Επίθεση με γιαούρτια κατά Πάγκαλου. Λαϊκή οργή εναντίον στελεχών της κυβέρνησης

Η οργή του λαού εναντίον των κουστουμαρισμένων κοπριτών της πολιτικής εξουσίας γίνεται καθημερινά όλο και πιο έντονη. Τα κρούσματα επιθέσεων και αποδοκιμασιών εναντίον πολιτικών σε δημόσιους χώρους αυξάνονται συνεχώς. Ενδεικτικό παράδειγμα είναι το πρόσφατο περιστατικό με τον Πάγκαλο. Ο αντιπρόεδρος της κυβέρνησης του ΠΑΣΟΚ Θ. Πάγκαλος πήγε σε μια ταβέρνα στα Καλύβια και δέχθηκε γιαούρτια και φραστική επίθεση από εκνευρισμένους πολίτες.

Ο ίδιος βέβαια, προκλητικός όπως πάντα, ακολούθησε την πάγια τακτική του : δηλαδή την εκτόξευση λάσπης εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ και της αριστεράς, αν και δεν κατάφερε να πείσει κανέναν. Τα παραμύθια με τα οποία μας βομβαρδίζουν τα γαλαζοπράσινα ερπετά και οι δημοσιοκάφροι των ΜΜΕ (Μέσα Μαζικής Εξαπάτησης) δεν γίνονται πιστευτά από τη συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών. Σε δημοσκόπηση που είχε γίνει πρόσφατα, ο προκλητικός Πάγκαλος ψηφίστηκε ως ο αντιπαθέστερος Έλληνας πολιτικός.

Στις λασπολογίες του Πάγκαλου η αντίδραση του Συνασπισμού (ΣΥΝ) ήταν λιτή και αυστηρή, σημειώνοντας για τον αντιπρόεδρο της κυβέρνησης πως «η αμετροεπής συμπεριφορά του, οι προκλητικές δηλώσεις του καθώς και τα ακροδεξιά του παραληρήματα έχουν προκαλέσει την κατακραυγή της κοινής γνώμης εναντίον του. Κάθε φορά που βρίσκεται αντιμέτωπος με αυτή την πραγματικότητα, η κατάστασή του επιδεινώνεται δραματικά και ξεσπά σε μνημειώδη παραληρήματα εναντίον του ΣΥΡΙΖΑ. Στον ίδιο του ευχόμαστε περαστικά, στον δε πρωθυπουργό του συστήνουμε γρήγορα να τον αποσύρει».

Η ίδρυση της Λίβερπουλ

Στις 15 Μαρτίου του 1892, ο Τζον Χούλντινγκ ίδρυσε τη Λίβερπουλ (Liverpool), μία ομάδα που έμελε να γράψει ιστορία στο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Οι «κόκκινοι» αυτή τη στιγμή είναι η αγγλική ομάδα με τους περισσότερους ευρωπαϊκούς τίτλους στη συλλογή της.

H Ίδρυση

Δεκατέσσερα χρόνια νωρίτερα από την Λίβερπουλ, το 1878 είχε ιδρυθεί η Έβερτον (Everton) η οποία αγωνιζόταν στο Άνφιλντ (Anfield) από το 1884. Το 1891 ο Τζον Χούλντινγκ, ιδιοκτήτης του γηπέδου, ζήτησε αύξηση του ενοικίου. Η τότε διοίκηση της Έβερτον αρνήθηκε να πληρώσει το ενοίκιο και μετακόμισε στο Γκούντισον Παρκ (Goodison Park), όπου αγωνίζεται μέχρι και σήμερα. Στο Άνφιλντ παρέμειναν μόλις 3 παίκτες της Έβερτον οι οποίοι αποτέλεσαν την βάση για να ιδρυθεί ο νέος ποδοσφαιρικός σύλλογος. Ο Χούλντινγκ διόρισε τον Τζον Μακ Κένα (John McKenna) προπονητή και αγόρασε 13 Σκωτσέζους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές οι οποίοι μαζί με τους 3 εναπομείναντες αποτέλεσαν το πρώτο ρόστερ της Λίβερπουλ. Η αρχική ονομασία της ομάδας ήταν «Everton FC and Athletic Grounds Company plc», αλλά η αγγλική ομοσπονδία αρνήθηκε να την αναγνωρίσει με αυτό το όνομα, με αποτέλεσμα να μετονομαστεί σε «Liverpool FC». Ο πρώτος αγώνας της ομάδας έγινε στην έδρα της στις 3/9/1892 εναντίον της Higher Walton και η Λίβερπουλ επικράτησε με 8-0.

Η συμμετοχή στο πρωτάθλημα

Η Λίβερπουλ έκανε αίτηση συμμετοχής στο εθνικό πρωτάθλημα η οποία όμως αρχικά απορρίφθηκε. Έτσι ξεκίνησε να παίζει στο τοπικό πρωτάθλημα του Λάνκασαϊρ. Την πρώτη χρονιά κατάκτησε το πρωτάθλημα και τη δεύτερη το κύπελλο κερδίζοντας μάλιστα στον τελικό την συμπολίτισσα Έβερτον. Μετά από αυτές τις επιτυχίες κλήθηκε στο εθνικό πρωτάθλημα. Συμμετείχε στην δεύτερη κατηγορία, στην οποία έμεινε αήττητη κερδίζοντας την άνοδο στην μεγάλη κατηγορία της Αγγλίας. Το 1896 τα χρώματα της ομάδας από μπλε και άσπρο άλλαξαν σε κόκκινο και άσπρο.

Οι δύο σερί τίτλοι και η... 24χρονη ξηρασία

Μέχρι και την περίοδο 1921-22, η Λίβερπουλ δεν είχε να επιδείξει κάτι αξιόλογο αφού ο τελευταίος τίτλος της, ήταν αυτός του 1906 αλλά η δεκαετία του 1920 ήταν ένα πραγματικό όνειρο. Ο προπονητής που έφερε το πρωτάθλημα πίσω στο Άνφιλντ, ήταν ο David Ashworth, ο οποίος κατέκτησε δύο συνεχόμενους τίτλους (1921-22 και 1922-23). Στη συνέχεια ήρθαν τα πέτρινα χρόνια καθώς η Λίβερπουλ έμεινε για 24 ολόκληρα χρόνια χωρίς τίτλο.

Το πρωτάθλημα, ο Paisley και ο υποβιβασμός

Η... ξηρασία τελείωσε τη σεζόν 1946-47 με προπονητή των George Kay, ο οποίος έφερε δύο νεαρούς παίχτες, τον Billy Liddell και τον Bob Paisley ενώ με την προσθήκη του πολύ μεγάλου στράικερ Albert Stubbins ο τίτλος του πρωταθλητή Αγγλίας επιστρέφει στη Λίβερπουλ. Τρία χρόνια αργότερα ήρθε ακόμα μια επιτυχία για τους «κόκκινους» αφού με δύο γκολ των Liddell και Paisley αποκλείει στα ημιτελικά του Κυπέλλου την Έβερτον στο παραδοσιακό ντέρμπι του Μερσεϊσάιντ. Αντίπαλος στον τελικό ήταν η Αρσεναλ που κατέκτησε τον θεσμό με το αξιοσημείωτο της ιστορίας να είναι ότι στο ματς με τους «κανονιέρηδες» o Paisley τέθηκε εκτός ομάδας από το διοικητικό συμβούλιο του συλλόγου. Η απογοήτευση του Άγγλου από τη συμπεριφορά της ομάδας ήταν έκδηλη και σκεφτόταν πολύ σοβαρά να αποχωρήσει. Την ίδια εποχή το συμβούλιο ανακοίνωσε ότι η ομάδα δεν είναι σε θέση να προσαρμοστεί με τη νέα εποχή και αυτό είχε ως αποτέλεσμα τον υποβιβασμό που συνέβη το 1954 με το χειρότερο ρεκόρ στην κατηγορία.

Ο «χρυσοφόρος» Bill Shankly

Το 1959 η διοίκηση της Λίβερπουλ δίνει τα ηνία της τεχνικής ηγεσίας στο θρυλικό Bill Shankly, ο οποίος ζήτησε και πήρε τον πλήρη έλεγχο των μεταγραφών. Έπειτα από μικρό χρονικό διάστημα και αφού προσαρμόστηκε, αναγνώρισε το ταλέντο του προπονητικού προσωπικού που απαρτιζόταν από τους Paisley, Fagan και Bennett. Το 1962 οι «κόκκινοι» επιστρέφουν στην πρώτη κατηγορία αφού κατέκτησαν τον τίτλο της δεύτερης. Ο πρώτος στόχος υλοποιήθηκε (άνοδος) και ο αμέσως επόμενος που έθεσε ο Shankly ήταν η κατάκτηση του πρωταθλήματος. Χρειάστηκαν μόλις δύο σεζόν. Το 1964 το πρωτάθλημα επέστρεψε στο μεγάλο λιμάνι της Αγγλίας ενώ την επόμενη χρονιά δοκιμαζόταν στην Ευρώπη κάτι πρωτόγνωρο για αυτήν. Η διαδρομή της στο κύπελλο πρωταθλητριών ομάδων τελείωσε νωρίς αλλά η κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας έφερε χαμόγελα στο λιμάνι. Στον τελικό του Γουέμπλεϊ η Λίβερπουλ νίκησε τη Λιντς με 2-1 αλλά o Shankly ήθελε την ευρωπαϊκή καταξίωση. Το 1965 στον τελικό του Κυπέλλου Κυπελλούχων απέναντι στην Ντόρτμουντ η Λίβερπουλ δεν κατάφερε να κερδίσει έναν ευρωπαϊκό τίτλο. Την περίοδο 1965-66 κατέκτησε τον τίτλο του πρωταθλήματος και μετά από εφτά πέτρινα χρόνια το κατέκτησε ξανά το 1973. Την ίδια χρονιά ήρθε η πολυπόθητη καταξίωση και στην Ευρώπη με την κατάκτηση του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ. Την αμέσως επόμενη χρονιά επανέκτησε το κύπελλο Αγγλίας νικώντας την Νιούκαστλ (Newcastle) στον τελικό και λίγο καιρό μετά τον τελικό ο Shankly σε συνέντευξη Τύπου ανακοίνωσε ότι θα αποσυρόταν από τα προπονητικά ηνία της ομάδας. Στην ιστορία των «κόκκινων» ο Shankly κατέχει το ρεκόρ του προπονητή με τους περισσότερους αγώνες, καθώς καθοδήγησε τη Λίβερπουλ σε 783 αγώνες, την περίοδο 1959 – 1974.

