχρονη με τη στρατιωτική- εναλλακτική κοινωνική υπηρεσία, ενώ στεκόμαστε στο πλευρό κάθε νέου, όποια κι αν είναι η στάση του απέναντι στη στρατιωτική θητεία.» .

Το ΦΙΠΠΑΚ δημοσιεύει το άρθρο αυτό θέλοντας να πληροφορήσει την κοινή γνώμη σχετικά με την απαράδεκτη απόφαση εις βάρος του Πετρομελίδη, δείχνοντας έμπρακτα το ενδιαφέρον του για ζητήματα που αφορούν τους αντιρρησίες συνείδησης και τα εγκλήματα που διαπράττει ο στρατός.

Εργατική Πρωτομαγιά

Η σημερινή μέρα είναι από τις σημαντικότερες για το εργατικό κίνημα. Η Πρωτομαγιά είναι αφιερωμένη στους σκληρούς και πολυετείς αγώνες που έδωσαν οι εργάτες για την απόκτηση περισσότερων δικαιωμάτων και καλύτερων εργασιακών συνθηκών, πληρώνοντας ακόμη και με το ίδιο τους το αίμα πολλές φορές. Θέλουμε επίσης να διευκρινίσουμε ότι η Πρωτομαγιά δεν είναι γιορτή των λουλουδιών όπως θέλουν πολλοί να την παρουσιάσουν (κυρίως για εμπορικούς λόγους). Είναι μια μέρα που έχουμε καθήκον να αποτίσουμε φόρο τιμής στους εργάτες που σκοτώθηκαν αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα του παγκόσμιου εργατικού κινήματος. Ας θυμηθούμε λοιπόν ορισμένες Πρωτομαγιές που έμειναν στην ιστορία και σημάδεψαν την πορεία της εργατικής τάξης.

Πρωτομαγιά 1886

Η αιματοβαμμένη μέρα που θα μείνει για πάντα χαραγμένη στη μνήμη μας. Τη μέρα εκείνη ξέσπασαν στις ΗΠΑ μεγάλες απεργίες των εργατών, με αίτημα την καθιέρωση της οκτάωρης εργασίας. Το εργατικό κίνημα καταπνίγηκε βίαια, κυρίως στο Σικάγο, λόγω της βαρβαρότητας που επέδειξαν οι δυνάμεις καταστολής του κράτους. Το Σικάγο ήταν το μεγαλύτερο βιομηχανικό κέντρο των ΗΠΑ. Το σύνθημα των εργατών ήταν "Οχτώ ώρες δουλειά, οχτώ ώρες ανάπαυση, οχτώ ώρες ύπνο". Σας θυμίζουμε ότι οι εργάτες τότε δούλευαν πολλές ώρες, κάτω από ελεεινές συνθήκες και ότι υπήρχαν ακόμη και παιδιά που δούλευαν. Οι απεργίες που πραγματοποιήθηκαν το Μάιο του 1886 στις ΗΠΑ έμειναν στην ιστορία για τη μαζικότατη συμμετοχή των εργατών σε αυτές. Σε εκείνη την Πρωτομαγιά περίπου 400.000 άνθρωποι συμμετείχαν στις απεργίες που γίνονταν σε όλη την χώρα και πάνω από 80.000 στο Σικάγο. Εκείνο το Σάββατο του 1886, μια εργάσιμη μέρα, οι εργάτες, ξεκίνησαν με τις γυναίκες και τα παιδιά τους για να διαδηλώσουν ειρηνικά στο χώρο της συγκέντρωσης στην πλατεία Haymarket. Στη γύρω περιοχή, είχαν παραταχθεί ισχυρές αστυνομικές δυνάμεις αποτελούμενες από 1.350 άνδρες, οπλισμένους με οπλοπολυβόλα που περίμεναν απλώς το σύνθημα για να ανοίξουν πυρ. Κι ενώ το πλήθος παρακολουθούσε τις ομιλίες, ο επικεφαλής της αστυνομικής δύναμης, διατάσσει να διαλυθεί η συγκέντρωση. Οι αστυνομικοί μαζί με μπράβους των εργοδοτών άρχισαν να χτυπούν τους συγκεντρωμένους χωρίς καμιά διάκριση.
Στις 3 Μαΐου 1886, η απεργία είχε εξαπλωθεί σε ιδιαίτερα μεγάλη κλίμακα. Οι εργοδότες άρχισαν να ανησυχούν, βλέποντας τον ξεσηκωμό πολυάριθμων εργατών. Οι βιομήχανοι φοβήθηκαν ότι δεν θα μπορούσαν να εκμεταλλεύονται με διάφορους τρόπους τους εργάτες όπως έκαναν τόσα χρόνια. Την ίδια μέρα, η αστυνομία πυροβόλησε εργάτες που διαδήλωναν, σκοτώνοντας 6 από αυτούς και τραυματίζοντας 30. Αυτές οι δολοφονίες προκάλεσαν την οργή και την αγανάκτηση της εργατικής τάξης.
Στο σημείο αυτό θα πρέπει να κάνουμε μια σύντομη αναφορά στον αγωνιστή August Spies (1855-1887), του οποίου το πλήρες όνομα ήταν August Vincent Theodore Spies. Ο August Spies είχε γεννηθεί στη Γερμανία και το 1872 μετανάστευσε στις ΗΠΑ, όπου εργάστηκε στις ταπετσαρίες. Σύντομα ασπάστηκε τις αντιεξουσιαστικές ιδέες και εξέδωσε την αντιεξουσιαστική εφημερίδα «Arbeiter Zeitung». Στις 4 Μαϊου 1886 ο Spies μίλησε σε μια μεγάλη συγκέντρωση εργατών στο Haymarket, αγανακτισμένος από τις δολοφονίες που πραγματοποίησε η αστυνομία. Στο μεταξύ, μια μεγάλη αστυνομική δύναμη ήταν εκεί κοντά και παρακολουθούσε τη συγκέντρωση. Το συγκεντρωμένο πλήθος ήταν αρκετά ήρεμο, αλλά ο επικεφαλής της αστυνομίας απαίτησε να διαλυθεί η συγκέντρωση, και οι αστυνομικοί άρχισαν να βαδίζουν παρατεταγμένοι προς το πλήθος. Κάποιος από το πλήθος πέταξε μια βόμβα με αναμμένο φιτίλι και η έκρηξη σκότωσε τέσσερις αστυνομικούς. Η αστυνομία άνοιξε πυρ εναντίον των συγκεντρωμένων εργατών με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον τέσσερις από αυτούς και να τραυματιστούν ακόμα περισσότεροι. Ξυλοκοπήθηκαν βάναυσα πολλοί διαδηλωτές και συνελήφθησαν πάνω από εκατό άτομα. Οι εφημερίδες και το κράτος άρχισαν μια συντονισμένη προπαγάνδα εναντίον των σοσιαλιστών και των αντιεξουσιαστών, παρουσιάζοντάς τους ως ενόχους και παραπληροφορώντας την κοινή γνώμη. Οκτώ από τους πιο επιφανείς αντιεξουσιαστές (ο August Spies, ο Samuel Fielden, ο Albert Parsons, ο Adolph Fischer, ο George Engel, ο Michael Schwab, ο Louis Lingg και ο Oscar Neebe) παραπέμφθηκαν σε δίκη, χωρίς να υπάρχουν ενοχοποιητικά στοιχεία εις βάρος τους. Θα θέλαμε στο σημείο αυτό να σημειώσουμε ότι από τους 8 οι 5 (δηλαδή ο Spies, ο Fischer, ο Engel, ο Lingg και ο Schwab) ήταν μετανάστες από τη Γερμανία.

Η δίκη άρχισε στις 21 Ιουνίου 1886 στο ποινικό δικαστήριο της περιοχής Cooke. Οι υποψήφιοι για το σώμα των ενόρκων δεν επιλέχτηκαν με το συνηθισμένο τρόπο της κλήρωσης ονομάτων από ένα κιβώτιο. Σε αυτήν την περίπτωση ένας ειδικός δικαστικός κλητήρας, που ορίστηκε από τον κρατικό πληρεξούσιο Grinnell, διορίστηκε από το δικαστήριο για να επιλέξει τους υποψηφίους. Στην υπεράσπιση δεν επιτράπηκε να παρουσιάσει στοιχεία ότι ο ειδικός δικαστικός κλητήρας είχε εκφράσει δημόσια την επιθυμία του να κρεμαστούν όλοι οι κατηγορούμενοι. Η τελική σύνθεση του σώματος των ενόρκων ήταν αστεία: αποτελούνταν από επιχειρηματίες, τους υπαλλήλους τους και έναν συγγενή ενός από τους νεκρούς αστυνομικούς. Δηλαδή, όλοι οι ένορκοι ήταν άτομα που διακατέχονταν από εχθρικά αισθήματα απέναντι στους αντιεξουσιαστές εργάτες. Καμία απόδειξη δεν παρουσιάστηκε από τους εκπροσώπους του κράτους ότι οποιοδήποτε από τα οκτώ άτομα που βρίσκονταν ενώπιον του δικαστηρίου είχε ρίξει τη βόμβα, ήταν συνδεμένο με τη ρίψη της, ή είχε ποτέ εγκρίνει τέτοιες ενέργειες. Στην πραγματικότητα, μόνο τρεις από τους οκτώ ήταν στο Haymarket Square εκείνο το βράδυ. Επίσης, δεν παρουσιάστηκε κανένα στοιχείο που να αποδεικνύει ότι οποιοσδήποτε από τους ομιλητές είχε υποκινήσει τη βία. Μάλιστα, στην κατάθεσή του ο δήμαρχος Harrison περιέγραψε τις ομιλίες σαν «μαλακές (tame)». Η πολιτική αγωγή δεν παρουσίασε κανένα στοιχείο που να συνδέει τους κατηγορούμενους με τη βόμβα. Οι μάρτυρες κατέθεσαν ότι δεν είδαν κάποιον από τους κατηγορούμενους να πετάει τη βόμβα, αλλά το δικαστήριο αποφάσισε να καταδικάσει σε βαρύτατες ποινές και τους οκτώ.

Από όλα όσα αναφέραμε μπορείτε να κατανοήσετε ότι η δίκη ήταν στημένη και ότι η καταδίκη ήταν προαποφασισμένη. Στην ουσία, οι κατηγορούμενοι δικάζονταν για τις αντιεξουσιαστικές τους ιδέες και για την ενεργή συμμετοχή τους στους αγώνες και στις διεκδικήσεις των εργατών. Η δίκη έκλεισε όπως είχε ανοίξει, όπως βεβαιώνεται από τα λόγια της κατακλείδας ομιλίας του κρατικού πληρεξούσιου Grinnell στους ένορκους. Το δικαστήριο τους καταδίκασε σε θάνατο. Όταν ο Spies απευθύνθηκε στο δικαστήριο μετά την καταδίκη του, φώναξε : «Εάν νομίζετε ότι με το να μας κρεμάσετε μπορείτε να συντρίψετε το εργατικό κίνημα... το κίνημα από το οποίο τα καταπιεσμένα εκατομμύρια, τα εκατομμύρια που μοχθούν στη δυστυχία και τη στέρηση, περιμένουν τη σωτηρία - εάν αυτή είναι η άποψή σας, τότε κρεμάστε μας! Εδώ θα τσαλαπατήσετε έναν σπινθήρα, αλλά εκεί και εκεί, πίσω σας και μπροστά σας και παντού, οι φλόγες καίνε. Είναι μια κρυφή πυρκαγιά. Δεν μπορείτε να τη σβήσετε.». Η απόφαση του δικαστηρίου προκάλεσε τη δικαιολογημένη αγανάκτηση των εργατών της χώρας. Τρεις από τους καταδικασθέντες αγωνιστές γλύτωσαν τελικά την εκτέλεση. Από τους υπόλοιπους πέντε, ο Louis Lingg αυτοκτόνησε στο κελί του. Στις 11 Νοεμβρίου 1887, ο 32χρονος August Spies, ο 39χρονος Albert Parsons, ο Adolph Fischer και ο 51χρονος George Engel, όλοι τους αντιεξουσιαστές, απαγχονίστηκαν δημόσια. Αυτόπτες μάρτυρες είπαν ότι, καθώς οι 4 αγωνιστές περπατούσαν προς τα ικριώματα, τραγουδούσαν τη Μασσαλιώτιδα, που τότε ήταν ο ύμνος του διεθνούς επαναστατικού κινήματος. Οι συγγενείς τους, που είχαν πάει για να τους συμπαρασταθούν, συνελήφθησαν αμέσως από την αστυνομία. Λίγο πριν θανατωθεί από τους δήμιούς του ο 32χρονος August Spies φώναξε: «Πλησιάζει η μέρα που η σιωπή μας θα είναι πιο δυνατή από τις φωνές μας που στραγγαλίζετε σήμερα». Οι καταδικασμένοι δεν πέθαναν αμέσως, αλλά ο θάνατός τους ήταν αργός και βασανιστικός, και οι θεατές έφυγαν εμφανώς συγκλονισμένοι.

Το 1889 αποφασίστηκε από το συνέδριο της Δεύτερης Διεθνούς Ένωσης Εργατών στο Παρίσι να εορτάζεται η Πρωτομαγιά ως διεθνής εργατική γιορτή σε ανάμνηση των εκτελεσθέντων εργατών του 1886. Στις 26 Ιουνίου 1893, ο κυβερνήτης του Ιλινόις απένειμε χάρη στους 3 εργάτες που ήταν στη φυλακή, γιατί αποδείχτηκε πως, τελικά, ήταν και οι οκτώ κατηγορούμενοι αθώοι. Δήλωσε μάλιστα πως οι απαγχονισμένοι ήταν «θύματα της υστερίας, ενός στημένου σώματος ενόρκων και ενός μεροληπτικού δικαστή». Περιττό να πούμε ότι η πολιτική του καριέρα τελείωσε εκείνη τη μέρα. Αργότερα, ο επικεφαλής της αστυνομίας του Σικάγου, που έδωσε την εντολή για τη βίαιη διάλυση της συγκέντρωσης των εργατών, καταδικάστηκε για διαφθορά.

Οι αγώνες των εργατών συνεχίστηκαν, με αποτέλεσμα το 1898 να κερδίσουν το οκτάωρο οι εργάτες των ορυχείων και το 1900 οι οικοδόμοι. Ακολούθησαν κι άλλες κινητοποιήσεις και τελικά το οκτάωρο θεσπίστηκε επίσημα στην Αμερική το 1938.

Η Πρωτομαγιά του 1893

Η πρώτη εργατική Πρωτομαγιά στην Ελλάδα γιορτάστηκε το 1893, με πρωτοβουλία του Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου (Κ.Σ.Σ.) του Σταύρου Καλλέργη. Αξίζει να αναφέρουμε ότι ο Κ.Σ.Σ. είχε ιδρυθεί το 1890, εξέδιδε την εφημερίδα «Σοσιαλιστής» και είχε σαν στόχο τη διάδοση των σοσιαλιστικών ιδεών και την αφύπνιση της εργατικής τάξης. Όπως ακριβώς είχε καθοριστεί, στις 2 Μάη του 1893, ημέρα Κυριακή και ώρα 5 μ.μ. ο Καλλέργης μαζί με διάφορους σοσιαλιστές και εργαζόμενους, συγκεντρώθηκαν στο Στάδιο, όπου και γιόρτασαν την παγκόσμια ημέρα της Εργατικής Τάξης. Οι πληροφορίες στον Τύπο της εποχής παρουσιάζουν μεγάλη απόκλιση αναφορικά με τον αριθμό των συγκεντρωμένων. Σύμφωνα με άρθρο που δημοσίευσε η «Εφημερίς» για τους σοσιαλιστές : «Οι πλείστοι εξ αυτών ήσαν εργάται, ευπρεπώς κατά το πλείστον ενδεδυμένοι, με ερυθράς κονκάρδας επί της κομβιοδόχης, και πολύ ήσυχοι άνθρωποι. Αυτοί είναι οι πρώτοι σοσιαλισταί εν Ελλάδι, και συνήλθον χθες εις το πρώτον αυτών εν Αθήναις συλλαλητήριον».

Ομιλητής σε εκείνη την Πρωτομαγιάτικη συγκέντρωση ήταν ο Σταύρος Καλλέργης, ο οποίος μεταξύ άλλων είπε: «Ο σκοπός της συναθροίσεώς μας ενταύθα είναι να υπογράψωμεν ψήφισμα διά να δοθή εν καιρώ εις την Βουλήν. Το ψήφισμα δε, έχει ως εξής: Συνελθόντες σήμερον την 2 Μαΐου ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. εν τω Αρχαίω Σταδίω οι κάτωθι υπογεγραμμένοι μέλη του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" και υπό μισθόν πάσχοντες εψηφίσαμεν:
Α) Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα, καθ' όλην την ημέραν, και οι πολίται ν' αναπαύωνται.
Β) Οι εργάται να εργάζωνται 8 ώρας την ημέραν.
Γ) Ν' απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανικάνους προς διατήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
Δ) Το συμβούλιον του "Κεντρικού Σοσιαλιστικού Συλλόγου" να επιδώση το ψήφισμα εις την Βουλήν.
Οι παραδεχόμενοι το ψήφισμα ας υπογράψουσιν αυτό. Δεν πιστεύω δε να υπάρχη τις ενταύθα ο οποίος να μη παραδέχεται τας σοσιαλιστικάς ιδέας και το ψήφισμα. Η συνάθροισίς μας ενταύθα σήμερον έχει παγκόσμιον χαρακτήρα...». Ύστερα από την ομιλία του Καλλέργη – σύμφωνα με το ρεπορτάζ του «Σοσιαλιστή» - συγκεντρώθηκαν μέσα σε μισή ώρα 500 υπογραφές κάτω από το ψήφισμα. Η συγκέντρωση των υπογραφών συνεχίστηκε και στο αμέσως επόμενο χρονικό διάστημα με αποτέλεσμα να συγκεντρωθούν περί τις 2.000. Το Δεκέμβριο του 1893, ο Καλλέργης πήγε στη Βουλή και παρέδωσε το συγκεκριμένο ψήφισμα. Όμως, το ψήφισμα δεν έγινε δεκτό, ο Πρόεδρος της Βουλής έδειξε ειρωνική διάθεση απέναντι στον Καλλέργη όταν παρέλαβε το ψήφισμα και διέταξε τη σύλληψή του. Οι στρατιώτες συνέλαβαν αμέσως τον Καλλέργη, τον κτύπησαν και τον οδήγησαν σε ένα αστυνομικό τμήμα όπου παρέμεινε εκεί για 2 ημέρες. Στη συνέχεια, ο Καλλέργης καταδικάστηκε να εκτίσει ποινή φυλάκισης 10 ημερών στις φυλακές του Παλαιού Στρατώνα.

Η Πρωτομαγιά του 1894

Μετά τον επιτυχή εορτασμό της Πρωτομαγιάς του 1893 και τα όσα επακολούθησαν με την επίδοση του ψηφίσματος, τη σύλληψη και την καταδίκη του Καλλέργη, κυριάρχησε ενωτικό πνεύμα στις τάξεις των σοσιαλιστικών ομάδων της εποχής. Οι ομάδες αυτές κινήθηκαν στην κατεύθυνση ενός ενωτικού εορτασμού της παγκόσμιας μέρας της εργατικής τάξης, κάτι που - παρά τις διαφορές τους - κατάφεραν να φέρουν σε πέρας στις πρωτομαγιάτικες εκδηλώσεις του 1894. Τη μέρα του εορτασμού, οι αστυνομικές δυνάμεις βρέθηκαν σε κινητοποίηση. Η Πρωτομαγιά του 1894 γιορτάστηκε την 1η του Μάη στο Στάδιο και οι εφημερίδες εκείνης της μέρας ανήγγειλαν τη συγκέντρωση που είχε προγραμματιστεί για τις 5 μ.μ. Η «Ακρόπολις» του Γαβριηλίδη έγραφε στο πρωτομαγιάτικο φύλλο της: «Σήμερον την 5 μ.μ. εν τω Σταδίω η συγκέντρωσις των εν Αθήναις και Πειραιεί Σοσιαλιστών. Την ανάπτυξιν των αρχών του σοσιαλισμού θα κάμη ο κ. Π. Δρακούλης. Από χθες εκυκλοφόρησεν εις τας οδούς μακροσκελής έκκλησις προς τους εργάτας εν η δι' επαναστατικού ύφους καλείται και ο λαός να συμμετάσχη της διαδηλώσεως». Ο κόσμος άρχισε να προσέρχεται στο Στάδιο από τις 4 μ.μ.
Στη συγκέντρωση μίλησε ο σοσιαλιστής Πλάτωνας Δρακούλης και στη συνέχεια το λόγο πήρε ο Καλλέργης, του οποίου η ομιλία ήταν ιδιαίτερα καταγγελτική απέναντι στην πλουτοκρατία και το κεφαλαιοκρατικό σύστημα. Στο τέλος μίλησε ο φοιτητής νομικής Ευάγγελος Μαρκαντωνάτος και ο Δ. Γραμματικός. Ο Δ. Γραμματικός τόνισε ότι είναι αναγκαίο να μορφωθούν οι εργάτες, για να καταπολεμηθεί η αμάθεια που αποτελούσε την κύρια αιτία της πολιτικής τους παθητικότητας.
Η συγκέντρωση κατέληξε στο παρακάτω ψήφισμα :
«Οι διεθνείς σοσιαλισταί και οι εργάται Αθηνών - Πειραιώς

Προς την κυβέρνησιν της Ελλάδος

Συνελθόντες σήμερον την 1η Μαΐου του 1894 έτους, ημέραν Κυριακήν και ώραν 5 μ.μ. πάντες οι διεθνείς Σοσιαλισταί και εν γένει πάντες οι υπό μισθόν ευρισκόμενοι και πάσχοντες εργάται Αθηνών - Πειραιώς, αποφασίζομεν και ψηφίζομεν τα εξής:
α) Την Κυριακήν να κλείνονται τα καταστήματα καθ' όλην την ημέραν και οι εργάται ν' αναπαύωνται.
β) Οι εργάται να εργάζωνται επί 8 ώρας την ημέραν και ν' απαγορευθή η εργασία εις τους ανηλίκους.
γ) Να απονέμηται σύνταξις εις τους εκ της εργασίας παθόντας και καταστάντας ανίκανους προς συντήρησιν εαυτών και της οικογενείας των.
δ) Να καταργηθώσιν αι θανατικαί εκτελέσεις.
ε) Ανατίθεται εις τους διευθυντάς των σοσιαλιστικών εφημερίδων η επίδοσις του παρόντος ψηφίσματος εις την κυβέρνησιν, επί τη βάσει του οποίου παρακαλείται αύτη να συντάξη νομοσχέδιο και υποβάλη τούτο εις την Βουλήν προς ψήφισιν κατά την αμέσως συγκληθησομένην αυτής σύνοδον.

Αθήναι, 1η Μαΐου 1894».

Μάιος του 1936

Στην ιστορία έμειναν και οι μεγάλες απεργίες στη Θεσσαλονίκη το Μάιο του 1936. Με αίτημα την αύξηση του ημερομισθίου από τις 75 στις 120-135 δραχμές, η «Πανελλήνια Καπνεργατική Ομοσπονδία» κάλεσε τα μέλη της σε απεργία. Στις 29 Απριλίου οι καπνεργάτες ξεκίνησαν στη Θεσσαλονίκη τον απεργιακό τους αγώνα. Τις πρώτες μέρες του Μαΐου 1936 οι απεργίες είχαν αυξηθεί σημαντικά, όπως και οι εκδηλώσεις αλληλεγγύης προς τους απεργούς καπνεργάτες. Στις 8 Μαΐου η χωροφυλακή της Θεσσαλονίκης εμπόδισε τους χιλιάδες απεργούς να κατευθυνθούν στο Διοικητήριο. Χρησιμοποίησαν απροκάλυπτη βία με αποτέλεσμα να τραυματιστούν σοβαρά πολλοί καπνεργάτες. Στη συνέχεια ξεκίνησαν απεργία οι εργάτες των σιδηροδρόμων, οι εργαζόμενοι στον ηλεκτρικό, οι τροχιοδρομικοί κ.α. Η κυβέρνηση του (μετέπειτα δικτάτορα) Ιωάννη Μεταξά θέλοντας να φιμώσει το απεργιακό κίνημα, επιστράτευσε τους σιδηροδρομικούς και τους τροχιοδρομικούς, ενώ πέραν της χωροφυλακής, ανέθεσε και στο Γ’ Σώμα Στρατού να είναι σε ετοιμότητα. Οι αποφάσεις της κυβέρνησης όμως έφεραν αποτελέσματα εντελώς αντίθετα από αυτά που ανέμενε. Στις 9 Μαΐου διευρύνθηκε το μέτωπο των εργαζομένων που συμμετείχαν στην απεργία. Αρτεργάτες, λιμενεργάτες, βιομηχανικοί εργάτες κ.α., συνολικά 25.000 εργαζόμενοι, δήλωσαν ότι απεργούν. Η βαρβαρότητα που επέδειξε η χωροφυλακή στην προσπάθειά της να διαλύσει τις διαδηλώσεις δεν φόβισε τους απεργούς. Οι δυνάμεις καταστολής πυροβολούσαν όποιον έβρισκαν μπροστά τους, με αποτέλεσμα να σκοτωθούν τουλάχιστον 12 εργάτες και να τραυματιστούν περίπου 280-300. Η κυβέρνηση διέταξε το στρατηγό Ζέππο του Γ’ Σώματος Στρατού να καταστείλει τις απεργιακές κινητοποιήσεις. Οι εργάτες ζήτησαν την τιμωρία των δολοφόνων χωροφυλάκων και του διοικητή της χωροφυλακής συνταγματάρχη Ντάκου. Στην κηδεία των δολοφονημένων εργατών που έγινε στις 10 Μαΐου, ξεπέρασαν τις 250.000 οι πολίτες που τους συνόδευσαν στο νεκροταφείο. Η οργή του λαού ανάγκασε τους χωροφύλακες να παραμείνουν κρυμμένοι στα γραφεία τους. Η 24ωρη πανελλαδική απεργία που κηρύχθηκε στις 13 Μαΐου ήταν ιδιαίτερα επιτυχημένη. Τελικά, μετά από πολλές ανθρώπινες απώλειες έγιναν δεκτά, στο σύνολό τους, τα αιτήματα των απεργών.