Η ευρωπαϊκή καταξίωση και ο θρυλικός Bob Paisley...

Ο αντικαταστάτης του Shankly ήταν o παλαίμαχος ποδοσφαιριστής της Λίβερπουλ, Bob Paisley που δήλωνε τότε «Είμαι εδώ ως κατά συνθήκη προπονητής- δεν νομίζω να είμαι σε αυτή τη θέση για πολύ καιρό». Ο Paisley θα ταίριαζε απόλυτα στη διαφήμιση με την ατάκα «καλύτερα να μασάς παρά να μιλάς». Ο Άγγλος στηρίχτηκε σε συστήματα του Shankly, για να μπορέσει η ομάδα να προχωρήσει. Το 1976 η Λίβερπουλ κατακτά το πρωτάθλημα αλλά και το κύπελλο ΟΥΕΦΑ (UEFA) για δεύτερη φορά. Τα καλύτερα όμως ήρθαν έναν χρόνο μετά αφού ο τίτλος πήγε και πάλι στο «Άνφιλντ» ενώ προστέθηκε στη συλλογή των «κόκκινων» και το κύπελλο Πρωταθλητριών Ευρώπης. Στη Ρώμη η Λίβερπουλ απέναντι στην πρωταθλήτρια Γερμανίας, Γκλάντμπαχ επικράτησε με 3-1. Το 1978 μπορεί το πρωτάθλημα να χάθηκε από την Νότιγχαμ Φόρεστ αλλά το κύπελλο Πρωταθλητριών παρέμεινε στο «Άνφιλντ» καθώς στον τελικό που πραγματοποιήθηκε στο «Γουέμπλεϊ» νίκησε την Μπριζ με 1-0 με σκόρερ τον Νταλγκλίς. Το 1981 στον τελικό του Κυπέλλου Πρωταθλητριών στο Παρίσι, η Ρεάλ Μαδρίτης ηττήθηκε με 1-0, με τη Λίβερπουλ να βάζει στην τροπαιοθήκη της το τρίτο τρόπαιο πρωταθλητριών μέσα σε τέσσερα χρόνια ! Άξιο αναφοράς είναι ότι η Λίβερπουλ από το 1980 ως και το 1984 κατακτούσε συνεχώς και το League Cup.

Ο Μπομπ Πέισλι (Bob Paisley) έγινε ο πιο πετυχημένος προπονητής στην ιστορία του συλλόγου, αλλά και ένας από τους πιο πετυχημένους του Αγγλικού ποδοσφαίρου. Στα 9 χρόνια που παρέμεινε στην ομάδα (1974-1983), ο Πέισλι κατακτούσε κάθε χρονιά και κάποιον τίτλο, με εξαίρεση την πρώτη του χρονιά στην ομάδα (1974-1975) ! Με τον Πέισλι η Λίβερπουλ κατέκτησε συνολικά 6 πρωταθλήματα (1976, 1977, 1979, 1980, 1982 και 1983), 3 Κύπελλα πρωταθλητριών (1977, 1978, 1981), 1 κύπελλο UEFA (1976) και 4 φορές το Charity Shield (1976, 1979, 1980, 1982).

Το ξεκίνημα μιας νέας εποχής με τον Joe Fagan

Μετά το τέλος της συνεργασίας με τον Πέισλι, προπονητής της έγινε ο Τζόε Φάγκαν (Joe Fagan). Την σεζόν 1983-84, η ομάδα με προπονητή τον Joe Fagan κατέκτησε το πρωτάθλημα, το League Cup και το Κύπελλο Πρωταθλητριών ομάδων Ευρώπης. Στον ευρωπαϊκό τελικό η Λίβερπουλ νίκησε την Ρόμα με πέναλτι του Άλαν Κένεντι. Την επόμενη χρονιά οι «κόκκινοι» φτάνουν και πάλι ως το τέλος έχοντας ως αντίπαλο μια άλλη ιταλική ομάδα, τη Γιουβέντους, αλλά τότε γράφτηκε ένα από τα τραγικότερα δράματα στην ιστορία του ποδοσφαίρου. Η «Κυρία» κατέκτησε το κύπελλο με ένα πέναλτι, που δεν έγινε ποτέ, του Μισέλ Πλατινί αλλά στις εξέδρες του Χέιζελ χάθηκαν 39 ζωές, κυρίως Ιταλών φιλάθλων. Μετά από αυτό το γεγονός η τότε πρωθυπουργός της Αγγλίας, Μάργκαρετ Θάτσερ αποφάσισε τον αποκλεισμό όλων των αγγλικών ομάδων από τα κύπελλα Ευρώπης για πέντε χρόνια. Λόγω των γεγονότων στο Βέλγιο αποσύρθηκε ο Fagan από προπονητής και πήγε σε άλλο πόστο με τον Νταλγκλίς να είναι παίκτης- προπονητής. Ο Νταλγκλίς κατάφερε την περίοδο 1985-86 να κάνει το νταμπλ ενώ ένας ακόμα τίτλος ήρθε το 1988.

Το τελευταίο πρωτάθλημα...

Σιγά-σιγά η τραγωδία του Χέιζελ ξεχνιόταν αλλά θα ερχόταν μία νέα μεγαλύτερη τραγωδία. Το 1989 στο γήπεδο Χίλσμπορο του Σέφιλντ, κατά τη διάρκεια του ημιτελικού του κυπέλλου Αγγλίας, σκοτώθηκαν 96 φίλοι της Λίβερπουλ. Αυτή η τραγωδία ήταν από τις μεγαλύτερες που βίωσε το σύγχρονο παγκόσμιο ποδόσφαιρο. Παρόλα αυτά η ομάδα ξεπέρασε και αυτό το σοκ και κατέκτησε το κύπελλο Αγγλίας. Ο Νταλγκλίς χάρισε το τελευταίο πρωτάθλημα στην Λίβερπουλ μέχρι σήμερα την περίοδο 1989- 90. Η αποχώρησή του το 1991 ήταν μία μεγάλη έκπληξη για τους παράγοντες της ομάδας.

Η σύγχρονη ιστορία...

Η καλύτερη χρονιά της ομάδας τα τελευταία χρόνια ήταν με προπονητή τον Ουγιέ με την κατάκτηση τριών τίτλων μέσα σε μία χρονιά. Ο πρώτος ήρθε τον Φεβρουάριο του 2001 στον τελικό του Λιγκ Καπ με αντίπαλο τη Μπέμιγχαμ και επικράτηση στα πέναλτι. Στη συνέχεια ήρθε και η κατάκτηση του Κυπέλλου Αγγλίας απέναντι στην Άρσεναλ ενώ τέσσερις μέρες μετά η Λίβερπουλ πήγε στο Ντόρτμουνντ για να αντιμετωπίσει στον τελικό του κυπέλλου ΟΥΕΦΑ την Αλαβές και επικράτησε με 5-4, σε έναν από τους καλύτερους τελικούς όλων των εποχών. Η χρονιά ολοκληρώθηκε με την 3η θέση στη Πρέμιερ Λιγκ. Το 2004 προπονητής της Λίβερπουλ έγινε ο Ράφα Μπενίτεθ. Το 2005 στον τελικό της Κωνσταντινούπολης, η κόκκινη αρμάδα έχανε από τη Μίλαν με 3-0 αλλά κατάφερε να ισοφαρίσει και να κατακτήσει το Τσάμπιονς Λιγκ (Champions League) στη διαδικασία των πέναλτι..

Οι τραγωδίες

Η ομάδα του Λάνκασαϊρ έχει συνδεθεί με δύο από τις μεγαλύτερες τραγωδίες του παγκοσμίου ποδοσφαίρου.

Η πρώτη έγινε στις 29 Μαΐου του 1985 όταν ο τελικός του Κυπέλλου Πρωταθλητριών μεταξύ της Λίβερπουλ και της Γιουβέντους στο «Χέιζελ» (Heysel Stadium) εξελίχθηκε σε μία τραγωδία άνευ προηγουμένου. 39 οπαδοί βρήκαν φρικτό θάνατο και εκατοντάδες τραυματίστηκαν.

Η δεύτερη έγινε στο «Χίλσμπορο» (Hillsborough) στις 15 Απριλίου 1989 στο μεγάλο ημιτελικό του κυπέλλου Αγγλίας με τη Νότιγχαμ Φόρεστ (Nottingham Forest) στο Γήπεδο της Σέφιλντ (Sheffield Wednesday F.C.) όπου 96 άνθρωποι έχασαν τη ζωή τους και 766 τραυματίστηκαν.

Ο Ύμνος

Ο ύμνος της Λίβερπουλ, με τίτλο «You'll Never Walk Alone» θεωρείται ένα από τα πιο γνωστά ποδοσφαιρικά τραγούδια στον κόσμο και έχει συνδεθεί άμεσα με τα 96 θύματα του Χίλσμπορο. Βέβαια, την πατρότητα αυτού του τραγουδιού διεκδικούν και αρκετοί φίλαθλοι άλλων ομάδων, όπως αυτοί της Σέλτικ και της Φούλαμ, όμως χωρίς αμφιβολία είναι το τραγούδι που έχει ταυτιστεί, πλέον, με τη Λίβερπουλ. Πρόκειται για ένα τραγούδι, που πρωτoακούστηκε στο μιούζικαλ «Carousel», που έγινε χιτ από το Τζέρι Μάρσντεν και τους «Pacemakers» από το Λίβερπουλ και που από την δεκαετία του '60 αποτελεί το τραγούδι-σύμβολο για το Ανφιλντ.

You'll Never Walk Alone
When you walk through a storm
Hold your head up high,
And don't be afraid of the dark.
At the end of a storm,
There's a golden sky,
And the sweet silver song of a lark.
Walk on through the wind, Walk on through the rain,
Though your dreams be tossed and blown...
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone... You'll never walk alone.
Walk on, walk on, with hope in your heart,
And you'll never walk alone...
You'll never walk alone.