Οι φωτογραφίες που έχουμε βάλει είναι από το μνημείο που έχει στηθεί στο HAYMARKET και από εορτασμούς της Πρωτομαγιάς στο Σικάγο.

Κάλεσμα προς τα μέλη του ΦΙΠΠΑΚ

Αγαπητά μέλη του ΦΙΠΠΑΚ σας καλούμε να συμμετάσχετε την Παρασκευή στη συγκέντρωση για την εργατική Πρωτομαγιά. Θα ήταν καλό, όσοι θέλετε και μπορείτε, να είστε παρόντες για να τιμήσουμε τους εργάτες που έχασαν τη ζωή τους στο Σικάγο το 1886, αγωνιζόμενοι για τα δικαιώματα της εργατικής τάξης. Θα πρέπει να συνεχίσουμε το έργο τους και να υπερασπιστούμε και εμείς τα δικαιώματα που απέκτησε με θυσίες και αίμα το εργατικό κίνημα.

Το κείμενο αυτό, συντάχθηκε από τον Αρχηγό του ΦΙΠΠΑΚ "Red Panther 8" και από τον Αναπληρωτή Γραμματέα του ΦΙΠΠΑΚ "Ρήγα".

Bahrain Grand Prix (26-4-2009)

Παραθέτουμε τα αποτελέσματα στον αγώνα του Μπαχρέιν, στη Φόρμουλα 1, στις 26 Απριλίου 2009.
1 Jenson Button Brawn-Mercedes
2 Sebastian Vettel RBR-Renault
3 Jarno Trulli Toyota
4 Lewis Hamilton McLaren-Mercedes
5 Rubens Barrichello Brawn-Mercedes
6 Kimi Räikkönen Ferrari
7 Timo Glock Toyota
8 Fernando Alonso Renault
9 Nico Rosberg Williams-Toyota
10 Nelsinho Piquet Renault
11 Mark Webber RBR-Renault
12 Heikki Kovalainen McLaren-Mercedes
13 Sebastien Bourdais STR
14 Felipe Massa Ferrari
15 Giancarlo Fisichella Force India-Mercedes
16 Adrian Sutil Force India-Mercedes
17 Sebastien Buemi STR
18 Robert Kubica BMW Sauber
19 Nick Heidfeld BMW Sauber
Ret Kazuki Nakajima Williams-Toyota

Παραθέτουμε τη βαθμολογία ομάδων :
1. Brawn-Mercedes 50
2. RBR-Renault 27.5
3. Toyota 26.5
4. McLaren-Mercedes 13
5. Renault 5
6. BMW Sauber 4
7. STR 4
8. Williams-Toyota 3.5
9. Ferrari 3
10. Force India-Mercedes 0

Ακολουθεί η βαθμολογία οδηγών :
1 Jenson Button (Brawn-Mercedes) 31
2 Rubens Barrichello (Brawn-Mercedes) 19
3 Sebastian Vettel (RBR-Renault) 18
4 Jarno Trulli (Toyota) 14.5
5 Timo Glock (Toyota) 12
Οι φωτογραφίες που είδατε παραπάνω είναι από τον αγώνα του Μπαχρέιν. Ο επόμενος αγώνας θα γίνει στην Ισπανία στις 10-5-2009.

ΔΗΜΟΣΚΟΠΗΣΗ ΤΗΣ VPRC

Δημοσιεύτηκαν σήμερα, 26 Απριλίου 2009, στην ιστοσελίδα www.avgi.gr τα αποτελέσματα δημοσκόπησης που πραγματοποίησε η VPRC. Στη δημοσκόπηση αυτή, καταγράφεται η ενίσχυση των λεγόμενων «μικρών» κομμάτων. Τα αποτελέσματα στην πρόθεση ψήφου είναι :
ΠΑΣΟΚ 37%
Ν.Δ. 34%
ΣΥΡΙΖΑ 8,5%,
ΚΚΕ 8%
Οικολόγοι Πράσινοι 5%
ΛΑ.Ο.Σ. 4,5%.
Αναποφάσιστοι 8,4%
Λευκό ή άκυρο 7,1%.
Το 62% των ερωτηθέντων δηλώνει ότι δεν ενδιαφέρεται καθόλου ή ενδιαφέρεται λίγο για την αναμέτρηση της 7ης Ιουνίου.

Ψηφοφορία για τους ΜΕΓΑΛΟΥΣ ΕΛΛΗΝΕΣ

Ο τηλεοπτικός σταθμός ΣΚΑΪ διεξάγει μια ψηφοφορία με τίτλο «ΜΕΓΑΛΟΙ ΕΛΛΗΝΕΣ». Στην ψηφοφορία αυτή (που έχει ξεκινήσει εδώ και καιρό) μπορείτε να συμμετάσχετε στέλνοντας γραπτό μήνυμα (SMS). Έχουν ανακοινωθεί οι Έλληνες που κατέλαβαν τις θέσεις 11-100. Τώρα γίνεται ψηφοφορία μόνο για τους 10 κορυφαίους Έλληνες. Τα αποτελέσματα μέχρι στιγμής είναι : 1.ΜΕΓΑΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΟΣ, 2.ΚΟΛΟΚΟΤΡΩΝΗΣ, 3.ΠΑΠΑΝΙΚΟΛΑΟΥ, 4.ΣΩΚΡΑΤΗΣ, 5.ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ,6.ΚΑΡΑΜΑΝΛΗΣ, 7.ΚΑΠΟΔΙΣΤΡΙΑΣ, 8.ΠΛΑΤΩΝΑΣ, 9.ΒΕΝΙΖΕΛΟΣ, 10.ΠΕΡΙΚΛΗΣ. Συμφωνείτε με τα αποτελέσματα της ψηφοφορίας ; Εσύ ποιους θα ψηφίζατε ως τους 10 μεγαλύτερους Έλληνες και ποιον ως τον κορυφαίο; Μπορείτε να κάνετε σχόλια για οποιονδήποτε Έλληνα, σε οποιαδήποτε θέση κι αν ψηφίστηκε.

Διάσημα παιδιά της αριστεράς

Τι απέγιναν τα οργισμένα νιάτα της επανάστασης;

Πολλοί αριστεροί των περασμένων δεκαετιών, από εκείνους τους φοιτητές που θα άλλαζαν τον κόσμο, που σήκωσαν κόκκινες σημαίες, που κατέβηκαν σε πορείες και συμμετείχαν σε καταλήψεις, που έμειναν νύχτες στα κρατητήρια της ασφάλειας και ξυλοκοπήθηκαν από αστυνομικούς, σήμερα είναι τα αφεντικά, κρατάνε στα χέρια τους τις τύχες άλλων εργαζομένων και έχουν μερίδιο ευθύνης για την παραπληροφόρηση της κοινής γνώμης από τα ΜΜΕ. Οι περισσότεροι από τους ανθρώπους που αναφέρονται παρακάτω είναι πρώην αριστεροί. Λίγοι μόνο έχουν παραμείνει συνεπείς στην ιδεολογία τους. Καθήστε, πάρτε βαθιά ανάσα και διαβάστε.

Μέλη του Ρήγα Φεραίου (νεολαία του ΚΚΕ Εσωτερικού) ή του ΚΚΕ Εσωτερικού

Κώστας Σπυρόπουλος, διευθυντής ειδήσεων του ΑΝΤ1 επί σειρά ετών
Βασίλης Λυριτζής, παρουσιαστής εκπομπής στην κρατική τηλεόραση
Νίκος Φίλης, διευθυντικό στέλεχος της "Αυγής"
Νίκος Μεγγρέλης της ΝΕΤ
Θανάσης Γεωργακόπουλος, στέλεχος της ΑΕΚΑ, της πολιτικής κίνησης που αποχώρησε από το Συνασπισμό και συνεργάζεται με το ΠΑΣΟΚ.
Χρήστος Μαχαίρας, υπεύθυνος ειδήσεων παλιότερα του FLASH, διευθυντής σήμερα της ΝΕΤ 105,8 και παρουσιαστής εβδομαδιαίου talk show της κρατικής τηλεόρασης.
Θανάσης Τσεκούρας, στέλεχος σήμερα των ειδήσεων της ΝΕΤ, βρέθηκε προ καιρού στη θέση του διευθυντή της εφημερίδας "Εξουσία"
Γνωστότερος, πάντως, απ' όλους επρόκειτο να γίνει ο Γραμματέας της "Β' Πανελλαδικής" του Κολλεγίου Αθηνών, γνωστός κατά (δημοσιογραφικόν) κόσμον και ως... Αλέξης Παπαχελάς (γνωστός δημοσιογράφος σε ιδιωτικά κανάλια και διευθυντής της δεξιάς εφημερίδας Καθημερινή).
Γιάννης Μαυρής και Χριστόφορος Βερναρδάκης : ίδρυσαν την V-PRC, ο Στράτος Φανάρας τη Metron Analysis...
Κώστας Τάταρης : μέλος του Ρήγα Φεραίου στη δεκαετία του ’80. Σήμερα είναι αντιπρόεδρος του (ακροδεξιού) «Ελληνικού Μετώπου» στη Λάρισα.
Ορισμένα μέλη του Ιού της "Ελευθεροτυπίας" (Ψαρράς, Τρίμης, Ψαρρά)
Διονύσης Σαββόπουλος : μουσικοσυνθέτης, ΚΚΕ Εσωτερικού.
Κώστας Αγαπίου (του Αντωνίου): άνθρωπος που δραστηριοποιήθηκε έντονα στον αγώνα κατά της χούντας και αργότερα το όνομά του ενεπλάκη στην υπόθεση της τρομοκρατίας. Ήταν μέλος της Νεολαίας Λαμπράκη και συμμετείχε στην πρώτη διαδήλωση κατά της χούντας (Αύγουστος 1967). Λόγω της αντιδικτατορικής του δράσης, αναγκάστηκε να φύγει από την Ελλάδα το 1968. Αναδείχθηκε σε ηγετικό στέλεχος της οργάνωσης «Άρης» του Ρήγα Φεραίου (Νεολαία ΚΚΕ Εσωτερικού). Στη μεταπολίτευση εντάχθηκε στον ΕΛΑ (Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας). Σύμφωνα με την Αντιτρομοκρατική, ο Κ. Αγαπίου απέκτησε εκτεταμένες διασυνδέσεις στο εξωτερικό, τις οποίες αξιοποίησε στη μεταπολίτευση φέρνοντας σε επαφή τον ΕΛΑ με την οργάνωση του Κάρλος. Είχε τα ψευδώνυμα Φιλίπ και Τζιάνι. Συνεργάστηκε το 1983 με τον Κάρλος, στην επίθεση κατά του Σαουδάραβα Πρέσβη. Σε αυτή την επίθεση χρησιμοποιήθηκε για πρώτη φορά βόμβα με τηλεχειρισμό στην Ελλάδα. Το Σεπτέμβριο του 2004 καταδικάστηκε ο Αγαπίου ως μέλος του ΕΛΑ (στην πρώτη δίκη του ΕΛΑ). Τον Ιούλιο του 2005 τελείωσε η δίκη (σε δεύτερο βαθμό) του ΕΛΑ. Το Τριμελές Εφετείο Κακουργημάτων αθώωσε όλους τους κατηγορούμενους ως μέλη του ΕΛΑ, μεταξύ αυτών και τον Αγαπίου. Τον Ιανουάριο του 2008, το Πενταμελές Εφετείο Αναστολών Αθήνας έκανε ομόφωνα δεκτή την αίτηση αναστολής εκτέλεσης της ποινής του κι έτσι ο Αγαπίου αφέθηκε ελεύθερος μετά από 5 χρόνια κράτησής του στις φυλακές Κορυδαλλού.
Κώστας Ζουράρις : κουλτουριάρης και ΠΑΟΚτζής. Αρχικά ήταν μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ Εσωτερικού και μετά μέλος του ΚΚΕ εσωτερικού-Α.Α. . Το 1999 ήταν υποψήφιος ευρωβουλευτής με το ΚΚΕ και το 2000 υποψήφιος βουλευτής με το ίδιο κόμμα. Το 2000 ήρθε σε ρήξη με το ΚΚΕ.
Μιχάλης Σαμπατακάκης : ηγετικό στέλεχος του Ρήγα Φεραίου. Σήμερα είναι οδοντίατρος και μέλος του ΣΥΝ.
Παντελής Καψής (ΤΑ ΝΕΑ)
Δημήτρης Αβραμόπουλος (ΝΔ)
Πέτρος Κουναλάκης : Στέλεχος του ΚΚΕ Εσωτερικού και αργότερα βουλευτής του Συνασπισμού, απ’ τον οποίο αποχώρησε το 2003 για να ενταχθεί στο ΠΑΣΟΚ.
Γιάννης Λάτσιος : διευθυντής προγράμματος στο κανάλι του «ΑΝΤ1» και σύζυγος της Ελένης Μενεγάκη.
Ας υπογραμμιστεί τέλος και η εντονότατη παρουσία στα media πλήθους ευρωκομμουνιστριών , αφού, ως γνωστόν, ο Ρήγας λειτούργησε επί έτη ως στέγη και του ωραίου φύλου. Η Χριστίνα Πουλίδου του "Επενδυτή", η Χρύσα Ταβουλάρη του "Ελεύθερου Τύπου", η Αννυ Ποδηματά του "Βήματος", αλλά και η Ινώ Αφεντούλη, που μετακόμισε στις Βρυξέλλες, είναι μερικές μόνο από τις κυρίες του ΚΚΕ εσωτερικού που δραστηριοποιήθηκαν στο χώρο του Τύπου."

ΜΕΛΗ ΤΗΣ ΚΝΕ Ή ΤΟΥ ΚΚΕ

Γιάννης Βλαστάρης : Στέλεχος επί χρόνια της ΚΝΕ, πέρασε από διάφορα δημοσιογραφικά πόστα, για να βρεθεί, στα τέλη του '80, διευθυντής του περιοδικού "ΕΝΑ", συμφερόντων Κοσκωτά και να βρεθεί τελικά στη θέση του διευθυντή σύνταξης της "Κυριακάτικης Ελευθεροτυπίας".
Ηλίας Θεοφύλακτος (ΚΝΕ) : είχε αναλάβει τη διεύθυνση του περιοδικού "Flash", του ομίλου Κόκκαλη, και στη συνέχεια να "μεταγραφεί" στο χώρο των επιχειρήσεων.

Περικλής Κατσιούλας : Γραμματέας Σπουδάζουσας της ΚΝΕ στις αρχές του '80, "γίνεται" διπλωματικός συντάκτης του "Flash", αλλά γρήγορα τον κερδίζει ο επιχειρηματικός χώρος, όπου πρωταγωνιστεί είτε από τη θέση του διευθυντή της εταιρείας κινητής τηλεφωνίας του ομίλου Κόκκαλη, Bulfon, στη Βουλγαρία, είτε από τη σημερινή θέση του ιδιοκτήτη εταιρείας consulting.
To διπλωματικό ρεπορτάζ κέρδισε αρχικά και τον υπεύθυνο του Γραφείου Τύπου της ΚΝΕ, Nίκο Μαράκη, ο οποίος, έπειτα από σειρά επιτυχιών στο "ΒΗΜΑ", πέρασε επίσης στις επιχειρήσεις.
Τάσος Τέλλογλου : δημοσιογράφος
Σωκράτης Τσιχλιάς : διευθυντής του "ΜΕΤΡΟ" και στέλεχος παλιότερα του "ΕΝΑ".
Γιώργος Δελαστίκ : Παλαιότερα στην ΚΝΕ και σήμερα στο ΝΑΡ. Δημοσιογράφος στην Καθημερινή.
Πέτρος Παπακωνσταντίνου : μαζί με το Γιώργο Δελαστίκ, έχουν την ευθύνη των διεθνών της "Καθημερινής".
Άρης Τόλιος : διευθυντής ειδήσεων του ραδιοσταθμού FLASH
Γιάννης Προβής : εκ των υπευθύνων του Γραφείου Τύπου του Αθήνα 2004
Ντίνος Ρουτζούνης : επικεφαλής της εταιρείας δημοσκοπήσεων ΚΑΠΑ Research
Νίκος Μελέτης : διπλωματικός συντάκτης της ΝΕΤ και άλλοι πολλοί
Αντώνης Μαλάμης : απηνής διώκτης των πάσης φύσεως διαφωνούντων, ο οποίος χρημάτισε και επικεφαλής των αλήστου μνήμης ΚΝΑΤ που ξυλοκοπούσαν αλύπητα όσους ήταν ιδεολογικοί αντίπαλοι της ΚΝΕ. Υπήρξε ο πιο διάσημος τραμπούκος της ΚΝΕ και δεν δίσταζε ακόμα και να σβήσει αναμμένα τσιγάρα στα πρόσωπα των πολιτικών του αντιπάλων. Το βράδυ της 16ης Δεκεμβρίου 1979 ήταν επικεφαλής των ροπαλοφόρων της ΚΝΕ (ΚΝΑΤ) που εισέβαλαν στο Χημείο για να διαλύσουν την κατάληψη που γινόταν ενάντια στο Νόμο 815. Εκείνο το βράδυ, οι ΚΝΙΤΕΣ ήταν εφοδιασμένοι με κράνη, ξύλα, πέτρες και λοστούς και ξυλοκόπησαν τους καταληψίες που στην πλειοψηφία τους ήταν αντιεξουσιαστές. Μετά από σκληρή μάχη και περίπου 15 τραυματίες, οι ΚΝΙΤΕΣ έθεσαν το κτίριο υπό τον έλεγχό τους. Ο "διάβολος" της ΚΝΕ αργότερα ίδρυσε τη διαφημιστική εταιρεία DIABOLO, αφού προηγουμένως πέρασε από τη θέση του οικονομικού διευθυντή της εφημερίδας "Πρώτη".

Βασιλική Τσαμπιέρη : πρώην μέλος της ΚΝΕ. Σήμερα είναι υποψήφια βουλευτής με το ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη.
Δημήτρης Τσιόδρας : ΚΚΕ, πολιτικός συντάκτης της Ελευθεροτυπίας.
Δήμος Βερύκιος : δημοσιογράφος της ιδιωτικής τηλεόρασης που ξεκίνησε την καριέρα του από το Ριζοσπάστη. Σπουδαίος φωνακλάς, γνωστός από τη συμμετοχή του σε πολλές τηλεοπτικές κοκορομαχίες.
Κατερίνα Τσάβαλου : ηθοποιός, οπαδός του ΚΚΕ.
Λίνα Μαρκάκη : ηθοποιός που έπαιξε στο σίριαλ «Καλημέρα Ζωή», οπαδός του ΚΚΕ.
Κ. Κωνσταντόπουλος : ηθοποιός, ΚΚΕ
Παύλος Τσίμας
Πάνος Γερμανός : μεγαλοεπιχειρηματίας και οπαδός του ΚΚΕ. Δεν είναι μέλος του ΚΚΕ.
Θανάσης Καρτερός
Γιώργος Κύρτσος
Γιάννης Ραχιώτης : δικηγόρος
Νίκος Κοτζιάς : ΚΝΕ, ΚΚΕ, ΝΑΡ και τώρα στο ΠΑΣΟΚ, στενός συνεργάτης του Γιώργου Παπανδρέου.
Ευ. Παπαχρήστος : ΚΚΕ και μετά ΠΑΣΟΚ
Θοδωρής Ρουσόπουλος
Νάντια Βαλαβάνη : συγγραφέας και οικονομολόγος. Το 1973 ήταν μέλος της ΚΝΕ και της Αντι – ΕΦΕΕ και συμμετείχε στην εξέγερση του Πολυτεχνείου.
Τάκης Θεοδωρικάκος (ΚΝΕ, GPO)
Κώστας Γκόντζος (DERBY)
Όλγα Τρέμη (ΚΝΕ)
Σεμίνα Διγενή : τηλεπαρουσιάστρια, ΚΝΕ
Απόστολος Γκλέτσος : γνωστός ηθοποιός, γυναικοκατακτητής και ΚΝΙΤΗΣ. Ήταν υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος στον Πειραιά με το συνδυασμό του ΚΚΕ. Είχε πει ότι την ψυχοθεραπεία που του προσφέρει το ΚΚΕ δεν μπορεί να του την προσφέρει κανένας!!!!
Παναγιώτης Φασούλας : ΚΝΕ, ΠΑΣΟΚ. Δήμαρχος Πειραιά.
Λίλα Καφαντάρη : ηθοποιός, βουλευτίνα του ΚΚΕ.
Μάνος Λοΐζος : συνθέτης, μέλος του ΚΚΕ.
Τρύφων Παπουτσής : ηθοποιός, ΚΚΕ.
Β. Βαλασσόπουλος : μετά από την ΚΝΕ εντάχθηκε στο ΠΑΣΟΚ και έγινε Περιφερειάρχης Κρήτης και Κ. Μακεδονίας.
Ανδρέας Λοβέρδος : στα νιάτα του (το 1973) ήταν μέλος της Πανσπουδαστικής (φοιτητική παράταξη του ΚΚΕ). Μετά έγινε βουλευτής του ΠΑΣΟΚ και Υφυπουργός στην Κυβέρνηση Σημίτη.
Θεόδωρος Πάγκαλος : Υπουργός σε κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Δεν εντάχθηκε ούτε στο ΚΚΕ ούτε στην ΚΝΕ. Απλά ήταν μέλος της ΕΠΟΝ στη δεκαετία του 1950.
Μαρία Δαμανάκη : μέλος της Κ.Ε. και του Π.Γ. του ΚΚΕ, στη συνέχεια Πρόεδρος του Συνασπισμού (1991-1993) και σήμερα βουλευτίνα του ΠΑΣΟΚ.
Γιάννης Διώτης : εισαγγελέας που χειρίστηκε την υπόθεση της «17 Νοέμβρη».
Σπύρος Παπαδόπουλος : ΚΝΕ, τηλεπαρουσιαστής στην κρατική τηλεόραση.
Στέλιος Λογοθέτης : μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου το 1973, της Αντι-ΕΦΕΕ και της Κεντρικής Επιτροπής του ΚΚΕ. Δήμαρχος Νίκαιας και Πειραιά.
Νίκος Ευαγγελάτος : μέλος της ΚΝΕ, δημοσιογράφος.

ΜΕΛΗ ΤΟΥ ΕΚΚΕ Ή ΤΗΣ ΑΑΣΠΕ (ΦΟΙΤΗΤΙΚΗ ΠΑΡΑΤΑΞΗ ΤΟΥ ΕΚΚΕ)

Το ΕΚΚΕ ιδρύθηκε το 1970 και ήταν η πιο μαζική και επαναστατική οργάνωση
της εξωκοινοβουλευτικής αριστεράς.