Τα ρεκόρ

Ρεκόρ Προσέλευσης Θεατών : 61,905 με Γουλβς Wolves, 4ος γύρος Κυπέλου στις 2-2-1952
Ρεκόρ νίκης σε αγώνα Πρωταθλήματος : 10-1 με Ρόδεραμ, Β Κατηγορία στις 18-2-1896
Ρεκόρ νίκης σε διοργάνωση κυπέλου : 11-0 με Στρόμσγκοντσετ, Κύπελλο κυπελλούχων, 1ος γύρος, 1ο παιχνίδι στις 7-9-1974
Περισσότερα γκολ σε μία σεζόν : 106, Β Κατηγορία το 1895-96
Περισσότερα γκολ πρωταθλήματος από παίκτη σε μία σεζόν : 41, R. Hunt το 1961-62
Περισσότερα γκολ πρωταθλήματος από παίκτη σε σύνολο : 245, R. Hunt από το 1959 μέχρι το 1969
Περισσότερες συμμετοχές στο πρωτάθλημα : 640 I. Callaghan από το 1960 μέχρι το 1978

Οι Τίτλοι

• Πρέμιερ Λιγκ (18)
1901, 1906, 1922, 1923, 1947, 1964, 1966, 1973, 1976, 1977, 1979, 1980, 1982, 1983, 1984, 1986, 1988, 1990

• Β' Κατηγορία Αγγλίας (4)
1894, 1896, 1905, 1962

• Λανκασάιρ Λίγκ (1)
1893

• Champions League (5)
1977 3-1 εναντίον της Borussia Monchengladbach
1978 1-0 εναντίον της Club Brugge
1981 1-0 εναντίον της Real Madrid
1984 1-1 (4-2 στα πέναλτι) εναντίον της AS Roma
2005 3-3 (3-2 στα πέναλτι) εναντίον της AC Milan

• Κύπελλα UEFA (3)
1973, 1976, 2001

• Κύπελλα Αγγλίας - FA CUP (7)
1965, 1974, 1986, 1989, 1992, 2001, 2006

• Λιγκ Καπ Αγγλίας (7)
1981, 1982, 1983, 1984, 1995, 2001, 2003

• Σούπερ Καπ (14)
1964, 1965, 1966, 1974, 1976, 1977, 1979, 1980, 1982, 1986, 1988, 1989, 1990, 2001

• Ευρωπαικά Σούπερ Καπ (3)
1977, 2001, 2005

Τα μωρά θυμούνται τις μελωδίες που άκουγαν στην κοιλιά της μαμάς τους

Μια νέα γαλλική επιστημονική έρευνα έδειξε ότι τα έμβρυα αποτυπώνουν στους νευρώνες του αναπτυσσόμενου εγκεφάλου τους τις μελωδίες που ακούνε όσο βρίσκονται στην κοιλιά της μαμάς τους και τις θυμούνται μετά τη γέννησή τους.

Οι ερευνητές, με επικεφαλής την ψυχοβιολόγο Καρολίν Γκρανιέ-Ντεφέρ του Εργαστηρίου Ψυχολογίας και Γνωσιακής Νευροψυχολογίας του πανεπιστημίου «Ρενέ Ντεκάρτ» του Παρισιού, ζήτησαν από 50 εγκύους να ακούνε μια συγκεκριμένη μελωδία πιάνου δύο φορές τη μέρα. Όταν τα μωρά γεννήθηκαν και ήταν πια ενός μηνός, οι ερευνητές έπαιξαν στο πιάνο στα μωρά, την ώρα που κοιμόντουσαν, τόσο την ίδια μελωδία που άκουγαν προτού γεννηθούν όσο και μια άλλη.

Διαπιστώθηκε ότι, κατά μέσο όρο, οι παλμοί της καρδιάς των κοιμισμένων βρεφών επιβραδύνθηκαν κατά 12 κτύπους το λεπτό όταν άκουσαν τη «γνώριμη» μελωδία, έναντι επιβράδυνσης κατά πέντε ή έξι χτύπους στο άκουσμα της άγνωστης μελωδίας. Έτσι, οι ερευνητές κατέληξαν στο συμπέρασμα , ότι τα νεογέννητα ανταποκρίνονται περισσότερο στη γνώριμη μελωδία.

Η Γαλλίδα ερευνήτρια εξήγησε πως το αποτέλεσμα της έρευνας δεν σημαίνει απαραίτητα ότι οι έγκυες μητέρες πρέπει να ακούνε συγκεκριμένη μουσική στη διάρκεια της κύησης.

«Όταν τα έμβρυα είναι αρκετά μεγάλα για να ακούνε σχετικά καλά, περίπου τέσσερις με πέντε εβδομάδες πριν από τη γέννα, θα αρχίσουν να εκτίθενται σε όλων των ειδών τους ήχους του μητρικού περιβάλλοντος. Δεν υπάρχει βιολογική ανάγκη για περισσότερα ακουστικά ερεθίσματα - το περισσότερο δεν είναι πάντα καλύτερο, ειδικά στη φάση της ανάπτυξης. Αν οι μητέρες θέλουν να ενθαρρύνουν το μουσικό αισθητήριο των παιδιών τους, μπορούν να αρχίσουν αμέσως μετά τη γέννηση, όταν πια είναι σε θέση να δουν τι ευχαριστεί και τι δυσαρεστεί το παιδί, κάτι που ποτέ δεν θα το ξέρουν από τη συμπεριφορά ενός εμβρύου», είπε χαρακτηριστικά η Γκρανιέ-Ντεφέρ.

Η συγκεκριμένη μελέτη δημοσιεύτηκε στο επιστημονικό περιοδικό «PLos ONE», σύμφωνα με τη βρετανική εφημερίδα «Ντέιλι Μέιλ» (Daily Mail).

Ο Ίαν Ρας εγκαινίασε τις ακαδημίες της Λίβερπουλ στην Ελλάδα

Ο ζωντανός θρύλος της Λίβερπουλ, ο σπουδαίος Ίαν Ρας (Ian James Rush), εγκαινίασε τις ποδοσφαιρικές ακαδημίες των «κόκκινων» στην Ελλάδα. Η ομάδα του μεγάλου λιμανιού της Αγγλίας έχει κάνει το ίδιο σε 25 χώρες σε όλη την Ευρώπη και τα παιδιά που θα ξεχωρίσουν στο πρόγραμμα και θα αποδείξουν ότι διαθέτουν αξιόλογη τεχνική κατάρτιση θα έχουν τη δυνατότητα να παίξουν κάποια στιγμή στον ιστορικό σύλλογο.

Ο Ρας που έγραψε ιστορία με τη φανέλα της Λίβερπουλ και έγινε ο πρώτος σκόρερ στην ιστορία της, μαζί με τον υπεύθυνο ακαδημιών, Στίβεν Τέρνερ, παρουσίασαν το πρόγραμμα σε μια συνέντευξη Τύπου που παραχώρησαν.

«Η ακαδημία που ιδρύουμε στην Ελλάδα είναι ένα μέσο για να έρθει ο κόσμος πιο κοντά στην ομάδα. Έτσι, θα μάθουν τα παιδιά τον τρόπο που βλέπουμε το ποδόσφαιρο στη Λίβερπουλ. Το σημαντικότερο είναι αυτά τα παιδιά να διδαχτούν ένα συγκεκριμένο τρόπο ποδοσφαιρικής σκέψης», τόνισε ο Ρας προσθέτοντας ότι « Η Λίβερπουλ είναι ένας οικογενειακός σύλλογός και αυτό που μας ενδιαφέρει είναι με τις διεθνείς ποδοσφαιρικές ακαδημίες να μεταλαμπαδεύσουμε τις αξίες και την φιλοσοφία του συλλόγου στους αθλητές (αγόρια και κορίτσια) μας από πολύ μικρή ηλικία. Αν στην πορεία κατορθώσουμε και προωθήσουμε κάποιο παίκτη από αυτές τις ακαδημίες στην πρώτη ομάδα τότε θα είμαστε πολύ χαρούμενοι. Η φιλοσοφία του προπονητή μας, Κένι Νταγκλίς, με την οποία συμφωνώ απόλυτα είναι ότι κανείς δεν είναι μεγαλύτερος από τον σύλλογο και ότι είναι πολύ μεγάλη τιμή να παίζεις για την Λίβερπουλ. Όσοι έχουν αποφοιτήσει από τις ακαδημίες της Λίβερπουλ παίζουν και σκέφτονται με τον τρόπο της Λίβερπουλ. Η Λίβερπουλ με αυτή την συνεργασία εγγυάται ότι θα έρθουν εδώ προπονητές από την Αγγλία οι οποίοι είναι γνώστες αυτής της φιλοσοφίας και θα την διδάξουν στους προπονητές εδώ ώστε να υπάρχει συνέχεια σε αυτή την προσπάθεια. Είμαστε ένα ιδιαίτερος σύλλογος και έχουμε ένα ιδιαίτερο τρόπο διδασκαλίας.» .

Στη συνέχεια πήρε τον λόγο ο Στιβ Τέρνερ, επικεφαλής των διεθνών ακαδημιών της Λίβερπουλ, που δήλωσε : «Σκοπός μας είναι η ανάπτυξη όχι μόνο αγωνιστικών ικανοτήτων άλλα και ικανότητες που θα βοηθήσουν τους ποδοσφαιριστές και στην ζωή τους. Μέσα από τις ακαδημίες προσπαθούμε να βοηθήσουμε τα παιδία να αναπτύξουν ικανότητες όπως το πώς θα διαχειρίζονται την εικόνα τους ως ποδοσφαιριστές, πώς πρέπει να αντιδρούν σε επευφημίες άλλα και κριτικές, πώς να διαχειρίζονται τον χρόνο τους. Η Λίβερπουλ είναι πάνω από όλα ένας οικογενειακός σύλλογος και σαν οικογένεια στηρίζουμε ο ένας τον άλλο.» .

H Λίβερπουλ (Liverpool Football Club) είναι η τρίτη ομάδα που ιδρύει ποδοσφαιρικές ακαδημίες στην Ελλάδα, μετά την Άρσεναλ (Arsenal) και τη Γιουβέντους (Juventus).