ΑΠΟ ΗΘΟΠΟΙΟΥΣ:
Άννα Μιχαλιτσιάνου
Αντώνης Καφετζόπουλος
Γιώργος Κοτανίδης
Πιατάς

ΑΠΟ ΔΙΑΦΟΡΟΥΣ ΧΩΡΟΥΣ :
Αλέξης Καπόπουλος : αρχιτέκτονας, μέλος του ΕΚΚΕ και σύζυγος της Δήμητρας Λιάνη.
Ανδρέας Αποστολίδης : μέλος του ΕΚΚΕ και της ΑΑΣΠΕ, σκηνοθέτης και συγγραφέας.
Θ. Μαραγκός : μέλος του ΕΚΚΕ και σκηνοθέτης της ταινίας «Μάθε παιδί μου γράμματα».
Θεόδωρος Τσουκάτος : στενός συνεργάτης του Σημίτη στις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ, γνωστός και ως «στρατηγός» του ΠΑΣΟΚ.
Γ. Πανταγιάς : ο άνθρωπος που υπήρξε το δεξί χέρι του πρωθυπουργού Σημίτη για πολλά χρόνια. Στα νιάτα του ήταν μέλος του ΕΚΚΕ και συντάκτης του περιοδικού «Σοσιαλιστική θεωρία και πράξη». Γνωρίστηκε με το Σημίτη το 1985.
Κώστας Λαλιώτης : Υπουργός σε πολλές κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ. Διατηρούμε επιφυλάξεις για το αν ήταν στο ΕΚΚΕ.
Στέλιος Κούλογλου : υπεύθυνος του κεντρικού συμβουλίου της ΑΑΣΠΕ και αργότερα παρουσιαστής της εκπομπής "ΡΕΠΟΡΤΑΖ ΧΩΡΙΣ ΣΥΝΟΡΑ" στην κρατική τηλεόραση.
Άννα Φιλίνη : βουλευτίνα του ΣΥΡΙΖΑ. Στα νιάτα της ήταν στο ΕΚΚΕ. Είχε πάρει μέρος στην επίθεση που πραγματοποίησε το ΕΚΚΕ κατά της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα, στις 21-4-1975, κατά τη διάρκεια μιας ιδιαίτερα μαζικής πορείας. Το κτίριο υπέστη μεγάλες ζημιές και παραλίγο να καεί τελείως. Η Φιλίνη καταδικάστηκε μαζί με άλλους για αυτή την επίθεση πρωτόδικα, αλλά αθωώθηκε στο Εφετείο το 1976.
Πέτρος Τατούλης : διετέλεσε βουλευτής και κυβερνητικό στέλεχος της ΝΔ. Το 1998 διαγράφτηκε από τη ΝΔ. Επανήλθε και το 2008 διαγράφτηκε για δεύτερη φορά.
Ανδρέας Μικρούτσικος : Στα νιάτα του ήταν στο ΕΚΚΕ. Αργότερα, βέβαια, όπως τόσοι και τόσοι αποφάσισαν να αλλάξουν τακτική και να αλλώσουν το σύστημα "από τα μέσα"…
Θάνος Μικρούτσικος
Γιάννης Κούτρας : τραγουδιστής
Μαρία Δημητριάδη (1951-2009) : η τραγουδίστρια που έγινε η φωνή της αριστεράς. Η φωνή της Δημητριάδη ήταν το σήμα κατατεθέν σε όλες τις συγκεντρώσεις της αριστεράς απ’ το 1974 ως τα μέσα της δεκαετίας του ’80. Αρχικά εντάχθηκε στο ΕΚΚΕ. Ήταν αδελφή της Αφροδίτης Μάνου και σύζυγος του Ανδρέα Μικρούτσικου. Αργότερα συμπορεύτηκε με το ΚΚΕ. Παρέμεινε ιδεολόγος στη ζωή και στις επιλογές της.
Μπήλιω Τσουκαλά : τηλεπαρουσιάστρια στην κρατική τηλεόραση.
Αφροδίτη Μάνου : τραγουδίστρια, στιχουργός και συνθέτης. Οι στίχοι των τραγουδιών «Πάρε με» και «Χαιρετίσματα» είναι δικοί της.
Ανδρέας Αποστολίδης : σκηνοθέτης και συγγραφέας. Ηγετικό στέλεχος των ΕΚΚΕ και ΑΑΣΠΕ.
Θόδωρος Αγγελόπουλος (1935- ): Κορυφαίος Έλληνας σκηνοθέτης, διεθνώς αναγνωρισμένος. Ορισμένες ταινίες του είναι : «Μέρες του ’36» (1972), «Οι κυνηγοί» (1977), «Το μετέωρο βήμα του πελαργού» (1991). Το 1998 πήρε το βραβείο του Χρυσού Φοίνικα.

Σύμφωνα με κάποιες πληροφορίες από το INDYMEDIA που δεν έχουν διασταυρωθεί, μέλη του ΕΚΚΕ ήταν και η Άννα Βίσση και ο Νίκος Καρβέλας ! Για την εγκυρότητα των πληροφοριών αυτών διατηρούμε τις επιφυλάξεις μας. Αυτό που μπορούμε να πούμε με σιγουριά είναι ότι στη συναυλία συμπαράστασης στον Γιάννη Σερίφη (εις βάρος του οποίου είχε στηθεί από την αστυνομία μια απίστευτη σκευωρία) στο Σπόρτινγκ στις 9-1-1978 συμμετείχε ανάμεσα σε άλλους και η Άννα Βίσση.