Η θεωρία του Πολυσύμπαντος σύμφωνα με τον εκπρόσωπο της Ελλάδας στο CERN

Δεν υπάρχει μόνο ένα σύμπαν, αλλά πάρα πολλά και μάλιστα το ένα σύμπαν «γεννάει» το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου. Επίσης, δεν αντιλαμβανόμαστε ότι πιθανότατα ζούμε σε δέκα διαστάσεις, ενώ δεν αποκλείεται στο μέλλον να δημιουργούμε σύμπαντα στο εργαστήριο! Αυτά υποστηρίζει, μεταξύ άλλων, ο Φυσικός Δημήτρης Νανόπουλος, εκπρόσωπος της Ελλάδας στο CERN, διευθυντής Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προκεχωρημένων Ερευνών του Χιούστον (HARC) και διευθυντής ενός ερευνητικού τμήματος του World Laboratory στη Λωζάνη της Ελβετίας.

Ο Δημήτρης Νανόπουλος, καθηγητής Φυσικής του πανεπιστημίου του Τέξας A&M (ΗΠΑ) και τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών, μίλησε στη Στέγη Γραμμάτων και Τεχνών, σχετικά με το πείραμα του Μεγάλου Επιταχυντή Αδρονίων του Ευρωπαϊκού Οργανισμού Πυρηνικών Ερευνών (CERN) και την πειραματική διερεύνηση της ύπαρξης του Πολυσύμπαντος (multiverse). Ο καθηγητής παρουσίασε μερικές από τις νέες επιστημονικές ιδέες που ανέπτυξε πρόσφατα με την ερευνητική ομάδα του στο αμερικανικό πανεπιστήμιο και οι οποίες δίνουν μια πολύ συγκεκριμένη μορφή στην έννοια του Πολυσύμπαντος. Με βάση μαθηματικές εξισώσεις, εκτιμά ότι είναι δυνατό να υπάρχουν δέκα εις την πεντακοσιοστή σύμπαντα (ο αριθμός 10 με εκθέτη τον αριθμό 500!), σύμφωνα με τη θεωρία της Υπερσυμμετρίας (SUSY) και των Υπερχορδών, η οποία προβλέπει ότι, εκτός από τις γνωστές τέσσερις "μεγάλες" διαστάσεις - τρεις του χώρου (μήκος, πλάτος, ύψος) και ο χρόνος - υπάρχουν ακόμα έξι ή επτά, που βρίσκονται "διπλωμένες" σε τρομερά μικρό χώρο, ανεβάζοντας σε 10 ή 11 τον συνολικό αριθμό των διαστάσεων. "Ζούμε σε δέκα διαστάσεις, αλλά δεν το αντιλαμβανόμαστε" είπε ο Δ. Νανόπουλος.

Θα πρέπει να αναφέρουμε ότι η θεωρία του πολυσύμπαντος ή των πολλών παράλληλων συμπάντων έχει διάφορες εκδοχές, μια από τις οποίες προωθεί σθεναρά ο Δ. Νανόπουλος. Τόνισε όμως ότι μια τέτοια θεωρία έχει νόημα μόνο αν καταστεί δυνατό να αποδειχτεί πειραματικά και σε αυτό μπορεί να βοηθήσει ο επιταχυντής του CERN, για τον οποίο είπε ότι πλέον "δουλεύει ρολόι".

Σύμφωνα με τον Έλληνα επιστήμονα, κάθε επιμέρους σύμπαν (μεταξύ αυτών το δικό μας) μέσα στο πολυσύμπαν μπορεί να έχει τους δικούς του ξεχωριστούς φυσικούς νόμους, που ισχύουν μόνο σε αυτό, ενώ στα άλλα σύμπαντα οι νόμοι που τα διέπουν, μπορεί να είναι αφάνταστα διαφορετικοί ή και σχετικά παρόμοιοι, έχουν όμως οπωσδήποτε ως κοινό παρονομαστή τη βαρύτητα. Το ένα σύμπαν "γεννάει" το άλλο, μέσα σε μια αέναη διαδικασία παραγωγής συμπάντων, η οποία, όπως είπε, καταργεί την έννοια της αρχής και του τέλους του χρόνου.

Ο Δ. Νανόπουλος είπε ακόμα ότι τα άλλα σύμπαντα που απαρτίζουν το πολυσύμπαν, οι "φυσαλίδες της πραγματικότητας", όπως τα χαρακτήρισε, είναι δυνατό να βρίσκονται πολύ κοντά μεταξύ τους (κυριολεκτικά δίπλα μας!), αλλά δεν μπορούν να επικοινωνήσουν. Δεν απέκλεισε όμως ότι ίσως είναι δυνατό να γίνει μετάβαση από το ένα σύμπαν στο άλλο. Με λίγη δόση χιούμορ, ανέφερε ότι "θα έπρεπε να παρακαλάμε να μην ξυπνήσουμε ένα πρωί και γίνει ξαφνική ολική μεταβολή, για παράδειγμα περάσουμε από ένα σύμπαν με τέσσερις ("μεγάλες") σε ένα άλλο με έξι διαστάσεις".

Ο Έλληνας φυσικός επιτέθηκε στους υπέρμαχους της "ανθρωπικής Αρχής" (που λένε ότι το σύμπαν είναι "κομμένο και ραμμένο" στα μέτρα των ανθρώπων), αντιτείνοντας ότι "δεν του καίγεται καρφάκι του σύμπαντος για εμάς", ενώ χαρακτήρισε τη θεωρία του πολυσύμπαντος "το τελευταίο καρφί στο φέρετρο της τελεολογίας". Απαντώντας σε σχετική ερώτηση, διευκρίνισε ότι δεν έχει χάσει το νόημα της η αναζήτηση μιας "ενοποιημένης θεωρίας του παντός" στην Φυσική, όμως δεν θα αφορά παρά μια λύση μοναδική για το δικό μας σύμπαν και τίποτε περισσότερο.

Τέλος, απαντώντας σχετικά με τις φιλοσοφικές προεκτάσεις της θεωρίας του πολυσύμπαντος, είπε ότι παραπέμπει σε "ένα νέο Διαφωτισμό" που ανοίγει νέους δρόμους για την ανθρωπότητα. Ακόμα, αρνήθηκε ότι υπάρχουν φραγμοί και όρια στις δυνατότητες του ανθρώπινου νου να συλλάβει την πραγματικότητα του σύμπαντος, εκτός από τα αναπόφευκτα ποσοτικά όρια στη συσσώρευση γνώσης στο μυαλό του ανθρώπου, όμως γι' αυτό, όπως είπε, υπάρχουν οι ηλεκτρονικοί υπολογιστές ως συμπαραστάτες μας, ενώ στο μέλλον η σχέση τους με τους ανθρώπους θα μπορούσε να γίνει ακόμα πιο στενή.

Ο Δ. Νανόπουλος γεννήθηκε στην Αθήνα το 1948, σπούδασε Φυσική στο Πανεπιστήμιο Αθηνών και συνέχισε τις σπουδές του στο Πανεπιστήμιο του Σάσεξ της Αγγλίας, όπου απέκτησε το διδακτορικό του (Ph.D), το 1973, στη Θεωρητική Φυσική των Υψηλών Ενεργειών. Διετέλεσε ερευνητής στο CERN και επί σειρά ετών ανήκε στο ανώτερο ερευνητικό προσωπικό του Κέντρου. Διετέλεσε επίσης ερευνητής στη σχολή Ecole Normale Superieure στο Παρίσι, καθώς και στο Πανεπιστήμιο Χάρβαρντ των ΗΠΑ. Από το 1989, είναι καθηγητής στο Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου του Τέξας A&M και από το 2002 κατέχει την έδρα Μίτσελ-Χιπ της Φυσικής Υψηλών Ενεργειών. Είναι επίσης Διευθυντής του Κέντρου Αστροσωματιδιακής Φυσικής του Κέντρου Προκεχωρημένων Ερευνών του Χιούστον (HARC), ενώ διευθύνει επίσης ένα ερευνητικό τμήμα του World Laboratory στη Λωζάνη της Ελβετίας. Το 1997, εξελέγη τακτικό μέλος της Ακαδημίας Αθηνών. Από τον Ιανουάριο του 2005 είναι εθνικός εκπρόσωπος της Ελλάδας στο CERN, ενώ υπήρξε επίσης πρόεδρος του Εθνικού Συμβουλίου Έρευνας και Τεχνολογίας (Ε.Σ.Ε.Τ.) από το 2005 έως το 2009 και εθνικός εκπρόσωπος στον Ευρωπαϊκό Οργανισμό Διαστήματος (ESA) από το 2005 έως το 2006.

Περήφανη για τον ΕΛΑΣ δήλωσε η θρυλική αντάρτισσα Μαρία Μπέικου

«Θα φύγω, θα πάω να πολεμήσω με το όπλο στο χέρι» είχε πει η θρυλική αντάρτισσα Μαρία Μπέικου όταν ήταν ακόμη ανήλικο κορίτσι και πήρε τη μεγάλη απόφαση, πλαστογραφώντας την υπογραφή των γονιών της, να φύγει με τον ΕΛΑΣ στο βουνό. Και να δώσει σκληρές μάχες, σαν παλικάρι, ρισκάροντας ακόμα και τη ζωή της προκειμένου να συμβάλει στην επίτευξη των στόχων της εθνικής αντίστασης.

«Σημαδεύω και πυροβολώ. Φοβάμαι», θυμάται σήμερα. Μετά την ήττα του Δημοκρατικού Στρατού (ΔΣΕ) και αφού παρέδωσε κλαίγοντας το όπλο της στη Βάρκιζα, διαφεύγει με συναγωνιστές της στο... άγνωστο. Θα βρεθεί στην Τασκένδη, στην οποία βρήκαν καταφύγιο πολυάριθμοι Έλληνες αριστεροί.

Από εκεί, χάρη στην ιδιαίτερη χροιά της φωνής της, που ακόμη σήμερα, στα 85 χρόνια της, παραμένει αναλλοίωτη, η Μπέικου θα γίνει η περίφημη φωνή τού ελληνόφωνου ραδιοφωνικού σταθμού της Μόσχας «Εδώ Μόσχα». Είκοσι επτά χρόνια έζησε «χωρίς ιθαγένεια» στην ΕΣΣΔ. Μέχρι την οριστική επιστροφή στην πατρίδα, το 1976.

Την πυκνή, ηρωική αυτοβιογραφία της, από την οποία «παρελαύνουν» ο Αρης Βελουχιώτης, ο Χαρίλαος Φλωράκης, ο Ταρκόφσκι και ο Σοστακόβιτς, η Μαρία Φέρλα – Μπέικου κατάφερε να μετασχηματίσει σε ένα πολύτιμο εγχειρίδιο σύγχρονου ιστορικού αναστοχασμού. Τη γλαφυρή αυτοβιογραφία «Αφού με ρωτάτε, θα θυμηθώ» (εκδόσεις Καστανιώτη).

Στις ζωντανές σελίδες της παρακολουθούμε πώς το Μαράκι από την Ιστιαία Ευβοίας, που καταβρόχθιζε μαζί με τον αδελφό της όλα τα βιβλία, μια μανιώδης σινεφίλ -εξ ου και σπούδασε στη Μόσχα σινεμά μαζί με τον Ταρκόφσκι-, ξεχώρισε στα 18 ως καπετάνισσα στην ΧΙΙ Μεραρχία του ΕΑΜ - ΕΛΑΣ, αγωνιζόμενη για την απελευθέρωση της Ελλάδας από τα ναζιστικά και φασιστικά στρατεύματα κατοχής. Και μετά την ήττα του ΔΣΕ κατέληξε στη Σοβιετική Ένωση, έως την επιστροφή της στην Ελλάδα. Αγκαλιά με τη στάχτη του συζύγου της, Γ. Μπέικου.

Χωρίς τη μαρτυρία της δεν θα ξέραμε, μεταξύ άλλων, ότι η «πολιτιστική κίνηση της Αθήνας ακόμη και σήμερα ωχριά μπροστά στο Καρπενήσι του καιρού εκείνου» και ότι σε αγώνα σκοποβολής κέρδισε τον Χαρίλαο Φλωράκη (γενικό γραμματέα του ΚΚΕ), με το όπλο που του παρέδωσε στην Τασκένδη. Στην προσωπική συλλογή της υπάρχουν διάφορες φωτογραφίες από τον ΕΛΑΣ και τους αγώνες της εθνικής αντίστασης, το Δημοκρατικό Στρατό, τα γυρίσματα της ταινίας τους με τον συμφοιτητή της Αντρέι Ταρκόφσκι, το αυθεντικό περιστέρι του Πικάσο, που αφιέρωσε ο Ισπανός στον σύζυγό της Γεωργούλα, το βιβλιάριό της με την αφιέρωση του Πολ Ελιάρ...

Έχω μια απορία...

Έχω μια απορία, πού πάμε ως κοινωνία;

Τί κάνουμε εκτός από το να ξεφτιλίζουμε ο ένας τον άλλον και να επιθυμούμε διακώς την οικομική και ηθική εξόντωση του διπλανού μας; Μας έχουνε κόψει μισθούς, πολλές φορές ακόμα και την αξιοπρέπειά μας, μας έχουν αναγκάσει να κλείσουμε πολλές ιδιωτικές μικρομεσαίες επιχειρήσεις, μας έχουν κόψει παροχές και επιδόματα και εμείς καθόμαστε να υπομένουμε αγόγγυστα το βάρος των δικών τους επιλογών και αποφάσεων. Αφήναμε κάποιους κυρίους "στην υγειά του έβρη μπάντη" να καθορίζουν την αυριανή μας ύπαρξη ή τον αυριανό μας αφανισμό. Σαν λαός ποτέ δεν είχαμε αυτοσεβασμό, αυτοεκτίμηση και αυτό διαφαίνεται από τις πολιτικές επιλογές του λαού μας। Ποτέ δεν πιστεύαμε πως οι πολιτικοί θα μας πάρουν σοβαρά για να τους επιλέξουμε με αίσθημα ευθύνης πολύ απλά γιατί και εμείς οι ίδιοι δεν πήραμε τον εαυτό μας ποτέ σοβαρά και τώρα, αναρωτιόμαστε τι θα γίνει στο μέλλον... Ένα μέλλον που για να ακριβολογούμε χτίσαν οι παππούδες μας και όλοι οι συνταξιούχοι της Ελλάδος। Με την δική μας αδιαφορία και ανοχή, αφήσαμε τους γέροντες να αποφασίσουν αν η δεξιά ή αν η αριστερά μπορεί να κρατήσει τα εθνικά ηνία της χώρας। Ο Έλληνας είναι ον σχιζοφρενές και πιστεύει πως μόνο αυτός ξέρει το σωστό και το λάθος। Το που βαδίζουμε ως κοινωνία μένει να το διαπιστώσουμε όλοι μαζί εν ιδίοις όμμασι, σε λίγες μέρες, εκεί προς το τέλος Μαρτίου।

Lyudmila Pavlichenko, η καλύτερη ελεύθερη σκοπευτής του Κόκκινου Στρατού

Η Λουντμίλα Μιχαήλοβα Παβλιτσένκο (Lyudmila Mikhailovna Pavlichenko) υπήρξε αναμφίβολα η κορυφαία ελεύθερη σκοπευτής του Κόκκινου Στρατού (δηλαδή του στρατού της ΕΣΣΔ). Αν και ήταν μια γυναίκα που έγραψε ιστορία στο Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο, ελάχιστοι γνωρίζουν το βιογραφικό της.

Γεννήθηκε στο χωριό Belaya Tserkov της Ουκρανίας (Ukraine) στις 12 Ιουλίου του 1916. Μετά από τη συμπλήρωση 9 χρόνων στο σχολείο, μετακινήθηκε στο Κίεβο (Kiev) μαζί με τους γονείς της. Στην ηλικία των 14 ετών άρχισε να μαθαίνει σκοποβολή.

Το 1941 η Ναζιστική Γερμανία επιτίθεται στη Σοβιετική Ένωση (ΕΣΣΔ) και η 25χρονη Λουντμίλα Παβλιτσένκο αναγκάζεται να διακόψει τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο. Οι αξιωματικοί της στρατολογίας επιμένουν να της δώσουν μια θέση νοσοκόμας αλλά η νεαρή κοπέλα αρνείται. Ζητάει να καταταγεί στο Πεζικό του Κόκκινου Στρατού. Οι αξιωματικοί γελάνε ειρωνικά, αλλά τελικά ικανοποιούν το αίτημά της.

Η Παβλιτσένκο εντάσσεται στην 25η Μεραρχία Πεζικού (25th Infantry Division) που δίνει ηρωικές μάχες εναντίον των γερμανικών στρατευμάτων κοντά στην Οδησσό της Ουκρανίας. Εκεί, η Παβλιτσένκο ξεκινάει τη δράση της ως ελεύθερη σκοπευτής (sniper) και πετυχαίνει τα δύο πρώτα της θύματα. Μέσα στα επόμενα 2,5 χρόνια καταφέρνει να σκοτώσει 187 Γερμανούς. Μετά από την κατάληψη της Οδησσού από τους Γερμανούς, η Παβλιτσένκο μεταφέρθηκε στη Σεβαστούπολη. Οι άριστες σκοπευτικές της ικανότητες δημιουργούν ένα θρύλο γύρω από το όνομά της. Τα κατορθώματά της είναι πολυάριθμα και ο Κόκκινος Στρατός (Red Army) την παρασημοφορεί. Η θρυλική Παβλιτσένκο σκότωσε συνολικά 309 στρατιώτες, μεταξύ των οποίων 36 ελεύθερους σκοπευτές.

Το καλοκαίρι του 1942 ακολουθεί την επίσημη σοβιετική αποστολή στις ΗΠΑ και τον Καναδά. Ο αμερικανικός λαός τους επιφυλάσσει υποδοχή ηρώων. Το 1943 τιμήθηκε με το παράσημο του Ήρωα της Σοβιετικής Ένωσης (Hero of the Soviet Union). Μετά τη λήξη του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου, η Παβλιτσένκο ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Πανεπιστήμιο του Κιέβου και έγινε ιστορικός. Το 1946 ηχογραφείται στις ΗΠΑ (USA) ένα τραγούδι προς τιμήν της. Το τραγούδι έχει τίτλο "Miss Pavlichenko" και το έγραψε ο θρυλικός αριστερός αμερικανός μουσικός Γούντι Γκάθρι (Woody Guthrie). Ο Γκάθρι, διάσημος αντιφασίστας τραγουδοποιός και ιδιαίτερα δημοφιλής στην εργατική τάξη, θέλησε έτσι να αποτίσει ένα φόρο τιμής στην κορυφαία ελεύθερη σκοπευτή του Κόκκινου Στρατού.

Στις 10 Οκτωβρίου του 1974, η καλύτερη ελεύθερη σκοπεύτρια όλων των εποχών άφησε την τελευταία της πνοή.

Η μοναδική Ελληνίδα αλεξιπτωτίστρια του Β’ Π.Π. (Σόνια – Σοφία Στεφανίδου)

(Sonia Stefanidou. The only Greek woman who became paratrooper at the World War 2)

Το ακόλουθο κείμενο είναι μια σύντομη αναφορά σε μια εξέχουσα φυσιογνωμία της Ελλάδας. Αναφέρεται στη ζωή και τη δράση της μοναδικής Ελληνίδας αλεξιπτωτίστριας του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου : της θρυλικής Σόνιας – Σοφίας Στεφανίδου. Η Στεφανίδου είχε μια σημαντική και πολλαπλή προσφορά προς την πατρίδας της και κατάφερε να διακριθεί στον ανδροκρατούμενο χώρο του στρατού. Ήταν μια γυναίκα που πίστεψε στην ιδέα της ελευθερίας της πατρίδας της και αγωνίστηκε εθελοντικά γι' αυτήν κάτω από εξαιρετικά δύσκολες συνθήκες, ρισκάροντας ακόμα και την ίδια της τη ζωή.

Η Σόνια Σοφία Στεφανίδου, γεννήθηκε στην Οδυσσό της Ουκρανίας το 1907. Ήταν η πρωτότοκη κόρη του γιατρού Φιλοποίμενος Στεφανίδη. Το 1912 έρχεται με την οικογένεια της στην Ελλάδα, όπου ο πατέρας της υπηρέτησε ως εθελοντής γιατρός στους Βαλκανικούς Πολέμους του 1912 - 1913. Το 1923 η οικογένειά της εγκαταστάθηκε στο Ηράκλειο της Κρήτης.