Διάφοροι αριστεροί από διάφορους χώρους

Άγγελος Καρπης : Αστυφύλακας της Γενικής Ασφάλειας, στάλθηκε με πολιτικά μαζί με άλλους συναδέλφους του να παρακολουθήσουν συζήτηση των αναρχικών στο Χημείο τον Ιανουάριο του 1982. Εντοπίστηκε απ' τους συγκεντρωμένους αναρχικούς, φωτογραφήθηκε, αφοπλίστηκε και ξυλοκοπήθηκε. Σύμφωνα με το σχετικό (3608/83) βούλευμα του Συμβουλίου Πλημμελειοδικών, "ο παθών [ήταν] εφοδιασμένος απ' την Υπηρεσία του και για λόγους υπηρεσιακούς με ψεύτικο δελτίο ταυτότητας υπό τα στοιχεία Δημητρόπουλος Αγγελος". Αναφερθήκαμε σε αυτό το πρόσωπο για να δείξουμε ότι συχνά η αστυνομία στέλνει δικούς της ανθρώπους σε συγκεντρώσεις αριστερών και αντιεξουσιαστών για να παρακολουθήσουν ποιοι είναι οι συγκεντρωμένοι ή για να προβούν σε προβοκατόρικες ενέργειες.
Άγις Στίνας (1900-1987) : Συμμετείχε σε πολλούς αγώνες του εργατικού κινήματος. Διαγράφτηκε από το ΚΚΕ και εντάχθηκε στο τροτσκιστικό κίνημα. Το διάστημα 1937-1942 ήταν φυλακισμένος. Το 1947 ήρθε σε ρήξη με τους τροτσκιστές και αργότερα εντάχθηκε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Ήταν φίλος του Καστοριάδη.
Αλέκα Παϊζη : ηθοποιός. Συνελήφθη από τους Γερμανούς. Για τις πολιτικές τις πεποιθήσεις εξορίστηκε στη Μακρόνησο και το Τρίκερι.
Αλέκος Αλεξανδράκης : διάσημος ηθοποιός
Αλέξανδρος Γιωτόπουλος (1944- ) : Γεννήθηκε στο Παρίσι. Είναι γιος του ηγέτη των τροτσκιστών-αρχειομαρξιστών Δημήτρη Γιωτόπουλου. Την περίοδο της χούντας ήταν μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης «29 Μάη» και της Λ.Ε.Α. και είχε το ψευδώνυμο «Θέμης». Το 1971 καταδικάστηκε ερήμην από Στρατοδικείο σε φυλάκιση 5 ετών για συμμετοχή στην αντιδικτατορική οργάνωση «29 Μάη». Το 1972 ο Γιωτόπουλος μαζί με άλλα μέλη της Λ.Ε.Α. τοποθετεί βόμβα στο ισόγειο της πρεσβείας των ΗΠΑ στην Αθήνα. Το 1973 πολλά μέλη της Λ.Ε.Α. συλλαμβάνονται από την αστυνομία, αλλά ο Γιωτόπουλος καταφέρνει να αποφύγει τη σύλληψη. Τον Ιούλιο του 2002 συνελήφθη από την αστυνομία ως αρχηγός της «17 Νοέμβρη» και οδηγήθηκε στη ΓΑΔΑ. Το δικαστήριο τον θεώρησε ως αρχηγό της «17 Νοέμβρη» και ηθικό αυτουργό σε δεκάδες ενέργειές της και τον καταδίκασε. Η εφετειακή απόφαση ήταν 17 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.
Αλέξης Οικονόμου : Αρχικά ήταν αρθρογράφος στο Ριζοσπάστη και μέλος της ΚΟΑ του ΚΚΕ. Αργότερα έγινε Εκπρόσωπος Τύπου του ΛΑ.Ο.Σ.
Ανδρέας Στάικος (1944- ) : θεατρικός συγγραφέας και μεταφραστής. Συμμετείχε στην αντιδικτατορική οργάνωση «29 Μάη» και το 1971 καταδικάστηκε μαζί με τον Α. Γιωτόπουλο από στρατοδικείο της χούντας.
Ανδρόνικος Χάιτας : διετέλεσε γενικός γραμματέας (γ.γ.) του ΚΚΕ (1928-1931). Έγινε αντιπρόσωπος του ΚΚΕ στην Κομιντέρν. Το 1929 συνελήφθη από την αστυνομία και φυλακίστηκε. Δραπέτευσε και κατέφυγε στη Ρωσία. Έπεσε σε δυσμένεια και το 1935 συνελήφθη από τη σοβιετική αστυνομία και εκτελέστηκε στη Ρωσία.
Άννα Φόνσου (1940- ) : ηθοποιός. Υποψήφια βουλευτής με το ΚΚΕ το 1996. Το 2007 ήταν υποψήφια με το ΠΑΣΟΚ στην Α’ Αθήνας.
Αντώνης Μπριλλάκης (1929-1994) : Στην κατοχή ήταν μέλος της ΕΠΟΝ. Η Γκεστάπο τον συνέλαβε και τον έκλεισε σε γερμανικό στρατόπεδο. Ιστορικό στέλεχος της ΕΔΑ, του ΠΑΜ και του ΚΚΕ εσωτερικού και διευθυντής της Αυγής. Εντάχθηκε στην ΕΑΡ και στο ΣΥΝ. Τον Οκτώβριο του 1989 αποχώρησε από την ΕΑΡ και το ΣΥΝ και προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ με το οποίο εξελέγη βουλευτής την ίδια χρονιά.
Απόστολος Λάζαρης : καθηγητής, πολιτικός και εμπειρογνώμονας του ΟΗΕ. Διετέλεσε Υπουργός Συντονισμού του ΠΑΣΟΚ (1981-1982) επί Ανδρέα Παπανδρέου, Υπουργός Προεδρίας και βουλευτής. Παραιτήθηκε από το ΠΑΣΟΚ και τη βουλευτική του ιδιότητα το 1988. Το 1989 προσχώρησε στο Συνασπισμό.
Άρης Αλεξάνδρου (1922-1978): ποιητής που φυλακίστηκε και εξορίστηκε.
Βασίλης Λέκκας : τραγουδιστής, υποψήφιος βουλευτής με το ΚΚΕ το 2007.
Βασίλης Παπακωνσταντίνου : κορυφαίος εκπρόσωπος της ροκ μουσικής που συνεργάστηκε με σπουδαίους μουσικοσυνθέτες.
Βασίλης Ρώτας (1889-1977) : Ποιητής που ασχολήθηκε και με το θέατρο, αλλά και με την παιδική λογοτεχνία. Η Χούντα των Συνταγματαρχών είχε απαγορεύσει να περιληφθούν κείμενά του στα σχολικά βιβλία.
Βασιλική Τσαμπιέρη : Αρχικά ήταν μέλος της ΚΝΕ. Αργότερα έγινε υποψήφια του ΛΑ.Ο.Σ.
Γεώργιος-Αλέξανδρος Μαγκάκης : δικηγόρος, διδάκτωρ Ποινικού Δικαίου και πολιτικός. Στη μεταπολίτευση έγινε Υπουργός στην Κυβέρνηση Εθνικής Ενότητας και βουλευτής της ΕΔΗΚ, απ’ την οποία αποχώρησε το 1976. Την ίδια χρονιά ίδρυσε μαζί με άλλους τη «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία» και έγινε Πρόεδρός της. Η «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία» μαζί με το ΚΚΕ εσωτερικού, την ΕΔΑ κ.α. δημιούργησε το σχήμα «Συμμαχία Αριστερών και Προοδευτικών Δυνάμεων» που συμμετείχε στις εκλογές του 1977. Το 1985 ο Μαγκάκης εξελέγη βουλευτής με το ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε Υπουργός επί Ανδρέα Παπανδρέου. Το Μάρτιο του 1989 διαγράφτηκε από το ΠΑΣΟΚ, αλλά επέστρεψε μετά από λίγο καιρό.
Γιώργος Γλυνός : ιδρυτικό στέλεχος της αντιδικτατορικής οργάνωσης Σ.Ε.Π. (Σοσιαλιστική Επαναστατική Πάλη). Σήμερα είναι οικονομολόγος και μόνιμο στέλεχος της Κομισιόν στις Βρυξέλλες.
Γιάννα Κούρτοβικ : γνωστή δικηγόρος, μέλος της οργάνωσης «Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα». Ήταν συνήγορος υπεράσπισης στη δίκη της «17 Νοέμβρη».
Γιάννης Ζουγανέλης
Γιάννης Μαρκόπουλος (1939- ) : αριστερός συνθέτης.
Γιάννης Νεγρεπόντης (1930-1991) : ποιητής που εξορίστηκε από τη Χούντα των συνταγματαρχών.
Γιάννης Ρίτσος : ποιητής. Μέλος του ΕΑΜ και του ΚΚΕ.
Γιάννης Φελέκης : γνωστός τροτσκιστής. Μέλος της ΟΚΔΕ-Σπάρτακος. Συνελήφθη το 1977 όντας εκδότης τροτσκιστικής εφημερίδας.
Γιώργος Βαρεμένος : δημοσιογράφος του Ριζοσπάστη.
Γιώργος Νταλάρας : υπάρχουν κάποιες πληροφορίες αμφίβολης εγκυρότητας ότι ήταν στο Α.Μ.Ε.Ε. την περίοδο της χούντας.
Γρηγόρης Μπιθικώτσης : κορυφαίος τραγουδιστής. Είχε εξοριστεί στη Μακρόνησο.
Δημήτρης Γιωτόπουλος : Ηγετικό στέλεχος της τροτσκιστικής-αρχειομαρξιστικής αριστεράς, αμφιλεγόμενη προσωπικότητα και πατέρας του (αρχηγού της «17 Νοέμβρη») Αλέξανδρου Γιωτόπουλου. Στις αρχές της δεκαετίας του ’30 ίδρυσε την ΚΟΜΛΕΑ και έγινε ο ηγέτης της. Σύντομα βρέθηκε στο Παρίσι ως εκπρόσωπος των Ελλήνων τροτσκιστών, έχοντας το ψευδώνυμο Witte. Έγινε το «νούμερο 2» στο διεθνές τροτσκιστικό κίνημα. Το 1932-1933 ήρθε σε ρήξη με τον ηγέτη της Διεθνούς Αριστερής Αντιπολίτευσης (ΔΑΑ) Τρότσκι και διέταξε τους Έλληνες τροτσκιστές – αρχειομαρξιστές να αποχωρήσουν από τη ΔΑΑ. Η δήλωση που είχε κάνει («Το ελληνικό τμήμα (τροτσκιστών) αποχωρεί από τη ΔΑΑ. Εγώ είμαι το ελληνικό τμήμα.») είχε αφήσει άφωνους τους συντρόφους του. Το φθινόπωρο του 1933 επέστρεψε στην Ελλάδα. Η ΚΟΜΛΕΑ διαλύθηκε. Το 1936 η δικτατορία του Μεταξά τον επικήρυξε. Ο Γιωτόπουλος δημιούργησε το ΚΑΚΕ και πήρε μέρος στον Ισπανικό Εμφύλιο στο πλευρό του τροτσκιστικού κόμματος POUM. Συνελήφθη από τους σταλινικούς της Ισπανίας και φυλακίστηκε. Αποφυλακίστηκε από την Ισπανία το 1939. Την περίοδο της κατοχής ήταν στο Παρίσι. Την περίοδο του εμφυλίου πολέμου τάχθηκε δημόσια εναντίον του Δημοκρατικού Στρατού Ελλάδας (ΔΣΕ). Το ΚΑΚΕ μετεξελίχθηκε σε ΑΚΕ. Ο Γιωτόπουλος εργάστηκε ως σύμβουλος στο Υπουργείο Παιδείας. Πέθανε το 1965 απομονωμένος.
Δημήτρης Κουφοντίνας : Κατάγεται από το Νομό Σερρών. Στα παιδικά του χρόνια ήταν μέλος της ΠΑΜΚ (μαθητική κίνηση του ΠΑΣΟΚ). Αργότερα εντάχθηκε στην ΠΠΣΠ (φοιτητική οργάνωση της μαοϊκής αριστεράς). Ακολουθεί το πέρασμά του στο χώρο της τρομοκρατίας. Μετά την έκρηξη στον Πειραιά (29 Ιουνίου 2002) τον ψάχνει όλη η αστυνομία. Ο Κουφοντίνας γίνεται ο υπ’ αριθμόν ένα καταζητούμενος. Στις 5 Σεπτεμβρίου 2002 πάει μόνος του στην αστυνομία και παραδίνεται. Το δικαστήριο τον θεώρησε ως το βασικό εκτελεστή της «17 Νοέμβρη». Η εφετειακή απόφαση ήταν 11 φορές ισόβια και 25 χρόνια κάθειρξη.
Δημήτρης Μητροπάνος : αριστερός τραγουδιστής.
Δημήτρης Πίμπας : άνθρωπος της ΚΥΠ (δηλαδή χαφιές) και προβοκάτορας στο Πολυτεχνείο (1973) όπου παρίστανε το γιατρό. Στη μεταπολίτευση κλείστηκε στις φυλακές Κορυδαλλού. Το 2003 συνελήφθη, κατηγορούμενος για απάτη κατ’ επάγγελμα και κατά συνήθεια.
Δημήτρης Τσάτσος (1933- ) : Το 1974 εξελέγη βουλευτής με την Ένωση Κέντρου (ΕΚ). Αποχώρησε από την ΕΚ και μαζί με άλλους ίδρυσε τη «Σοσιαλιστική Πρωτοβουλία» το 1976.
Δημήτρης Χατζής (1913-1981) : πεζογράφος και μέλος του ΕΑΜ. Βρήκε καταφύγιο στην Ανατολική Ευρώπη (όπως και άλλοι αριστεροί), στην οποία παρέμεινε 27 χρόνια και το 1974 επέστρεψε στην Ελλάδα.
Δήμος Μαραγκός : παλιό στέλεχος του ΚΚΕ.
Ευριπίδης Μπακιρτζής (1895-1947) : Βενιζελικός στρατιωτικός και ιδρυτικό μέλος της αντιστασιακής οργάνωσης ΕΚΚΑ. Στη συνέχεια προσχώρησε στο ΕΑΜ – ΕΛΑΣ και στο ΚΚΕ. Το 1944 έγινε Πρόεδρος της Κυβέρνησης της ΠΕΕΑ. Το 1946 συνελήφθη ως αριστερός και εξορίστηκε στην Ικαρία. Το Μάιο του 1947 βρέθηκε νεκρός με μια σφαίρα στην καρδιά. Τα αίτια του θανάτου του παραμένουν ανεξιχνίαστα.
Ηλίας Λέντζος : παιδί μιας κομμουνιστικής οικογένειας από την Αχαΐα και μέλος της ΚΝΕ την περίοδο 1993-2003. Στη συνέχεια εντάχθηκε στο ΛΑ.Ο.Σ. του Καρατζαφέρη. Υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος της Αθήνας με το συνδυασμό του χρυσαυγίτη (νεοναζί) Δημήτρη Ζαφειρόπουλου στις εκλογές του 2006. Αρθρογράφος στον (ακροδεξιό) «Ελεύθερο Κόσμο» του Ζαφειρόπουλου και γνωστός πολέμιος του ΣΥΝ.
Ηλίας Τσιριμώκος (1907-1968) : βουλευτής το Κόμματος Φιλελευθέρων. Στην κατοχή έγινε μέλος της Κ.Ε. του ΕΑΜ και το 1944 συμμετείχε στην Κυβέρνηση της ΠΕΕΑ. Ήταν στην ΕΔΑ από την οποία αποχώρησε για να ενταχθεί στην Ένωση Κέντρου (ΕΚ). Το 1965 αποστάτησε από την ΕΚ, ρίχνοντας την κυβέρνηση Γ. Παπανδρέου και αμέσως μετά ορκίστηκε Πρωθυπουργός.
Θέμος Κορνάρος : λογοτέχνης που εξορίστηκε στον Αί-Στράτη.
Θεόδωρος Κατριβάνος (1919-2004): Γνωστός αριστερός πολιτικός που πρόσφερε πολλά στο ΕΑΜ. Το 1967 συνελήφθη από τη χούντα και εξορίστηκε για 3 χρόνια. Το 1989 έγινε Υπουργός Εσωτερικών (με τον ΣΥΝ) στην Κυβέρνηση Ζολώτα. Το 1986 εξελέγη γ.γ. της ΕΔΑ και το 1993 Πρόεδρος της ΕΔΑ.
Θεολόγος Ψαραδέλης : Δικάστηκε το 2003 με την κατηγορία της συμμετοχής στη «17 Νοέμβρη» και κρίθηκε αθώος. Κατά τη διάρκεια της χούντας είχε συλληφθεί για την αντιδικτατορική του δράση.
Θεοφύλακτος Παπακωνσταντίνου : Προπολεμικά ήταν διανοούμενος της αριστεράς. Αργότερα όμως έγινε Υπουργός Παιδείας της Χούντας και χειροκροτητής των πραξικοπηματιών. Οι δικτάτορες τον τοποθέτησαν στη θέση του Υφυπουργού Προεδρίας και του Υπουργού Παιδείας.
Κατερίνα Γώγου (1940-1993) : ηθοποιός και ποιήτρια. Συμμετείχε σε διάφορους κοινωνικοπολιτικούς αγώνες στις δεκαετίες '70 και '80, χωρίς ποτέ να ζητήσει παράσημα, δάφνες και προβολή. Αρχικά ήταν ενταγμένη στην τροτσκιστική αριστερά, αλλά αργότερα πέρασε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Στα τέλη της δεκαετίας του 1970 η Γώγου ήταν ένα σύμβολο για τη νεολαία του αντιεξουσιαστικού χώρου.
Κορνήλιος Καστοριάδης (1922-1997): Ο διασημότερος Έλληνας φιλόσοφος του 20ου αιώνα. Το 1941 εντάχθηκε στο ΚΚΕ, αλλά το 1942 αποχώρησε και ασπάστηκε τις ιδέες του τροτσκισμού. Συνελήφθη για τη δράση του από τη δικτατορία του Μεταξά. Το 1945 εγκαταστάθηκε στο Παρίσι. Την περίοδο 1949-1966 κυκλοφόρησε το έντυπο «Σοσιαλισμός ή βαρβαρότητα». Συνεργάστηκε στενά με τον Α. Στίνα και ήταν φίλος του Μιχάλη Ράπτη (Πάμπλο). Επηρέασε με τις ιδέες του τους εξεγερμένους φοιτητές του Μάη του 1968.
Κουτσογιάννης : Σύνδεσμος του ΚΚΕ με την Κομιτέρν. Ήταν πράκτορας της Ασφάλειας του μεταξικού καθεστώτος και όργανο του διαβόητου Μανιαδάκη. Έγινε ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ και κάρφωνε τους συντρόφους του στην Ασφάλεια της Δικτατορίας του Μεταξά.
Κωνσταντίνος Θεοτόκης (1872-1923): δημοτικιστής συγγραφέας και σοσιαλιστής.
Κώστας Βάρναλης (1884-1974) : συνεπής αριστερός ποιητής.
Κώστας Καζάκος : ηθοποιός και βουλευτής του ΚΚΕ.