Το 1927, η νεαρή Στεφανίδου, με απολυτήριο εξατάξιου Γυμνασίου και πτυχία αγγλικών και γαλλικών, δίνει επιτυχείς εξετάσεις στο δημόσιο και προσλαμβάνεται ως μόνιμη υπάλληλος του Υπουργείου Οικονομικών, στη Διεύθυνση Γενικής Στατιστικής, όπου εργάζεται ανελλιπώς μέχρι το 1940.

Σύντομα οι φλόγες του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έφθασαν στην Ελλάδα. Την περίοδο της κήρυξης του ελληνοϊταλικού πολέμου, η Σόνια Στεφανίδου υπηρετούσε ως μόνιμη υπάλληλος στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Στις 11 Οκτωβρίου του 1940 πήρε το πτυχίο της από το «Σχολείο Νοσοκόμων Παθητικής Αεραμύνης» και το Νοέμβριο του 1940 ζήτησε να μεταβεί στο μέτωπο ως εθελόντρια αδελφή – νοσοκόμος. Το αίτημά της γίνεται δεκτό και στα τέλη Νοεμβρίου κατατάσσεται στο νοσοκομείο «Ερυθρός Σταυρός» της Αθήνας, που είχε λόγω πολέμου μετονομαστεί σε «7ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο». Όμως, για να μεταβεί στο μέτωπο θα έπρεπε να είναι «εθελόντρια αδελφή νοσοκόμος» (ΕΑΝ) του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (ΕΕΣ). Για να πραγματοποιήσει το όνειρό της, έγινε μέλος του σώματος των ΕΑΝ, με Α.Μ. 2793 και εκπαιδεύτηκε στο Ιπποκράτειο Νοσοκομείο Αθηνών. Στις 15-1-1941, με αναφορά της προς τον Υπουργό Στρατιωτικών παρακάλεσε να μετατεθεί στο μέτωπο, όπου ήδη υπηρετούσαν τα δύο αδέλφια της ως έφεδροι ανθυπίατροι. Στις 7-4-1941 παρουσιάζεται στο «2ο Στρατιωτικό Νοσοκομείο» των Ιωαννίνων, το οποίο καταστράφηκε ολοσχερώς από τους αεροπορικούς βομβαρδισμούς. Αμέσως μετά την επιστροφή της στην Αθήνα, παρουσιάστηκε στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας.

Η πρώτη απόπειρα διαφυγής της στο εξωτερικό

Κατά τους πρώτους μήνες της οδυνηρής για την Ελλάδα ναζιστικής κατοχής, η Σόνια Στεφανίδου συνέχισε να υπηρετεί στο Υπουργείο Εθνικής Οικονομίας. Δεν άντεξε όμως για πολύ να παρακολουθεί άπρακτη το δράμα των συμπατριωτών της και αποφάσισε να συμβάλει στον αγώνα για την απελευθέρωση της χώρας. Μάλιστα είχε γράψει : "Η θέα του Αγκυλωτού Σταυρού επάνω στην Ακρόπολη θανατώνει την ψυχήν μου". Έτσι, λοιπόν, πήρε την απόφαση να διαφύγει, το συντομότερο δυνατό, στο εξωτερικό, έχοντας πληροφορηθεί ότι αρκετοί Έλληνες είχαν ήδη αρχίσει να πηγαίνουν στη Μέση Ανατολή (Παλαιστίνη και Αίγυπτο). Εκεί, τότε, καταβάλλονταν προσπάθειες οργάνωσης και συγκρότησης ενός καινούργιου Ελληνικού Στρατού, που αργότερα θα ονομαζόταν ΒΕΣΜΑ. Σ' αυτόν ακριβώς το στρατό κατατάσσονταν οι διαφεύγοντες - κυρίως μέσω της Τουρκίας, που παρέμεινε ουδέτερη σε όλη τη διάρκεια του πολέμου 1939-45 - από την κατεχόμενη πατρίδα, καθώς επίσης και ομογενείς Έλληνες του εξωτερικού.

Αφού προηγουμένως κατόρθωσε να συνδεθεί με μια μυστική υπηρεσία που φυγάδευε Έλληνες πατριώτες στη Μέση Ανατολή, προμηθεύεται ένα πλαστό δελτίο ταυτότητας. Ζητάει και παίρνει άδεια απουσίας από την υπηρεσία της και έχοντας μαζί της έναν ταξιδιωτικό σάκο, λίγα χρήματα και ένα μικρό περίστροφο κρυμμένο με επιμέλεια επάνω της, ξεκινάει ένα βράδυ μαζί με άλλους 13 ακόμη πατριώτες και φτάνει στο Πόρτο Ράφτη Αττικής. Εκεί τους περιμένει ένα καΐκι για να φύγουν κρυφά για την Τουρκία.

Τα ξημερώματα μπαίνουν με τις απαραίτητες προφυλάξεις στο καΐκι κι αμέσως το σκάφος ετοιμάζεται να αποπλεύσει με προορισμό τα Μικρασιατικά παράλια. Η τύχη όμως δεν είναι με το μέρος τους, γιατί την τελευταία στιγμή μια ιταλική περίπολος από 20 περίπου ένοπλους στρατιώτες αντιλαμβάνεται τις κινήσεις του καϊκιού και διατάζει το πλήρωμα και τους επιβάτες ν' αποβιβαστούν στην προκυμαία.

Ακολουθεί αμέσως σωματική έρευνα σε όλους. Ο καπετάνιος κι οι βοηθοί του συλλαμβάνονται κι απομακρύνονται. Στην ανάκριση, όλοι οι πατριώτες προφασίζονται ότι έχουν μεταβεί εκεί για να προμηθευτούν τρόφιμα για τις οικογένειες τους, αφού η πείνα έχει αρχίσει να μαστίζει τους κατοίκους της πρωτεύουσας. Αγνοώντας, ωστόσο, τις δικαιολογίες των επιβατών του καϊκιού, οι Ιταλοί τους φορτώνουν όλους σ' ένα φορτηγό αυτοκίνητο για να τους στείλουν στην Αθήνα. Τότε, παρουσιάζεται ξαφνικά ένα γερμανικό στρατιωτικό αυτοκίνητο με δύο αξιωματικούς επιβάτες. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή, η πάντα ετοιμόλογη Στεφανίδου απευθύνεται προς τον Γερμανό ταγματάρχη και του λέει με θάρρος - στη γλώσσα του - ότι κατά λάθος τους συνέλαβε η Ιταλική περίπολος, μιας κι όλοι είχαν πάει εκεί για να προμηθευτούν τρόφιμα. Ο Γερμανός αξιωματικός πιστεύει την πειστική πρόφαση της τολμηρής γυναίκας, που προσθέτει ακόμη ότι "η περιοχή του Πόρτο Ράφτη περιλαμβάνεται στον γερμανικό τομέα", οπότε τελικά διατάσσει την Ιταλική περίπολο να ελευθερώσει όλους τους Έλληνες, οι οποίοι αρχίζουν ν' απομακρύνονται πεζοπορώντας για την Αθήνα. Έτσι τελειώνει η πρώτη προσπάθεια διαφυγής της Σόνιας Στεφανίδου.

Η δεύτερη προσπάθεια διαφυγής στη Μέση Ανατολή

Αυτή η πρώτη αποτυχημένη απόπειρα δεν απογοήτευσε την Στεφανίδου, η οποία δοκίμασε να κάνει άλλη μια προσπάθεια μετά από λίγο καιρό. Αφού πρώτα κατόρθωσε να πάρει άδεια, αυτή τη φορά για τη Σάμο, πήγε στο λιμάνι του Πειραιά μαζί με έναν και μόνο από την παλαιά ομάδα των πατριωτών.

Ήταν Κυριακή 9 Νοεμβρίου του 1941, όταν το καΐκι στο οποίο είχαν στοιβαχτεί
και πολλοί άλλοι "ταξιδιώτες" ανοίχτηκε στο Αιγαίο Πέλαγος. Ύστερα από μια ήσυχη
διαδρομή έφτασαν προς το βράδυ της ίδιας μέρας στο νησί της Τήνου, όπου και
διανυκτέρευσαν σε διάφορα σπίτια ως φιλοξενούμενοι. Όλοι θα πήγαιναν στη Σάμο
για "ν' αγοράσουν προμήθειες για τα σπίτια τους". Ήταν συνολικά 61 άντρες και 2 γυναίκες. Την εποχή εκείνη η Σάμος, λόγω εγγύτητας με τις τουρκικές ακτές, ήταν η
συνήθης ενδιάμεση στάση για την Τουρκία για όσους διαφεύγοντες πατριώτες ακολουθούσαν εκείνο το θαλάσσιο δρομολόγιο. Την άλλη μέρα συνέχισαν το ταξίδι τους κι έφτασαν χωρίς απρόοπτο στη Σάμο, όπου, μόλις αποβιβάστηκαν, δέχτηκαν τον αυστηρό και σχολαστικό έλεγχο των - πλαστών - ταυτοτήτων και των αδειών τους από τις Ιταλικές Αρχές Κατοχής. Μετά τον έλεγχο, όλοι οι "ταξιδιώτες" διασκορπίστηκαν σε μικρές ομάδες, για να προσπαθήσουν στη συνέχεια να διαφύγουν στις απέναντι της νήσου τουρκικές ακτές. Από τότε, ακριβώς, άρχισε μια μικρή οδύσσεια για τη
Στεφανίδου.

Πολύ σύντομα η ομάδα της, που περιλάμβανε το "συνοδό" της, μια ακόμη
γυναίκα, δυο αξιωματικούς και 5 - 6 ντόπιους, κατόρθωσε μια νύχτα να περάσει με μια βάρκα στα ερημικά τουρκικά παράλια. Προέκυψε όμως κάποιο πρόβλημα. Οι άντρες ενός τουρκικού φυλακίου, τους έστειλαν πίσω στο λιμάνι της Σάμου όπου, τους περίμενε ένας Ιταλός λοχαγός. Αυτός τους διέταξε να εξαφανιστούν αμέσως, γιατί σε αντίθετη περίπτωση θα διέτασσε τη σύλληψη και εκτέλεσή τους.

Μετά από αυτό το συμβάν, η ομάδα κατέφυγε στα γύρω υψώματα για να κρυφτεί.
Για όλες τις επόμενες μέρες αντιμετώπισαν σοβαρά προβλήματα επιβίωσης, λόγω της παντελούς έλλειψης τροφίμων στην ύπαιθρο. Τελικά, στις 14 Νοεμβρίου το βράδυ, η Σόνια Στεφανίδου κι άλλα 32 άτομα πέτυχαν να επιβιβαστούν σε μια βάρκα και στις δύο η ώρα τα μεσάνυχτα ν' αποβιβαστούν, αυτή τη φορά χωρίς προβλήματα, κοντά στο λιμάνι της τουρκικής παράλιας κωμόπολης Κουσάντασι, που βρίσκεται απέναντι από το νησί της Σάμου. Επιτέλους ήταν ελεύθεροι !

Το ταξίδι για τη Μέση Ανατολή

Στο Κουσάντασι, όλοι οι Έλληνες έτυχαν καλής υποδοχής και περιποίησης από την αρμόδια Επιτροπή Υποδοχής Προσφύγων (φυγάδων), η οποία τους παρέλαβε. Τα δύο επίσημα έγγραφα που είχε επιμελώς κρύψει στα παπούτσια της η Σόνια Στεφανίδου, βοήθησαν κατά κάποιο τρόπο την ίδια και την ομάδα της. Στην Τουρκική κωμόπολη παρέμειναν για λίγο καιρό. Μετά τους επιβίβασαν σε ένα πλοίο και τους έστειλαν στην Κύπρο. Στο τέλος Ιανουαρίου 1942 με ένα πλοίο μεταφέρθηκαν από την Κύπρο στην Παλαιστίνη, όπου και αποβιβάστηκαν στις 2 Φεβρουαρίου στο λιμάνι της Χάιφας.

Οι πρώτες δυσκολίες στο εξωτερικό

Από την ημέρα που αποβιβάστηκε στη Χάιφα της Παλαιστίνης, η Στεφανίδου άρχισε ν' αντιμετωπίζει σοβαρά προβλήματα, ώσπου να κατορθώσει να ενταχθεί και πάλι στις Ελληνικές Ένοπλες Δυνάμεις της Μέσης Ανατολής, πράγμα που ήταν τότε και ο μοναδικός διακαής πόθος της. Έπρεπε, με την άφιξη της εκεί, να έλθει σε επικοινωνία με κάποια ελληνική υπηρεσία.

Πήγε λοιπόν στα Ιεροσόλυμα στις 4 Φεβρουαρίου 1942, όπου υπέβαλε μια αίτηση

με τα απαραίτητα δικαιολογητικά στο Ελληνικό Γενικό Προξενείο για κατάταξή της

στον ΒΕΣΜΑ. Στις 2 Μαρτίου ο Γενικός Πρόξενος την ενημερώνει εγγράφως ότι το 1ο Γραφείο (σ.σ.: Προσωπικού) του ΒΕΣΜΑ θα την κατατάξει μελλοντικά, μαζί με δυο άλλες Ελληνίδες εθελόντριες, στο υπό ίδρυση Ελληνικό Στρατιωτικό Νοσοκομείο ως Αδελφή Νοσοκόμα. Μετά την απάντηση εκείνη, η Στεφανίδου έφυγε σύντομα από τα Ιεροσόλυμα για το Κάιρο. Έφτασε εκεί στις 8 Μαρτίου. Στο Κάιρο, μην έχοντας πλέον πόρους, παρουσιάστηκε στον Αρχηγό του ΒΕΣΜΑ, Αντιστράτηγο Εμμανουήλ Τζανακάκη και του ζήτησε τη βοήθειά του. Αυτός, ενημερωμένος για την εξαίρετη δράση της κατά τον Ελληνοϊταλικό Πόλεμο τη διαβεβαίωσε ότι θα της συμπαραστεκόταν.

Αδελφή Νοσοκόμα στα Στρατιωτικά Νοσοκομεία Αλεξάνδρειας και Χεντέρας

Περί το τέλος της άνοιξης του 1942 άρχισε να λειτουργεί στην Αλεξάνδρεια το πρώτο Στρατιωτικό Νοσοκομείο ως παράρτημα του Ελληνικού "Κοτσικείου" Νοσοκομείου (πιθανόν ως Ναυτικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρειας - Ν.Ν.Α.), ενώ ένα - υπό ίδρυση - δεύτερο, κι αυτό Στρατιωτικό, θα λειτουργούσε στις 26 Ιουνίου 1942 στη Χεντέρα της Παλαιστίνης για τις Ελληνικές Στρατιωτικές Μονάδες της περιοχής. Με την έναρξη της λειτουργίας του πρώτου Στρατιωτικού Νοσοκομείου στην Αλεξάνδρεια και συγκεκριμένα την 1η Ιουνίου 1942, αποφασίστηκε η Σόνια Στεφανίδου να αναλάβει - επιτέλους - εκεί υπηρεσία. Τέσσερις μέρες μετά, πραγματοποιήθηκε ο διορισμός της ως Αδελφής Νοσοκόμου Α΄ Τάξεως και η τοποθέτησή της στο παραπάνω Στρατιωτικό Νοσοκομείο (ΝΝΑ).

Στις 7 Ιουνίου έλαβε Φύλλο Πορείας για την Αλεξάνδρεια, προκειμένου να παρουσιαστεί στη Μονάδα της. Στην Αλεξάνδρεια, όμως, δεν έμελε να υπηρετήσει για πολύ χρόνο, αλλά μόνο για ένα μόλις μήνα. Η προέλαση προς την Αίγυπτο των δυνάμεων του Γερμανού Στρατηγού Έρβιν Ρόμμελ ήταν η κύρια αιτία της απομάκρυνσης αριθμού ασθενών και τραυματιών από το Στρατιωτικό Νοσοκομείο Αλεξάνδρειας, με συνοδό την Αδελφή Σόνια Στεφανίδου και μεταφοράς τους στο άλλο Στρατιωτικό Νοσοκομείο, αυτό της Χεντέρας.

Στο Στρατιωτικό Νοσοκομείο της Χεντέρας παρουσιάστηκε στις 5 Ιουλίου 1942. Εκεί παρέμεινε συνεχώς επί 10 περίπου μήνες.

Εκπαίδευση στις Αγγλικές Μυστικές Υπηρεσίες

Κατά τη διάρκεια της υπηρεσίας της στη Χεντέρα της Παλαιστίνης, σκέφτηκε ότι θα μπορούσε να προσφέρει περισσότερα από άλλη θέση. Έτσι, στις 8 Απριλίου 1943 ζήτησε και έλαβε από το Νοσοκομείο άδεια 20 ημερών για το Κάιρο. Μόλις έφτασε εκεί, παρουσιάστηκε στον Πρόεδρο της κυβέρνησης Εμμανουήλ Τσουδερό και του ζήτησε να καταταγεί σε κάποια Μονάδα Καταδρομών (commando), γιατί όπως έγραψε η ίδια στο Ημερολόγιό της, "ποθούσα πιο ζωντανά, πιο αποτελεσματικά να υπηρετήσω την Ελλάδα μου, που σαν ματοβαμμένη μάνα νόμιζα πως με καλούσε". Τα σπάνια προσόντα της, αλλά και η πίστη της στον απελευθερωτικό αγώνα, έπεισαν τον Πρωθυπουργό να κάνει δεκτή την αίτησή της.

Παράλληλα, η Στεφανίδου παρουσιάστηκε στην Βρετανική Μυστική Υπηρεσία "Intelligence Service Liaison Division-ISLD" (Τμήμα Συνδέσμου Υπηρεσίας Πληροφοριών) που είχε την έδρα της στο Κάιρο. Με μέριμνα εκείνης της Συμμαχικής Υπηρεσίας, στάλθηκε στο Νο 2 Special Training School (Νο 2 Σχολείο Ειδικής Εκπαιδεύσεως ή Ειδικό Κέντρο Εκπαιδεύσεως Μεσογείου) που λειτουργούσε στο όρος Καρμάλ, κοντά στη Χάιφα της Παλαιστίνης. Σε αυτό το ειδικό Σχολείο εκπαιδεύτηκε στη συλλογή, αναφορά και ασφάλεια πληροφοριών, στη χρήση κωδίκων και στην κρυπτογράφηση σημάτων (αναφορών και πληροφοριών) για διαβίβαση με ασύρματο.

Αμέσως μετά το τέλος της ειδικής εκείνης εκπαίδευσης, πήγε στο πλησίον της Ναζαρέτ Στρατόπεδο του Νο 4 Middle East Training School (Νο 4 Σχολείου Εκπαίδευσης Μέσης Ανατολής) της Βρετανικής Πολεμικής Αεροπορίας (R.A.F.), προκειμένου να εκπαιδευτεί ως αλεξιπτωτίστρια. Η εκπαίδευση εκεί ήταν πολύ σκληρή, επίπονη και ρεαλιστική και μάλιστα για μια γυναίκα, που όμως απέδειξε ότι είχε εξαιρετική αντοχή και σπουδαίες ικανότητες. Μετά από την επιτυχή εκτέλεση διαφόρων αλμάτων από αεροσκάφος, έλαβε στις 23 Ιουνίου το πτυχίο της αλεξιπτωτίστριας και μάλιστα με εξαιρετική επίδοση όπως έγραψε ο Άγγλος αξιωματικός εκπαιδευτής της ("η επίδοσις αυτής της εκπαιδευομένης ήτο υψηλού επιπέδου"). Έτσι κατάφερε να γίνει η πρώτη και μοναδική Ελληνίδα αλεξιπτωτίστρια του Β΄ Παγκοσμίου Πολέμου (1939-1945).

Μυστική Αποστολή στην Κατεχόμενη Ελλάδα

Μετά την επιτυχή ολοκλήρωση της ειδικής εκπαίδευσής της στα Σχολεία Κατασκόπων και Αλεξιπτωτιστών, η Σόνια Στεφανίδου επέστρεψε στο Κάιρο, προκειμένου να της ανατεθεί ανάλογη μυστική αποστολή στην κατεχόμενη Ελλάδα. Η Μυστική Υπηρεσία I.S.L.D. περιέλαβε σε ειδική αποστολή και την Ελληνίδα αλεξιπτωτίστρια. Αυτή η αποστολή προέβλεπε τη μυστική ρίψη με αλεξίπτωτο κάπου στη Δυτική Μακεδονία μιας ολιγομελούς Συμμαχικής ομάδας 3-4 ατόμων, με σταθμό ασυρμάτου για συλλογή και αναφορά πληροφοριών σε βάρος των εχθρικών δυνάμεων κατοχής. Η ομάδα αυτή θα συνεργαζόταν με τις ντόπιες αντιστασιακές οργανώσεις. Η Σόνια Στεφανίδου, ως μέλος αυτής της ομάδας, θα έπαιζε το σπουδαιότερο ρόλο : λόγω των ξένων γλωσσών που γνώριζε, θα ήταν το μόνο όργανο συλλογής των αναγκαίων πληροφοριών, τις οποίες θα έστελνε στη συνέχεια ο Έλληνας ασυρματιστής της ομάδας στη Μέση Ανατολή με τον ασύρματό του.