Κώστας Καραγιώργης (1905-1954) : Η συμμετοχή στο κομμουνιστικό κίνημα είχε σαν αποτέλεσμα να συλληφθεί, να φυλακιστεί και να εξοριστεί. Έγινε ανταποκριτής του Ριζοσπάστη. Το 1936 φυλακίστηκε από τη δικτατορία του Μεταξά. Το 1942 έγινε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Το 1943 έγινε καπετάνιος της 1ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Μετά την απελευθέρωση έγινε διευθυντής του Ριζοσπάστη. Στον Εμφύλιο ήταν Διοικητής του Κλιμακίου Γενικού Αρχηγείου Νοτίου Ελλάδος του ΔΣΕ. Το 1949 τραυματίστηκε βαριά στο κεφάλι. Το 1950 άσκησε κριτική στον ηγέτη του ΚΚΕ Ζαχαριάδη κι έτσι καθαιρέθηκε από την Κ.Ε. και διαγράφτηκε από το κόμμα.
Κώστας Χατζόπουλος (1868-1920): σοσιαλιστής συγγραφέας που μετέφρασε το Μανιφέστο του Μαρξ στα ελληνικά.
Λάκης Λαζόπουλος
Λαυρέντης Μαχαιρίτσας : τραγουδιστής
Λευτέρης Καπώνης : γνωστός σεναριογράφος και συγγραφέας. Στα νιάτα του ήταν τροτσκιστής, ενώ αργότερα εντάχθηκε στον αντιεξουσιαστικό χώρο. Τον Ιανουάριο του 1970 καταδικάστηκε από στρατοδικείο της χούντας σε φυλάκιση, ως μέλος της αριστερής οργάνωσης «Λαϊκή Πάλη.
Λευτέρης Παπαδόπουλος (1935- ) : αριστερός στιχουργός.
Μανόλης Αναγνωστάκης : ποιητής, προσκείμενος στην εξωκοινοβουλευτική αριστερά.
Μανόλης Γλέζος : βουλευτής της ΕΔΑ και του ΠΑΣΟΚ στη μεταπολίτευση. Το 1987 παραιτήθηκε από βουλευτής. Πολλά χρόνια αργότερα συνεργάστηκε με το ΣΥΝ στη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.
Μανόλης Δρεττάκης : καθηγητής στην ΑΣΟΕΕ και πολιτικός. Βουλευτής του ΠΑΣΟΚ ως το 1984. Το Μάιο του 1984 παραιτήθηκε από βουλευτής και έφυγε από το ΠΑΣΟΚ. Διετέλεσε Υπουργός Οικονομικών το 1981-1982. Υπέγραψε το Νόμο που αναγνώριζε την Εθνική Αντίσταση. Το 1982 παραιτήθηκε από Υπουργός. Συνεργάστηκε με το ΚΚΕ και το 1989 εξελέγη βουλευτής με το ΣΥΝ.
Μάνος Κατράκης (1908-1984): ηθοποιός. Εξόριστος την περίοδο 1946-1952.
Μαριάννα Κόρακα : είναι λογικό να μην την γνωρίζετε. Θα σας πούμε ότι είναι η σύζυγος του Γεώργιου Σουφλιά (βουλευτή και υπουργού της ΝΔ). Δεν έχει τις ίδιες πολιτικές πεποιθήσεις με τον άνδρα της όπως θα περίμενε κανείς. Είναι οπαδός της αριστεράς.
Μάρκος Βαφειάδης (1906-1992) : Μια από τις κορυφαίες προσωπικότητες της κομμουνιστικής αριστεράς στην Ελλάδα. Το 1924 εντάχθηκε στην ΟΚΝΕ. Το 1932-33 ήταν στις Φυλακές του Γεντί Κουλέ. Στη δεκαετία του ’30 εξορίστηκε, φυλακίστηκε και δραπέτευσε αρκετές φορές. Το 1942 εκλέχτηκε μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ και υπεύθυνος του ΕΛΑΣ Μακεδονίας. Το 1943 ορίστηκε υπεύθυνος συντονιστής της 9ης και 10ης Μεραρχίας του ΕΛΑΣ. Τον Οκτώβριο του 1946, δηλαδή κατά τη διάρκεια του Εμφυλίου, τέθηκε επικεφαλής του ΔΣΕ, δηλαδή του στρατού των αριστερών ανταρτών και άρχισε να έχει μεγάλες επιτυχίες εις βάρος του κυβερνητικού στρατού που υπερτερούσε σημαντικά σε όπλα και αριθμό στρατιωτών. Το 1947 έγινε Πρόεδρος και Υπουργός Στρατιωτικών στην Κυβέρνηση των ανταρτών. Το 1948 διαφώνησε με τον ηγέτη του ΚΚΕ Ζαχαριάδη. Ο Ζαχαριάδης τον απομάκρυνε από την αρχηγία του ΔΣΕ και ανέλαβε ο ίδιος την καθοδήγηση του ΔΣΕ, οδηγώντας τους αντάρτες σε απανωτές αποτυχίες. Με απόφαση της 5ης Ολομέλειας του ΚΚΕ (Ιανουάριος 1949) ο Βαφειάδης (ή απλά ο Μάρκος όπως τον αναφέρουν τα ιστορικά βιβλία) καθαιρέθηκε και διαγράφτηκε από μέλος του κόμματος. Επίσης εξορίστηκε στην ΕΣΣΔ. Μετά το θάνατο του Στάλιν επανεντάχθηκε στο ΚΚΕ. Το 1956 το ΚΚΕ αποκατέστησε το Μάρκο Βαφειάδη και καθαίρεσε το Ζαχαριάδη από τη θέση του γ.γ. του ΚΚΕ, ενώ το 1957 τον διέγραψε και από μέλος του κόμματος. Το 1964 ο Βαφειάδης διαγράφεται και πάλι από το ΚΚΕ. Το 1969 τον αποκατέστησε το ΚΚΕ εσωτερικού. Το Μάρτιο του 1983 επέστρεψε στην Ελλάδα μετά από περίπου 23 χρόνια στην ΕΣΣΔ. Συνεργάστηκε με το ΠΑΣΟΚ και εκλέχτηκε βουλευτής το Νοέμβριο του 1989 και το 1990. Πιστεύουμε ότι μπορούμε να συγχωρήσουμε στον Μάρκο τη συνεργασία του με το ΠΑΣΟΚ απ’ τη στιγμή που υπηρέτησε για δεκαετίες ολόκληρες την παράταξή του και πρόσφερε και την ψυχή του στον ΔΣΕ στα δύσκολα χρόνια του Εμφυλίου Πολέμου.
Μενέλαος Λουντέμης : λογοτέχνης που εξορίστηκε στον Αϊ-Στράτη. Η χούντα απέσυρε τα βιβλία του από τα βιβλιοπωλεία και του στέρησε την ελληνική ιθαγένεια.
Μίκης Θεοδωράκης : συνθέτης. Βουλευτής της ΕΔΑ και αργότερα του ΚΚΕ. Το 1989 έγινε βουλευτής της ΝΔ. Το 1990 έγινε Υπουργός στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη.
Μίμης Ανδρουλάκης : πολιτικός και συγγραφέας. Ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου το 1973, μέλος της ΚΝΕ, της Αντι-ΕΦΕΕ και ηγετικό στέλεχος του ΚΚΕ. Ήταν στενός συνεργάτης του Φλωράκη και έγραφε τους λόγους που εκφωνούσε ο ηγέτης του ΚΚΕ. Εξελέγη για πρώτη φορά βουλευτής το 1989. Το 1991 συγκρούστηκε με την ομάδα της Παπαρήγα και καθαιρέθηκε από την Κεντρική Επιτροπή του ΚΚΕ. Εντάχθηκε στο ΣΥΝ, από τον οποίο διαγράφτηκε το 1993. Τελικά, προσχώρησε στο ΠΑΣΟΚ.
Μιχάλης Κατσαρός : αριστερός ποιητής. Συνελήφθη στην κατοχή από τα SS, φυλακίστηκε και βασανίστηκε. Συμμετείχε στην Εθνική Αντίσταση.
Μιχάλης Ν. Ράπτης (1911-1996): συμμετείχε ενεργά στα σημαντικότερα επαναστατικά κινήματα του 20ου αιώνα και έγινε γνωστός με το ψευδώνυμο «Pablo». Ήταν διάσημος επαναστάτης τροτσκιστής. Ίδρυσε την ΟΚΔΕ. Ηγετικό στέλεχος της ΛΑΚΚΕ και της ΚΟΜΛΕΑ. Το 1937 έφυγε απ’ την Ελλάδα. Συνεργάστηκε στενά με τους Γάλλους τροτσκιστές και μετά το Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο έγινε Γραμματέας της 4ης Διεθνούς έχοντας της υποστήριξη του James Cannon. Υποστήριξε τον αγώνα του FLN για απελευθέρωση της Αλγερίας από τους Γάλλους, με αποτέλεσμα να φυλακιστεί. Το 1961 καταδικάστηκε σε 15 μήνες φυλάκιση. Μετά την ανεξαρτητοποίηση της Αλγερίας (1962), συμμετείχε στην κυβέρνηση της χώρας ως επίσημος σύμβουλος του Μπεν Μπελά. Υποστήριξε την Κουβανική Επανάσταση, συνδέθηκε φιλικά με τον Τσε Γκεβάρα και διετέλεσε σύμβουλος της κυβέρνησης του Αλιέντε στη Χιλή.
Μιχάλης Τυρίμος : Βουλευτής του ΚΚΕ και μέλος της Κ.Ε. του ΚΚΕ. Συνελήφθη από τη Δικτατορία του Μεταξά. Το 1939 υπέγραψε δήλωση μετανοίας και έγινε όργανο του Υπουργού Μανιαδάκη και φανατικός διώκτης των κομμουνιστών. Την περίοδο της Κατοχής εντάχθηκε στο ναζιστικό κόμμα του Γεώργιου Μερκούρη.
Ναπολέων Λαπαθιώτης (1888-1944) : Διάσημος ποιητής του Μεσοπολέμου. Αρχικά ήταν βενιζελικός, αλλά αργότερα ασπάστηκε τη σοσιαλιστική ιδεολογία. Την περίοδο της κατοχής συνεργάστηκε με αντάρτες του ΕΛΑΣ.
Νίκος Κούνδουρος : σκηνοθέτης. Ήταν στο ΕΑΜ. Εξορίστηκε λόγω των αριστερών του πεποιθήσεων στη Μακρόνησο. Είναι οπαδός του ΣΥΝ.
Νίκος Παπατάκης (1918- ) : αριστερός σκηνοθέτης.
Νίκος Πουλαντζάς (1936-1979) : διάσημος μαρξιστής διανοούμενος, ιδιαίτερα γνωστός στην Ευρώπη. Ήταν στο ΚΚΕ Εσωτερικού. Άσκησε κριτική στο ΚΚΕ και στην ΕΣΣΔ. Αυτοκτόνησε το 1979.
Νίκος Σαργολόγος : γενικός γραμματέας του ΚΚΕ το 1922-1923. Κατηγορήθηκε ότι ήταν πράκτορας της Ασφάλειας κι έτσι διαγράφτηκε από το ΚΚΕ. Μετανάστευσε στην Αμερική.
Ντάνος Κρυστάλλης : άνθρωπος της ΚΥΠ (δηλαδή των ελληνικών μυστικών υπηρεσιών), ρεπόρτερ της (κρατικής) ΕΡΤ-2 στη δεκαετία του ’80 και ειδικός στο να διεισδύει σε διάφορες αριστερές οργανώσεις και να τις διαβρώνει. Είχε εισχωρήσει ακόμα και στον ΕΛΑ (Επαναστατικός Λαϊκός Αγώνας) για να πραγματοποιήσει προβοκάτσιες και να παρασύρει την οργάνωση σε ενέργειες που θα εξυπηρετούσαν τα σχέδια της ΚΥΠ. Εντάχθηκε στην ΚΝΕ για να φακελώνει άτομα και αργότερα έγινε γραμματέας της νεολαίας της ΕΔΑ. Στις 13-9-1985 οι διωκτικές αρχές ανακοινώνουν την εξάρθρωση μιας τρομοκρατικής ομάδας υπό τον Ντάνο Κρυστάλλη. Η σύλληψη του Κρυστάλλη οφειλόταν σε λάθος των αστυνομικών, οι οποίοι δεν γνώριζαν ότι ήταν άνθρωπος της ΚΥΠ. Λίγες ώρες αργότερα αποδεικνύεται ότι ο 30χρονος ρεπόρτερ της ΕΡΤ-2 και πρώην γραμματέας της νεολαίας ΕΔΑ είναι απλώς ένας επαγγελματίας χαφιές. «Η προσέγγισίς μου με τις Αρχές Ασφαλείας έγινε την περίοδο 1976-77 διά μέσου του οικογενειακού φίλου Αστυνόμου τότε υπηρετούντος στην Υπηρεσία Πληροφοριών της Γενικής Ασφάλειας Πειραιώς Αλεξάνδρου Σβούκα.» καταθέτει ο ίδιος ο Κρυστάλλης στον ανακριτή Ροίδη στις 24-9-1985. Το αρχικό πάγωμα για τη σύλληψη του "συναγωνιστή" Ντάνου διαδέχεται ένας οχετός ανατριχιαστικών πληροφοριών σύμφωνα με τις οποίες ο χαφιές έχει διατρέξει όλους τους χώρους της δημοσιογραφίας και του αριστερισμού στο πλαίσιο της συνεργασίας του με δεκάδες στελέχη της Αστυνομίας και της ΚΥΠ. Η απαρίθμηση των "επικίνδυνων αποστολών" του ξεπερνούν και την πιο διεστραμμένη φαντασία: Από τις έρευνες για τη σεξουαλική ζωή στελεχών του ΠΑΣΟΚ, τις πολιτικές απόψεις και τις κοινωνικές συναναστροφές πλήθους ανεντάχτων αριστερών, έως την κατασκευή "τρομοκρατικών ομάδων" με σκοπό την προβοκάτσια προς όλες τις κατευθύνσεις. Οι διαβεβαιώσεις του τότε κυβερνητικού εκπροσώπου Κ. Λαλιώτη, ότι οι μυστικές υπηρεσίες "δεν παρακολουθούν τα κόμματα, τους πολίτες ή τους δημοσιογράφους", ήταν επόμενο να προκαλούν γέλια. Ο ίδιος ο διευθυντής του Τμήματος Ασφαλείας της ΚΥΠ, αντισυνταγματάρχης Ι. Αλεξάκης παραδέχτηκε ότι η προσφορά του Κρυστάλλη στους ταχυδακτυλουργικούς σχεδιασμούς του ήταν σημαντική.
Ντίνα Κώνστα : ηθοποιός (σήριαλ «Δύο Ξένοι» κ.α.) και οπαδός του ΣΥΝ. Το 1999 ήταν υποψήφια ευρωβουλευτής του ΣΥΝ.
Παναγιώτης Παπαγαρυφάλλου : καθηγητής και αριστερός. Αποχώρησε από το ΚΚΕ και εντάχθηκε στο ΛΑ.Ο.Σ.
Παντελής Βούλγαρης (1940- ) : σκηνοθέτης και σεναριογράφος. Ορισμένες ταινίες του είναι : «Πέτρινα χρόνια» (1985).
Παπατσάκαλος : Διευκρινίζουμε ότι ο οξύθυμος ιερέας Παπατσάκαλος δεν υπήρξε ποτέ μέλος κάποιου αριστερού κόμματος. Ήταν απλά ψηφοφόρος του ΚΚΕ. Αργότερα προσχώρησε στο ΛΑ.Ο.Σ.
Πέτρος Ευθυμίου : μέλος της αντιδικτατορικής οργάνωσης Σ.Ε.Π. στα νιάτα του, βουλευτής και υπουργός του ΠΑΣΟΚ αργότερα.
Πέτρος Κόκκαλης : σημαντικό στέλεχος του ΚΚΕ. Το Δεκέμβριο του 1947 έγινε Υπουργός Πρόνοιας στην Κυβέρνηση των ανταρτών του ΔΣΕ. Ήταν Υπουργός και στη νέα κυβέρνηση των ανταρτών υπό το Δ. Παρτσαλίδη το 1949. Αν το μυαλό σας πήγε στο μεγαλοεπιχειρηματία Σωκράτη Κόκκαλη, σας λέμε ότι ο Πέτρος ήταν ο πατέρας του.
Σάκης Καράγιωργας : μέλος του ΠΑΣΟΚ την περίοδο 1974-76. Μετά αποχώρησε και εντάχθηκε στη «Σοσιαλιστική Πορεία».
Σάκης Μπουλάς : ηθοποιός
Σπύρος Βούγιας : Ξεκίνησε ως ένας νεαρός και δημοφιλής πολιτικός του ΣΥΝ. Το 1998 ήταν υποψήφιος δήμαρχος Θεσσαλονίκης με το ΣΥΝ. Αργότερα έγινε Υφυπουργός του ΠΑΣΟΚ επί Σημίτη. Το 2004 παραιτήθηκε από Εκπρόσωπος Τύπου του ΠΑΣΟΚ.
Σπύρος Λιναρδάτος : ιστορικός, δημοσιογράφος και αριστερός. Πήρε μέρος στην Εθνική Αντίσταση.
Στάθης Γιώτας (1940- ) : Αγωνίστηκε κατά της χούντας. Το 1981 ορκίστηκε Υπουργός Εμπορικής Ναυτιλίας στην Κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ. Το 1987 ορκίστηκε Αναπληρωτής Υπουργός Εθνικής Άμυνας. Το 1988 αποκάλυψε μεγάλο σκάνδαλο στην ΕΒΟ. Το Δεκέμβριο της ίδιας χρονιάς παραιτήθηκε από βουλευτής και από μέλος της Κ.Ε. του ΠΑΣΟΚ, καταγγέλλοντας ότι εξωθείτο σε παρανομίες από σύμβουλο του Α. Παπανδρέου. Το 1989 προσχώρησε στην ΕΑΡ. Την ίδια χρονιά εξελέγη βουλευτής με το ΣΥΝ.
Σταμάτης Μαλέλης : στην αρχή τροτσκιστής και αργότερα σιχαμερό ερπετό του καναλιού STAR.
Σταμάτης Μερκούρης (1895-1967) : βουλευτής και πατέρας της Μελίνας Μερκούρη. Ήταν ο άνθρωπος που πέρασε από όλους του πολιτικούς χώρους. Πέρασε από τη δεξιά (Συναγερμός, ΕΡΕ), από το κέντρο (ΕΠΕΚ, Φιλελεύθεροι) και από την αριστερά (ΕΔΑ).
Σταύρος Λυγερός : ηγετικό στέλεχος της ΟΣΕ (Οργάνωση Σοσιαλιστική Επανάσταση) την περίοδο της Χούντας. Η ΟΣΕ (που σήμερα λέγεται ΣΕΚ) ιδρύθηκε το 1970. Το 1973 ο Λυγερός ήταν μέλος της Συντονιστικής Επιτροπής του Πολυτεχνείου. Είναι συγγραφέας πολλών βιβλίων.
Στρατής Τσίρκας (1911-1980) : πεζογράφος και ποιητής. Συνελήφθη και φυλακίστηκε από τους Άγγλους. Διαγράφτηκε από το ΚΚΕ.
Σωτήριος Ιωαννίδης : χαφιές της Ασφάλειας στην κομματική οργάνωση Θεσσαλονίκης του ΚΚΕ το 1927. Είχε το ψευδώνυμο 'Ερημίας'.
Τάσος Λειβαδίτης : ποιητής που φυλακίστηκε και εξορίστηκε.
Τίτος Βανδής (1917-2003): Αξιόλογος ηθοποιός. Πιστός οπαδός της αριστεράς σ’ όλη του τη ζωή.
Τίτος Πατρίκιος : ποιητής που εξορίστηκε από τη χούντα.
Χάρρυ Κλυν : ανένταχτος αριστερός