Με ένα μεταγωγικό πολεμικό αεροπλάνο της RAF ξεκίνησαν από τη Λιβύη με προορισμό τη Μακεδονία. Οι αλεξιπτωτιστές έπεσαν κάπου κοντά στη Φλώρινα. Η ομάδα άλλαζε θέσεις τη νύχτα και τη μέρα κρυβόταν σε ασφαλείς χώρους καλύψεως. Επί δύο περίπου μήνες, η ομάδα πέρασε από πολλά χωριά και βουνά της Πίνδου, για να φτάσει κάποια στιγμή στα ελληνοαλβανικά σύνορα, όπου αντιμετώπισε ένα απρόσμενο συμβάν. Στις 2 Σεπτεμβρίου 1943, οι Γερμανοί στρατιώτες συνέλαβαν όλα τα μέλη της ομάδας. Ακολούθησε η καταδίκη τους σε θάνατο. Όμως ένας Γερμανός φρουρός θέλησε να τους αφήσει ελεύθερους κι έτσι αυτοί κατέφυγαν σε ένα πυκνό δάσος. Λίγο αργότερα, η Στεφανίδου κινήθηκε προς τη Θεσσαλία. Το Δεκέμβριο του 1943 μπήκε σε ένα αγγλικό μεταγωγικό αεροπλάνο και έφυγε με προορισμό τη Βόρεια Αφρική. Στη συνέχεια, η Στεφανίδου υπέβαλε αίτηση για να καταταχθεί στο «Εθελοντικό Στρατιωτικό Σώμα Ελληνίδων» που επρόκειτο να συσταθεί. Στις 22-2-1944 κατατάχθηκε στον 1ο Ενεργό Λόχο του συγκεκριμένου στρατιωτικού σώματος.

Μυστική αποστολή στην Κρήτη

Η Σόνια Στεφανίδου εστάλη στο χρονικό διάστημα μεταξύ Ιανουαρίου και Οκτωβρίου 1944 στην Κρήτη, σ' έναν από τους πιο γνωστούς ηγέτες της Εθνικής Αντίστασης Κρήτης, το Μανώλη Μπαντουβά, με κάποια ειδική αποστολή, η φύση της οποίας δεν είναι καταγεγραμμένη και ως εκ τούτου δεν έχει δημοσιοποιηθεί.

Αναχώρηση από το Κάιρο και επιστροφή στην ελεύθερη Ελλάδα

Η Στεφανίδου συνέχισε να υπηρετεί στο Υπουργείο Εξωτερικών και στο Γραφείο του Πρωθυπουργού σε όλο το διάστημα της παραμονής της ελληνικής κυβέρνησης στη Μέση Ανατολή. Οι πτέρυγες του Αλεξιπτωτιστή στο στήθος της στρατιωτικής της στολής - ένδειξη πολεμικού άλματος με αλεξίπτωτο - προκαλούσαν το θαυμασμό Ελλήνων και Συμμάχων Στρατιωτικών. Κάποτε έφτασε η μεγάλη στιγμή της επιστροφής στην Ελλάδα. Στις 9 Οκτωβρίου 1944, πάτησε το πόδι της στην ελεύθερη πατρίδα.

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 1945-1990

Μετά την επιστροφή της στην πρωτεύουσα, η Στεφανίδου συνέχισε να υπηρετεί στο Υπουργείο Εξωτερικών / Διεύθυνση Εθιμοτυπίας, ως αποσπασμένη από το Υπουργείο Βιομηχανίας στο οποίο ανήκε οργανικά.

Για την προσφορά της στην πατρίδα, το κράτος αποφάσισε να της απονείμει το Μετάλλιον Εξαιρέτων Πράξεων και το Χρυσούν Αριστείον Ανδρείας.

Παράλληλα, συνέχισε να είναι και μέλος του Ελληνικού Ερυθρού Σταυρού (Ε.Ε.Σ.), προσφέροντας εθελοντικά τις υπηρεσίες της κατά τις ποικίλες δραστηριότητές του και ιδιαίτερα στους διάφορους εράνους και στη φιλανθρωπική Οργάνωση "Η Φανέλλα του Στρατιώτου". Για την εν γένει πλούσια δράση της, τόσο στον πόλεμο όσο και στην ειρήνη, ο Ε.Ε.Σ. την τίμησε με ηθικές αμοιβές και διακρίσεις.

Ο Ε.Ε.Σ. μάλιστα την προήγαγε το 1952 σε Αδελφή Νοσοκόμο και την διατήρησε ενεργό μέλος του μέχρι το Δεκέμβριο του 1968. Επίσης, τιμήθηκε και από τους Βρετανούς με ένα παράσημο, το οποίο όμως το επέστρεψε στην Αγγλική Πρεσβεία στην Αθήνα μετά τα θλιβερά γεγονότα στην Κωνσταντινούπολη το 1955.

Στις 31 Δεκεμβρίου 1967 η Σόνια Στεφανίδου, ύστερα από 40 και πλέον έτη συνεχούς υπηρεσίας στο δημόσιο, συνταξιοδοτήθηκε από το Υπουργείο Εμπορίου και Βιομηχανίας με το βαθμό του Τμηματάρχου Α' . Από τότε αποτραβήχτηκε σε ένα ιδιόκτητο μικρό διαμέρισμα.

Τα τελευταία της χρόνια (1968 - 1990)

Τα τελευταία χρόνια της ζωής της, τα πέρασε ήσυχα. Παρέμεινε σεμνή και αφανής, μακριά από τα φώτα της δημοσιότητας. Το μοναδικό της περιουσιακό στοιχείο, το μικρό διαμέρισμά της, το άφησε στο Ίδρυμα "Στέγη Υγειονομικών". Την άνοιξη του 1990, η ηλικιωμένη Σόνια Στεφανίδου, παρουσίασε συμπτώματα καρδιοπάθειας και νοσηλεύτηκε σε διάφορες κλινικές. Στις 22 Αυγούστου του ίδιου χρόνου, τα μάτια της έκλεισαν για πάντα.

Η κυβέρνηση δίνει 345.000 ευρώ στη Μονή Βατοπεδίου. Προκλητικό αλισβερίσι πολιτικών και ρασοφόρων

Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ για άλλη μια φορά προκαλεί την οργή των φορολογούμενων πολιτών της χώρας μας, συνεχίζοντας απτόητη (μαζί με τη ΝΔ) την απαράδεκτη πολιτική που εφάρμοσε όλα αυτά τα χρόνια. Μια πολιτική ξεπουλήματος της χώρας στους τραπεζίτες και κάθε λογής κεφαλαιοκράτες και κατασπατάλησης του δημοσίου χρήματος.

Τα ρεμάλια της κρατικής εξουσίας αποφάσισαν να δώσουν ένα ακόμα δωράκι στους ρασοφόρους. Από τη μια καταληστεύουν τους μισθωτούς και συνταξιούχους και από την άλλη δίνουν στη Μονή Βατοπεδίου το ποσό των 345.000 ευρώ ! Στη Μονή που είναι αναμεμειγμένη σε πληθώρα σκανδάλων τα οποία έχουν προκαλέσει αίσθηση στην κοινή γνώμη.

Η πολιτική εξουσία αποφασίζει και δίνει τεράστια ποσά σε ρασοφόρους (εκκλησίες και μονές), κατασπαταλώντας το δημόσιο χρήμα, δηλαδή το χρήμα των φορολογούμενων πολιτών, αντί να προχωρήσει σε κοινωνικές παροχές που θα έχουν στόχο να βοηθήσουν εξαθλιωμένα και φτωχά λαϊκά στρώματα.

Αρκετά από τα χρήματα των φορολογούμενων συμπολιτών μας δυστυχώς πάνε στα χέρια των ρασοφόρων που έχουν μετατρέψει την εκκλησία και τις μονές σε κερδοφόρες καπιταλιστικές επιχειρήσεις, που είναι οι μεγαλύτεροι τσιφλικάδες της Ελλάδας έχοντας στην κατοχή τους τεράστιες εκτάσεις (εκατοντάδες χιλιάδες στρέμματα γης), που καταπατούν με περίσσιο θράσος διάφορες δασικές εκτάσεις, που έχουν πολυάριθμες μετοχές στην Εθνική Τράπεζα και σε διάφορες άλλες τράπεζες, που έχουν στην κατοχή τους ολόκληρα νησιά και βραχονησίδες (!), που έχουν περίπου 800 κτήρια με γραφεία, καταστήματα, εμπορικά κέντρα, ξενοδοχεία και μισθωμένα βενζινάδικα και που συνεχώς φοροδιαφεύγουν με ευθύνη των ελληνικών κυβερνήσεων.

Χώρια τα «ευλογημένα» έσοδα, μέχρι και 10 εκατ. ευρώ (3,4 δισ. δρχ.) ετησίως, που εισπράττουν, κάθε χρόνο, οι φορείς της Εκκλησίας της Ελλάδος (μητροπόλεις, ναοί, ιδρύματα κ.ά.) από τα τυχερά παιχνίδια του ΟΠΑΠ (στοίχημα, λόττο, τζόκερ, ΠΡΟ-ΠΟ κ.λπ.) και από το Κρατικό Λαχείο. Είναι εμφανές ότι οι εκπρόσωποι της Εκκλησίας είναι εξαιρετικοί υποκριτές. Από τη μια κάνουν κηρύγματα περί λιτής και ασκητικής ζωής (προσπαθώντας να ξεγελάσουν τους πολίτες) και από την άλλη δρουν σαν επιχειρηματίες (και αδηφάγα αρπακτικά) συσσωρεύοντας τεράστιο πλούτο, αποκτώντας μετοχές σε τράπεζες, αποκτώντας πολυάριθμα καταστήματα, ξενοδοχεία κ.α.