Παρασκευή 20-3-2009 – Εκδήλωση του ΣΑΣ με τίτλο Ούτε μια ώρα στο στρατό

Την Παρασκευή 20 Μαρτίου 2009 πραγματοποιήθηκε από τον Σ.Α.Σ. (Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης) εκδήλωση με τίτλο «Ούτε μια ώρα στο στρατό». Η εκδήλωση έγινε στο Αυτόνομο Στέκι, Ζωοδόχου Πηγής 95-97 & Ισαύρων. Είναι γνωστό ότι οι αντιρρησίες συνείδησης (αρνητές στράτευσης) προσπαθούν να ευαισθητοποιήσουν τους συμπολίτες μας και ιδιαίτερα τους νέους πάνω στο θέμα της αντίρρησης συνείδησης. Η αντίρρηση συνείδησης, δηλαδή η άρνηση κάποιου να στρατευτεί για λόγους συνείδησης είναι δικαίωμα (αναγνωρισμένο και από τον ΟΗΕ). Όσοι αρνούνται να υπηρετήσουν τον εξουσιαστικό και καταπιεστικό μηχανισμό του στρατού παραπέμπονται στα στρατοδικεία και πολλές φορές καταδικάζονται. Ο αγώνας ενάντια στο στρατό και το μιλιταρισμό έχει σαν συνέπεια ποικίλες διώξεις. Όμως, είναι απολύτως αναγκαίο να συνεχίσει το κίνημα των αντιμιλιταριστών και αντιρρησιών συνείδησης τον αγώνα του ενάντια στο στρατό και τη μιλιταριστική νοοτροπία, παρά τις επιθέσεις που δέχεται τον τελευταίο καιρό (όπως η επίθεση με χειροβομβίδα στις 24-2-2009, κατά τη διάρκεια εκδήλωσης του Σ.Α.Σ.).

Επίθεση με χειροβομβίδα σε εκδήλωση του ΣΑΣ (24-2-2009)

Το βράδυ της 24ης Φεβρουαρίου 2009, περίπου στις 22:00 και ενώ βρισκόταν σε εξέλιξη ανοιχτή εκδήλωση του Συνδέσμου Αντιρρησιών Συνείδησης (ΣΑΣ) με θέμα τα νέα εξοπλιστικά προγράμματα του Στρατού στο Στέκι Μεταναστών (Τσαμαδού 13Α, Εξάρχεια), άγνωστος πέταξε μια χειροβομβίδα και κατόπιν εξαφανίστηκε. Όσοι βρίσκονταν στο εσωτερικό της αίθουσας, άκουσαν ένα χτύπημα στο παράθυρο και αμέσως μετά μια ισχυρή έκρηξη. Ο δράστης προσπάθησε να πετάξει τη χειροβομβίδα μέσα στην αίθουσα όπου πραγματοποιούνταν η εκδήλωση σπάζοντας το τζάμι. Ευτυχώς, το τζάμι δεν έσπασε με αποτέλεσμα η χειροβομβίδα να πέσει στο παρτέρι που βρισκόταν κάτω από το παράθυρο και να εκραγεί προκαλώντας μόνο υλικές ζημιές, σε αντίθεση με την προφανή πρόθεση του δράστη να δολοφονήσει τους παρευρισκόμενους. Τη φασιστική αυτή επίθεση καταδίκασε το Δίκτυο για τα πολιτικά και κοινωνικά δικαιώματα, η Αντιπολεμική Διεθνιστική Κίνηση κ.α. Στο Στέκι Μεταναστών, εκτός από το Σύνδεσμο Αντιρρησιών φιλοξενούνται μια σειρά από συλλογικότητες της Αριστεράς, του φεμινιστικού κινήματος κ.ά. Το σίγουρο είναι ότι ο Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης θα συνεχίσει και θα εντείνει τη δράση του, ιδιαιτέρως τώρα που αντιλαμβανόμαστε πόσο η δράση αυτή ενοχλεί. Με αυτές τις τρομοκρατικές ενέργειες δεν πρόκειται να λυγίσει το αντιμιλιταριστικό κίνημα. Ο αγώνας των αντιρρησιών συνείδησης (αρνητών στράτευσης) ενάντια στο στρατό και στους εκπροσώπους του μιλιταρισμού θα συνεχιστεί, μέχρι την τελική νίκη. Δε χρειαζόταν να σκάσει μια χειροβομβίδα για να αντιληφθεί κανείς ότι ο μιλιταρισμός συνηθίζει να χρησιμοποιεί τη βία και τις δολοφονικές ενέργειες για να εξοντώσει τους αντιμιλιταριστές. Εμείς απαντάμε στους μιλιταριστές (στρατοκράτες) με το ακόλουθο σύνθημα : «Από την οργή μας, κανείς σας δεν γλυτώνει, μιλιταριστές – γουρούνια – δολοφόνοι».

Ενισχύστε τον Σ.Α.Σ.

Αγαπητοί συμπολίτες μας, σας προτείνουμε να βοηθήσετε τον Σ.Α.Σ. (Σύνδεσμος Αντιρρησιών Συνείδησης) που αγωνίζεται εδώ και χρόνια ενάντια στον καταπιεστικό και εξουσιαστικό μηχανισμό του κράτους που λέγεται στρατός. Οι αντιρρησίες συνείδησης (αρνητές στράτευσης) αντιμετωπίζουν διάφορες διώξεις από το κράτος και το μιλιταριστικό κατεστημένο. Αν θέλετε, μπορείτε να δηλώσετε τη διαθεσιμότητά σας για πρακτική εθελοντική βοήθεια στο arnisi@antirrisies.gr !!! Μπορείτε επίσης να ενισχύσετε οικονομικά το Σύνδεσμο Αντιρρησιών Συνείδησης:
Λογαριασμός Εθνικής Τράπεζας 116/ 772063-74 (Γιάννης Γκλαρνέτατζης και Κώστας Δουβής)
ΙΒΑΝ: GR87 0110 1160 0000 1167 7206 374, Κωδ. SWIFT Τράπεζας BIC ETHNGRAA Για περισσότερες πληροφορίες επισκεφθείτε την ιστοσελίδα του ΣΑΣ : www.antirrisies.gr . Ο αγώνας των αντιρρησιών συνείδησης αφορά όλους μας!!!